Joxe Arratibel

Artean irakurtzen ez dakiten umeek guraso edo pertsona heldu baten laguntza izango dute. Ikaste bidean dauden umeentzako, eta ikasi ondorengo lehen urrats eta nekeetan ari diren umeentzako da sail hau: batzuk irakurtzearen helburutik gertuago, beste batzuk urrunxeago, baina denak ari dira ahalegin berean, urratsen arteko aldea besterik ez da berena. Egia esan, adin horietan, ilustrazioa da idatzia bera baino inportanteagoa. Ipuinaren alderdi erakargarriena ilustrazioen dotorezian dago. Baina, kontuz gero, ez baitago ipuin erkargarririk istori ederrik gabe; eta, jakina, istorio eder horretan irakurri behar dute. Hori da sailaren helburua: modu atsegin eta erakargarri batean haurren irakurmena hobetzea.

Artean irakurtzen ez dakiten umeek guraso edo pertsona heldu baten laguntza izango dute. Ikaste bidean dauden umeentzako, eta ikasi ondorengo lehen urrats eta nekeetan ari diren umeentzako da sail hau: batzuk irakurtzearen helburutik gertuago, beste batzuk urrunxeago, baina denak ari dira ahalegin berean, urratsen arteko aldea besterik ez da berena. Egia esan, adin horietan, ilustrazioa da idatzia bera baino inportanteagoa. Ipuinaren alderdi erakargarriena ilustrazioen dotorezian dago. Baina, kontuz gero, ez baitago ipuin erkargarririk istori ederrik gabe; eta, jakina, istorio eder horretan irakurri behar dute. Hori da sailaren helburua: modu atsegin eta erakargarri batean haurren irakurmena hobetzea.

Joxe Arratibel idazlea da. Jon Zabaleta marrazkilaria. Ez dute elkar ezagutzen baina Jonek esaten du gaur egun ez dagoela Joxe Arratibel bezalakorik. Joandako mundu bat kontatzen duela Arratibelek. Honek, buruan zuen ipuin putzutik kontatzen duela dio. Idazleak askotan esan du putzua agortu zela, baina ez da egia. Beti du kontu zahar gehiago. Ogien eta arrainen miraria ematen du. Joxe Arratibelek tantaka-tantaka itsaso egin du buruan gorderik zuen ipuin putzutik eta liburu hauxe dugu adibide oraingoan: Sorginen urrezko maindirea eta kontu zahar gehiago. Denak ere zoragarri, Jon Zabaletak bikain ilustraturik.

Ahozko ipuingintza aberatsa izan da mende luzeetan zehar. Jende asko ibili da urteetan, ahozkotasunaren herribitxiak xarmanduta, non bildu eta gorde asmatu nahian. Soilik idazle baten maitasunak ziurta lezake halakorik, ordea. Non aurkitu baina idazle hori? Ez dira hain ugariak, altxor horren distirak barru-barrutik aletuta paperera bihurtzeko gai izan direnak. Horietako idazle bat, guztien artean gailurra, Joxe Arratibel da. Izan ere istorio hauek, kontalari handi baten sena erakutsiz, gure ahozko mende luzeen arnasa jaso dute ahurka Kontu Zaharrak liburu honetan. Urruneko garaiek hitz egiten digute bere lerroetan, euskaraz nahiz erdal hizkuntza askotan kontatu eta aditu ahal izan diren istorio ugari: Kontu zaharrak. Kontu betikoak.

Artean irakurtzen ez dakiten umeek guraso edo pertsona heldu baten laguntza izango dute. Ikaste bidean dauden umeentzako, eta ikasi ondorengo lehen urrats eta nekeetan ari diren umeentzako da sail hau: batzuk irakurtzearen helburutik gertuago, beste batzuk urrunxeago, baina denak ari dira ahalegin berean, urratsen arteko aldea besterik ez da berena. Egia esan, adin horietan, ilustrazioa da idatzia bera baino inportanteagoa. Ipuinaren alderdi erakargarriena ilustrazioen dotorezian dago. Baina, kontuz gero, ez baitago ipuin erkargarririk istori ederrik gabe; eta, jakina, istorio eder horretan irakurri behar dute. Hori da sailaren helburua: modu atsegin eta erakargarri batean haurren irakurmena hobetzea.

Behin bizi omen zen familia bat oso behartsua. Aita, ama eta bi seme-alaba. Mutilak Erramun zuen izena eta neskak, berriz, Mirentxu. Garai oso txarrak ziren haiek. Behar hainbat lan ez zegoen guztientzat eta, horrela, familia asko guztia beharrean bizi ziren. Erramunen eta Mirentxuren aitak ez zeukan lan jakinik eta, horrela, egun batez toki batean eta hurrengoan bestean ibili ohi zen. Sasoirik onena ere joaten ari zitzaion eta ez zuen itxaropen handirik berak nahiko zuen bezalako lana aurkitzeko. Hortik sortzen ziren haren haserre asko etxean, emazte eta haurrekin. Emaztea gehienean etxean egon ohi zen. Noizean behin, inguruko auzokoei laguntzen zien, artajorran edo babarruna biltzen, baina lan horiek urriak gertatzen ziren eta irabazi gutxikoak: janari pixka baten ordez, hala esateko.

Liburuxka honetako bost kontakizunak ez dira upel bereko sagardoa. Dena den, urregorriaren fintasuna eta distira dute bostek. […] euskara erraz eta samurrean kontatuta daude. Erraz eta samurra izateak, bi ezaugarriok batera biltzeak, paradoxa edo kontraesana badirudi ere, halako zailtasun ezkutu bat dauka. Ez da erraza -garai bateko kontu kontalarien eredura-, modu natural, zuzen, argi eta sarkorrean kontatzea.