Agustín Fernández Paz, página 2 de 12

"Un mundo de palabras" reúne máis rastros de Agustín Fernández Paz, dándolle así continuidade ao proxecto concibido polo autor e cuxo primeiro froito foi O rastro que deixamos (2012). Os diferentes textos aqui escolmados presentan unha dupla perspectiva arredor do acto de ler e do amor pola literatura.Dende unha mirada subxectiva, atoparemos neles a memoria do lector que foi ao longo da sua vida, a partir do momento en que, da man do seu pai, responsable do contaxio do pracer da lectura, entrou nun mundo que decontado o fascinou. Mais tamen accederemos as reflexions de signo mais teorico que responden a vision e ao intenso labor do experimentado docente. Nelas afonda, entre outros aspectos, no concepto de lectura como ferramenta de acceso ao coñecemento e na sua importancia para construir unha sociedade moderna, xusta e mais libre. Convencido de que as aulas son un espazo privilexiado para a transmision do virus da lectura e para a sua promocion, incide no decisivo papel dos docentes e na necesidade de renovar e reinventar as estratexias de animacion, achegando as suas propias propostas.Estes textos permitennos gozar unha vez mais da voz de Agustin Fernandez Paz en primeira persoa, da lucidez e coherencia que demostrou en toda a sua traxectoria publica, das suas mensaxes cargadas de optimismo e esperanza nun futuro mellor. Dende o respecto e a admiracion, estas paxinas pretenden dar a coñecer o valioso legado dun lector e dun creador inesquecible."Un mundo de palabras" reúne máis rastros de Agustín Fernández Paz, dándolle así continuidade ao proxecto concibido polo autor e cuxo primeiro froito foi O rastro que deixamos (2012). Os diferentes textos aqui escolmados presentan unha dupla perspectiva arredor do acto de ler e do amor pola literatura.Dende unha mirada subxectiva, atoparemos neles a memoria do lector que foi ao longo da sua vida, a partir do momento en que, da man do seu pai, responsable do contaxio do pracer da lectura, entrou nun mundo que decontado o fascinou. Mais tamen accederemos as reflexions de signo mais teorico que responden a vision e ao intenso labor do experimentado docente. Nelas afonda, entre outros aspectos, no concepto de lectura como ferramenta de acceso ao coñecemento e na sua importancia para construir unha sociedade moderna, xusta e mais libre. Convencido de que as aulas son un espazo privilexiado para a transmision do virus da lectura e para a sua promocion, incide no decisivo papel dos docentes e na necesidade de renovar e reinventar as estratexias de animacion, achegando as suas propias propostas.Estes textos permitennos gozar unha vez mais da voz de Agustin Fernandez Paz en primeira persoa, da lucidez e coherencia que demostrou en toda a sua traxectoria publica, das suas mensaxes cargadas de optimismo e esperanza nun futuro mellor. Dende o respecto e a admiracion, estas paxinas pretenden dar a coñecer o valioso legado dun lector e dun creador inesquecible.

O avó de Marta garda un enigmático segredo na súa memoria. Un segredo que fala de seres estraños que habitaban na cidade cando era moi distinta, apenas había coches e a xente non vivía coas présas de hoxe, seres como a Dama da Luz ou o Home das Sombras, e de lugares misteriosos como a Casa do Outeiro ou a mitica illa de San Brandan. Un dia, algo especial sucede. E enton Marta coñecera por fin o sorprendente segredo que o seu avo gardaba, unha historia que a levara a descubrir todas as marabillas que a roda da vida nos ofrece. A dama da Luz e un fermoso album ideado e ilustrado por Jorge Magutis e escrito por Agustin Fernandez Paz ambientado nun Vigo vello e mariñeiro, envolto nunha atmosfera de misterio, e protagonizado por toda clase de criaturas fantasticas e seres extraordinarios que no mar alto asisten a loita entre o Inverno e a Primavera.O avó de Marta garda un enigmático segredo na súa memoria. Un segredo que fala de seres estraños que habitaban na cidade cando era moi distinta, apenas había coches e a xente non vivía coas présas de hoxe, seres como a Dama da Luz ou o Home das Sombras, e de lugares misteriosos como a Casa do Outeiro ou a mitica illa de San Brandan. Un dia, algo especial sucede. E enton Marta coñecera por fin o sorprendente segredo que o seu avo gardaba, unha historia que a levara a descubrir todas as marabillas que a roda da vida nos ofrece. A dama da Luz e un fermoso album ideado e ilustrado por Jorge Magutis e escrito por Agustin Fernandez Paz ambientado nun Vigo vello e mariñeiro, envolto nunha atmosfera de misterio, e protagonizado por toda clase de criaturas fantasticas e seres extraordinarios que no mar alto asisten a loita entre o Inverno e a Primavera.

