Antton Kazabon, página 2 de 5

Haurrak eta gazteak dira ipuinotako protagonista gehienak, eta, sortu dituen pertsonaia horien bitartez, bere haurtzaroaren berri ematen digu Anttonek. Kontu, pasadizo edo abentura polit ugari dago ipuinotan, baina horien gainetik, nik uste, bizimodu baten erretrato halako bat egiteko, giro bat birsortzeko ahalegin ohartu bat dago, narrazio guztietan nabarmen.Alde eta aldi guztietakoak diren kanpai hotsak dira, bai, esku artean duzun liburu honetan entzungo dituzunak. Aspaldi isildutako beste hots batzuen oihartzuna ozenberrituko ahal dizute, irrakurle, niri egin didaten bezala

Pellok ipuin asko zituen etxean. Irakurtzen ez zuen denbora gehiegi pasatzen, baina ipuinak ehundaka zituen bere logelako apaletan. Ttikitan gurasoek ia egunero kontatzen zioten ipuinen bat arratsean ohera joandakoan... Ia buruz zekizkien guztiak. Liburuaren azala ikusi orduko, bazekien barruko istorioaren nondik norakoa.

Ines triste bizi zen aita galdu zuenetik. Lehen hain neska bizia eta alaia zena, zeharo goibeldu zen. Itzalita bezala gelditu zen gaixoa. Haren begiak ez ziren lehengoak, ez haren begiratuak ez zuen lehengo brilorik, ez lehengo eguzki-izpirik. Buru-makur, pentsakor eta triste gelditu zen neska txikia. Ikastolan ere ezinean hasi zen. Lehen ikasle bizkor, argi eta langilea zena, beherakada hasi zen. Eta irakasleen ahaleginak ere ez zuen ezertarako balio. Itxita zegoen. Uda gainean zegoen, eta amak bazuen eguzkiaren printzek alabatxoa berpiztuko zuten esperantza.

"Bosniako gerra bete-betean, heriotik ihesi, Bartzelonara iritsi ginen, itsasontzi zahar batean ezkutaturik, ama, arreba eta ni, Nezir. Serbiarrak gure hiritik hurbil zeudela, haien sarraskien berri jakin baikenuen, ihesi abiatu ginen, etxeak eta lurrak utzirik. Hantxe geratu zen aitonaren etxalde handia, hantxe gure etxea, baratze eta guzti. Auzoko guztiok alde egin genuen; arimarik ere ez zen geratu. Gure auzotik igarotzen ziren iheslariek berri beldurgarriak ematen zizkiguten; sua eta kea ikusi genituen hiriaren beste aldean, eta eztandak, tiroak." Liburu honetan hamabi istorio eta hamabi marrazki dibertigarri biltzen dira. Bai idazleak, bai marrazkilariak hizkuntzarekin jolastu dute eta hasiera batean sexuaren inguruko zerbaitez ari direla perntsatzen badugu ere, bestelako ustekabekoa eramango dugu. Umorea erabiliz buruan bueltaka darabilkigun gai batez jardun du idazleak.

Elurrak negu beltza zuritu zuen batean, Otsoto otsoa menditik jaitsi eta herrira hurbildu zen gosea asetzeko asmotan. Negu gogorra zen urte hartakoa, eta janaria urri mendian. Harrapakin eskasi handia eta sabelak gur-gur egiten zion Otsotori. Otsoto bizi zen mendian garai batean baziren oreinak eta altzeak, baina gizakiaren eraginez, gutxitzen joan ziren. Askotan haratustela ere jango, baina hura ere falta, ordea. Horregatik, Otsoto gizakiarengana zihoan janari bila. Mendian ehizarik ezean, etxabereak ziren Otsotoren salbazio bakarra. Ez zuen lehenengo aldia herrirantz jaisten zena. Ederki ezagutzen zituen herriko baserriak eta etxaldeak. Bazekien non zegoen janari erraza... 7/8 URTETIK GORAKOENTZAT Javier Erostarberen marrazkiak

Ni ere hemengoa naiz, ama ere bai, aita baita ere hemengoa omen da, baina nik oraindik ez dakit zein demonio den ama eta biok bakarrik utzi gintuen pertsonajea. Amak esan zidanez herrikoa eta Pako baino gazteagoa. Nik asko ezagutzen dudan bat izango da. Horregatik ez didate esan nahi.

Hogeita bi ipuin idatzi dizkigu Antton Kazabonek. Ipuin laburrak dira, korapilo bihurririk gabeak, ondo harilduak. Ipuin guztien eraikuntzan erabiltzen diren nahikari eta usteek, atsotitz batean dute errematea, esaera zahar batean laburbiltzen da gertatutakoa, hor adierazten da zer ematen den ontzat, zer txartzat. Esan dezadan euskara estandarrean datozela hogeita bi ipuinak eta hezur-haragizko edozein euskaldunek nekerik gabe atsegin handiz irakurri eta ulertuko dituela horietan kontatzen den guztia. Euskal hiztunek, literaturazaleek, euskaraz hitz egiten ondo antzean dakitenek, ikasteko bidean direnek eta irakurtzeko liburu erraz eta atseginen eske direnek, pozik hartuko dute esku artean hogeita bi ipuinez osatutako liburu metafora eta esapide joriz ongi hornitutako hau.

Mattin haserre dago goiz-goizean ohetik jaikitzean, ikastola joatean, andereñoarekin eskolan, ikaskideekin bai ikasgelan, bai jolas-orduan..

Galtxamotx ez zen beste nesken antzekoa. Txiki-txikitatik zen berezia, besteak ez bezalakoa. Esaterako, beti oinutsik ibili behar izaten zuen, beti hanka-hutsik. Ez zuen oinetakorik nahi. Larru fina nonbait, azal leuna, eta oinak beti libre, lasai, aske nahi zituen, inon ere preso sartu gabe.Galtxamotx izengoitia zuen. Txara zen neskatoaren egiazko izena.