ALFONSO BECERRA DE BECERREA

En Lavapiés los días son de poesía es una antología poética viva con lírica existencial, reflexiva, comprometida, activista, sensible e inteligente, escrita en pleno confinamiento por la covid-19 y repleta de numerosas reflexiones que abarcan temas muy variados, aunque son especialmente redundantes los sentimientos y las emociones de una realidad personal y social.

Al hombre de la barca nunca nadie le ha preguntado su nombre. Tampoco le han preguntado qué son esas extrañas luces que salen a veces de su barca, ni quién es esa especie de monstruo de cara gigantesca y rectangular que aprece algunas noches. Pero Frits está decidido a averiguarlo, y entonces se dará cuenta de que la realidad es mucho más de lo que uno ve.

A medio camiño entre un libro de contos e un de poemas sitúanse estas partículas. Algunhas dramáticas, outras posdramáticas. Nas primeiras encétanse fíos narrativos que se desenvolven pendurados da accion verbal, nas segundas abrense fendas nas que a accion foxe do relato para ser son, movemento e xesto puros.Como na vida, hai escenas de amor e desamor. Hainas de personaxes que se buscan. Hainas de voces que non chegan a ser personaxes porque non dan construido a sua identidade. Hai escenas de sexo. Hainas de pensamento. Pero en todas, os personaxes, de habelos, han ser a actriz ou o actor que os actue e os diga, han ser as lectoras e os lectores que queiran xogar con estas dramaticulas. Porque, a fin e ao cabo, o que aqui se propon e un xogo coas voces que ha chamar polo corpo

ALFA e OMEGA“Estas dúas letras gregas, inicial e terminal do alfabeto, significan por iso mesmo o principio e a fin de todas as cousas [...]Pola súa forma, a letra alfa relaciónase co compás, atribut

"Hai neste libro de Afonso Becerra diferentes niveis de lectura, pois contén algo máis que as 10 pezas breves que se anuncian no índice, agrupadas baixo o lema "textículos dramáticos e posdramáticos", que, como tal, xa implica unha vontade clara de polemica, tanto pola filiacion "post" que se lles reclama, como pola dimension "testicular" dos ditos textos, o que supon un indicador preciso do nucleo tematico dos mesmos que non e outro que as formas do amor (ou do desamor).Hai xa bastantes anos asistin a unha conversa entre dous coñecidos dramaturgos na que un lle preguntaba ao outro pola tematica da sua nova peza, ao que o outro respondia dicindo que trataba do de sempre, "de amor", pois o amor, ou a sua ausencia, sempre esta na raiz das historias dos seres humanos, dos grandes relatos e das pequenas lerias que alimentan as nosas

Teodosio, o pai; Orestes, o fillo; e Diana, a súa namorada son os tres protagonistas de Agnus patris, unha breve e intensa traxedia, que arranca argumentalmente dos aconteceres dunha cea intrascendente de familia. Unha obra que demostra que, ainda hoxe, a traxedia se amosa como esencia do mundo. ?Cunha economia maxima de recursos, unha linguaxe escenica que non ten medo a reivindicar a vixencia da herdanza simbolista e unha voz dramatica que parte da trivialidade da fala cotia para desembocar na plural densidade de significacions da poesia, o texto de Afonso Becerra erixese nunha proposta singular no panorama das escrituras ibericas actuais. E un texto que quere ser cifra de aspectos centrais do tempo que o fai posible, pero non xoga a carta do formalismo esteril, nin da parabola politica, nin da comedia de costumes.A escritura de Afonso Becerra dotase dos recursos necesarios para enfrontarse a un aspecto importante da paisaxe emocional da sua xeracion e da sua epoca, e por iso xoga a carta da expresion oblicua e da linguaxe densa. Pero o retrato que obten e implacable. E e que hai unha rara sabedoria nesta escritura ainda tempera: a sabedoria de que a natureza do misterio e a natureza da vida, e que facela posible e e sera a clave de calquera futuro desexable. A sabedoria de construir con todo isto carne de escenario?, son algunhas das palabras coas que o dramaturgo catalan Joan Casas cualifica esta primeira obra de Afonso Becerra.

A dramaturxia é unha disciplina recente, que se ocupa dos procesos que van do texto ao espectáculo e que pode ter as máis diversas orientacións, desde a análise dos textos na súa dimensión escénica a