CECILIA F. SANTOME

1979. Carrexando unha maleta cargada de entusiasmo, Carmen chega a unha Barcelona vibrante, moderna e chea de contrastes para pasar o verán. Coa súa irmá Pilar e o seu cuñado Gabino como guías, descubrira os paseos polas Ramblas, os almorzos no ultramarinos do barrio, as expedicions ao SEPU, as tardes dos sabados no parque. Dunha punta a outra da cidade, daranlle a coñecer aquela sociedade libre, diversa, laboriosa, sacrificada. Abafante. Unha sociedade nos antipodas da sua aldea, tan pequena, tan pechada. Mais non todo en Barcelona e de cor de rosa. Carmen comprobarao cando busque colocacion como criada nos barrios altos, para sacar uns cartiños mentres non regresa a casa. Ao servizo de señoras adiñeiradas, cociñara, fregara, escoitara moito e calara ainda mais. Aprendera a adaptarse ao medio e a baixar a cabeza. No fin de contas, ela so esta de paso. En Unha rapaza de provincias Cecilia F. Santome recrea a Barcelona da Transicion e rendelle tributo a esa emigracion galega -interior, en feminino- pouco explorada e a miudo eclipsada polas grandes epopeas transoceanicas.1979. Carrexando unha maleta cargada de entusiasmo, Carmen chega a unha Barcelona vibrante, moderna e chea de contrastes para pasar o verán. Coa súa irmá Pilar e o seu cuñado Gabino como guías, descubrira os paseos polas Ramblas, os almorzos no ultramarinos do barrio, as expedicions ao SEPU, as tardes dos sabados no parque. Dunha punta a outra da cidade, daranlle a coñecer aquela sociedade libre, diversa, laboriosa, sacrificada. Abafante. Unha sociedade nos antipodas da sua aldea, tan pequena, tan pechada. Mais non todo en Barcelona e de cor de rosa. Carmen comprobarao cando busque colocacion como criada nos barrios altos, para sacar uns cartiños mentres non regresa a casa. Ao servizo de señoras adiñeiradas, cociñara, fregara, escoitara moito e calara ainda mais. Aprendera a adaptarse ao medio e a baixar a cabeza. No fin de contas, ela so esta de paso. En Unha rapaza de provincias Cecilia F. Santome recrea a Barcelona da Transicion e rendelle tributo a esa emigracion galega -interior, en feminino- pouco explorada e a miudo eclipsada polas grandes epopeas transoceanicas.

«O avó morreu hoxe. Ou quizais foi onte». Así, entre titubeos, arrinca esta crónica íntima dun dó con sabor a outro tempo. Un en que os defuntos eran velados nas casas, en que as capelas ardentes per