Helena e Xoel son amigos inseparables, non hai horas que lles cheguen para estaren xuntos. Na súa vila comezan a suceder feitos que os desacougan; semella que un vento estraño varreu a alegría das rúas e deixou no seu lugar odio, xenreira e medo. Axiña se erguen altos valados para separar e illar unhas persoas doutras. Valados visibles, e tamen invisibles, que afastan a Xoel e a Helena. Os dous teran que idear mil e unha artimañas para manter viva a intensa amizade que os une.Valados, conto de Agustin Fernandez Paz, ilustrado por Xan Lopez Dominguez, e un libro chamado a converterse nunha das achegas mais importantes realizadas pola literatura infantil galega ate a actualidade. Un libro sobre a amizade por riba de todas fronteiras. Un libro sobre a fraternidade por riba de muros e valados. Un libro sobre a igualdade e liberdade como dereitos primeiros de todos os seres humanos.

Las historias de terror tienen el efecto de sacudir en los seres humanos los miedos atávicos que la civilización trata de ocultar bajo la apariencia de razón, ciencia y control. Pero todos sabemos que hay hechos que contradicen toda logica, realidades que estremecen nuestras creencias, por mucho que cerremos los ojos a ellas y nos neguemos a admitirlas. En las paginas de este libro, Agustin Fernandez Paz nos arroja a seis historias que traspasan las fronteras del miedo.

Cando o doutor Vítor Moldes comeza a traballar na clínica psiquiátrica Beira Verde, ten como primeira paciente a Laura Novo, unha muller coa memoria borrada, que ocupa as horas do día en escribir de xeito compulsivo o seu nome, aferrada a el coma se fose o unico resto dalgun naufraxio emocional. Mediante unha terapia innovadora, o doutor consigue que a paciente abandoe a sua prision interior e comece a lembrar o seu pasado.Escribao todo, reviva outra vez o que pasou. Escriba o que non e capaz de expresar con palabras en voz alta. Asi iran collendo sentido as lembranzas que agora permanecen enmarañadas na sua memoria. O doutor conseguira que Laura rememore todo o que lle sucedeu nos meses anteriores, cando unha escura sombra parecia ameazar a sua vida. Ningun dos dous podia imaxinar que lle estaban abrindo a porta a unha realidade terrible, ao esqueceren que por baixo da tranquilizadora superficie da vida os terrores mais fondos agardan a ocasion propicia para destruirnos.

La Khoedi, una nena de deu anys, ha de deixar la seva casa del Senegal per instal·lar-se a Vigo, la ciutat on el seu pare va emigrar fa uns quants anys. A la nova terra, la vida és dura per a la Khoedi: no coneix ningú i tot li resulta ben diferent. Viu a Europa, però el seu cap i el seu cor continuen a Àfrica. L'únic llaç entre la nova realitat i el món que va deixar enrere és la Lluna que brilla al cel a la nit.

Os protagonistas deste relato son unha panda de tres nenas e dous nenos. O seu lugar de reunión, o Refuxio, é o baixo dunha casa deshabitada.Nuns días instalan no Refuxio unha oficina chamada CPIF, Centro de Promocion de Iniciativas Fantasticas. Decidense a chamar. Abrelles Ana, invitaos a pasar e explicalles que o seu traballo e procurar que se fagan realidade os desexos da xente. Os da panda cren que a muller esta burlandose deles. De repente Ana comeza a elevarse e queda flotando no aire, a altura do teito. Asi, os cinco acaban crendo nos poderes daquela muller.De ali a uns dias, Ana dilles que lles vai cumprir tres desexos. Eles, despois de pensalos, pidenlle que na cidade volva haber arbores, que regresen os paxaros e que nunca mais sexan negras nin grises as palabras da xente.Coa intervencion de Ana, a panda consegue que volvan medra-las arbores mesmo por riba do asfalto, que os paxaros veñan a cidade atraidos pola grande cantidade de arbores que hai nela e o terceiro desexo xa se cumpre sen a intervencion de Ana, porque a xente comeza a estar alegre e feliz naquelas ruas cheas de arbores e paxaros.Os protagonistas deste relato son unha panda de tres nenas e dous nenos. O seu lugar de reunión, o Refuxio, é o baixo dunha casa deshabitada.Nuns días instalan no Refuxio unha oficina chamada CPIF, Centro de Promocion de Iniciativas Fantasticas. Decidense a chamar. Abrelles Ana, invitaos a pasar e explicalles que o seu traballo e procurar que se fagan realidade os desexos da xente. Os da panda cren que a muller esta burlandose deles. De repente Ana comeza a elevarse e queda flotando no aire, a altura do teito. Asi, os cinco acaban crendo nos poderes daquela muller.De ali a uns dias, Ana dilles que lles vai cumprir tres desexos. Eles, despois de pensalos, pidenlle que na cidade volva haber arbores, que regresen os paxaros e que nunca mais sexan negras nin grises as palabras da xente.Coa intervencion de Ana, a panda consegue que volvan medra-las arbores mesmo por riba do asfalto, que os paxaros veñan a cidade atraidos pola grande cantidade de arbores que hai nela e o terceiro desexo xa se cumpre sen a intervencion de Ana, porque a xente comeza a estar alegre e feliz naquelas ruas cheas de arbores e paxaros.

Despois dunha longa estadía en Québec, o escritor Xabier Louzao volve a Galicia e atopa as cartas que o seu amigo Adrián lle escribira na súa ausencia. Unhas cartas que, nunha espiral de enigmas, descobren os estraños sucesos que esta a vivir Adrian na sua nova casa e que levan a Xabier a acudir na sua axuda. Pero ali, na vella casa colonial, os dous amigos teran que enfrontarse a misterios que tal vez as persoas nin tan sequera somos quen de imaxinar. A narracion esta estruturada o xeito das monecas rusas: unha voz (en terceira persoa) que da paso a outra voz (en primeira), que a sua vez da paso tamen a outra voz (tamen en primeira persoa). E cando esta acaba, unha recuperacion escalonada e simetrica das voces anteriores. Cartas de inverno recibiu o Premio Rañolas, o mellor libro infantil e xuvenil galego do ano 1995.

Unha apaixonante aventura que nos lembrará o poder que ten a fantasía para cambiar as nosas vidas. Todos os nenos teñen un animal preferido e os de Brenda son os dragóns. Despois de ler moitos libros sobre o tema, Brenda sabe perfectamente como eran os dragons e non consegue entender por que desapareceron. Cando chegan as vacacions do veran, a protagonista e mais os seus pais viaxan a unha casa rural nun bosque. Ali nace unha antiga historia sobre un dragon...

Desde hai trinta e cinco anos, Damián traballa como operador de cabina no mellor cine da cidade. Cando recibe a noticia de que a sala vai desaparecer e que todos os empregados serán despedidos, a súa vida experimenta un cambio extraordinario que tamen afecta a Marga, a sua dona. Dun xeito progresivo, os seus corpos comezan a se volver transparentes, invisibles aos ollos das persoas que viven ao seu redor. Empregando recursos da novela fantastica e combinando o suspense cunha delicada melancolia, Fantasmas de luz falanos dun dos grandes dramas contemporaneos: o da exclusion e a invisibilidade a que se ve sometida unha parte da sociedade. Fantasmas de luz tamen quere ser unha homenaxe ao cine, tanto as vellas salas que foron esmorecendo como as grandes peliculas que, sen ser a vida mesma, axudan a entendela e enchen de esperanza o corazon.

A Damián le fascina el cine, quizás porque lleva treinta y cinco años trabajando como operador de cabina de proyección en el cine Soñadores. Un día recibe una carta de su jefe citándolo a una reunión

Coma se fosen as pedriñas coas que Hansel marcaba os seus pasos pola espesura do bosque, O rastro que deixamos reúne por vez primeira traballos dados a coñecer por Agustín Fernández Paz en diferentes medios e contextos ao longo do tempo, asi como outros que permanecian ineditos. Neles, o autor aborda un regueiro de episodios fundamentais na sua vida, retallos da memoria que nos permiten achegarnos a etica e mais a poetica do escritor. Estes rastros son unha mostra de duas liñas de traballo esenciais, a memoria da infancia e o oficio da escrita. Na primeira parte, baixo a epigrafe As paisaxes da memoria, reunense escritos onde predominan as vivencias da nenez e da mocidade, naqueles anos en que asistiu a creacion do mundo na sua Vilalba natal. Os textos da segunda, titulada O oficio de escribir, falannos da sua paixon pola lectura e pola escrita, asi como da sua fe na forza das palabras para cambiar o mundo e cambiar a vida.Como ocorre nos libros de ficcion de Fernandez Paz, estas paxinas seducen pola claridade das ideas e polo engado con que se expresan. Ademais, permitennos adiviñar as pegadas das experiencias vitais na sua obra e descubrir os fundamentos do oficio de narrador, o termo no que o autor mellor se recoñece. Cada unha das duas partes pechase cunhas paxinas narrativas; a primeira, cos relatos A mirada de Clara e Cando nacen as estrelas; a segunda, cun peculiar e ironico conto por palabras, Reflexions sobre a precariedade laboral. Estes relatos amosan como o autor construe os textos de ficcion cos vimbios da sua vida, unha vida que traslada logo aos seus personaxes. Quizais isto explique por que a sua producion literaria recende a verdade e conta co aprecio dun publico tan amplo e tan diverso.Coma se fosen as pedriñas coas que Hansel marcaba os seus pasos pola espesura do bosque, O rastro que deixamos reúne por vez primeira traballos dados a coñecer por Agustín Fernández Paz en diferentes medios e contextos ao longo do tempo, asi como outros que permanecian ineditos. Neles, o autor aborda un regueiro de episodios fundamentais na sua vida, retallos da memoria que nos permiten achegarnos a etica e mais a poetica do escritor.Estes rastros son unha mostra de duas liñas de traballo esenciais, a memoria da infancia e o oficio da escrita. Na primeira parte, baixo a epigrafe As paisaxes da memoria, reunense escritos onde predominan as vivencias da nenez e da mocidade, naqueles anos en que asistiu a creacion do mundo na sua Vilalba natal. Os textos da segunda, titulada O oficio de escribir, falannos da sua paixon pola lectura e pola escrita, asi como da sua fe na forza das palabras para cambiar o mundo e cambiar a vida. Como ocorre nos libros de ficcion de Fernandez Paz, estas paxinas seducen pola claridade das ideas e polo engado con que se expresan. Ademais, permitennos adiviñar as pegadas das experiencias vitais na sua obra e descubrir os fundamentos do oficio de narrador, o termo no que o autor mellor se recoñece.Cada unha das duas partes pechase cunhas paxinas narrativas; a primeira, cos relatos A mirada de Clara e Cando nacen as estrelas; a segunda, cun peculiar e ironico conto por palabras, Reflexions sobre a precariedade laboral. Estes relatos amosan como o autor construe os textos de ficcion cos vimbios da sua vida, unha vida que traslada logo aos seus personaxes. Quizais isto explique por que a sua producion literaria recende a verdade e conta co aprecio dun publico tan amplo e tan diverso.

Ollos Grandes e unha ratiña pequena e curiosa. Ela e mais a súa familia viven nun tobo situado entre dúas vivendas dunha casa da cidade vella. Unha delas está baleira… ata que Beatriz e a súa familia

Naceu en Vilalba no ano 1947. Mestre e licenciado en Ciencias da Educación, desenvolve a súa actividade profesional no ensino. Despois de exercer o maxisterio en diversos centros escolares, traballou no gabinete de estudos para a Reforma Educativa e, na actualidade, e coordenador docente de Lingua Galega na cidade de Vigo.

Una hermosa historia sobre una amistad que no tiene barreras.Helena y Adrián son dos niños que todos los días van juntos al colegio. Pero un buen día se alza un muro que separa físicamente a la gente que vive en una parte del pueblo, y tambien a los dos amigos. La situacion se vuelve insostenible para ellos y tendran que buscar otras formas de comunicarse. ¿Podra su amistad superar todos los obstaculos? Una historia que advierte de las consecuencias del racismo y la discriminacion.Helena y Adrian son dos amigos que viven en un pueblo. Sus vidas transcurren apaciblemente entre juegos y clases. Un dia de camino a la escuela, Helena observa que algo ha pasado, hay menos gente en la calle y las pocas personas que ve caminan deprisa y en silencio. Aunque en principio los niños no le dan importancia, el pueblo va transformandose ante sus ojos. La gente rehuye determinados comercios, los padres de Helena le dicen que no se junte con Adrian, y la maestra, Violeta, llora disimuladamente en el aula. A los pocos dias comienza la construccion de un muro que va a dividir en dos al pueblo: el barrio antiguo, donde vive Adrian, queda al otro lado de la verja. Ambos intentan seguir en contacto, pero la vigilancia del muro es feroz y los guardias impiden todo tipo de comunicacion entre personas de uno y otro lado. Asi pasa el invierno y llega la primavera. Un dia, cuando la niña ha perdido la esperanza de volver a ver a Adrian, ve en el aire, por encima del muro, la cometa de su amigo. Helena construye una y la echa a volar junto con la de Adrian. Cunde el ejemplo y, al dia siguiente, muchas otras -pertenecientes a niños de uno y otro lado del muro- se cruzaban en total armonia. La niña se da cuenta, entonces, de que los muros no derribaran ni la amistad ni la esperanza de las personas.

Ojos Grandes es una pequeña ratoncita muy curiosa. Ella y su familia viven en una madriguera, entre dos viviendas de una casa vieja de la ciudad. Una de las casas está deshabitada y la otra ocupada por un señor que apenas esta, pero los problemas empiezan cuando la casa deshabitada es ocupada por Beatriz y su familia. Beatriz, que es como Ojos Grandes: muy curiosa, descubre a la ratoncita nada mas llegar y se lo cuenta asi enseguida a sus padres que intentan desesperadamente deshacerse de los ratones, pero sin conseguirlo (aunque ellos creen lo contrario). Beatriz se ha hecho amiga de la ratoncita y esta dispuesta a ayudarla, a ella y a su familia. Cada dia les lleva queso, y mientras la madre de Beatriz cree que es su hija quien se lo come, en realidad, es la familia de Ojos Grandes quien lo disfruta.

Blanca tiene trece años. Su infancia, el colegio, sus padres, su primer amor... son escenas que se van desgranando al colocar las fotografías en el álbum que le han regalado.

Sara vive nunha aldea da beiramar, onde a pesca é o único medio de vida. Un día os barcos comezan a vir baleiros, só hai peixes nas proximidades da Illa Negra, onde habita unha cruel Serea. Uriel, o irman de Sara, vai botar as redes nesas augas e ali cae prisioneiro da Serea. Enton Sara decide navegar ata a illa para liberar a Uriel, coa unica axuda de tres buguinas maxicas.