Antia Cal

Relato vital dunha muller galega do século XX.

Estas cuartillas mecanografadas apareceron nunha caixa de zapatos na primavera de 2017, sesenta e dous anos despois de seren escritas. Conforman un libro que non naceu para ser publicado, senón para que o lesen os fillos dos autores: asi de sinxelo. Nelas comentase a recente morte de Einstein (abril de 1955), polo que deben ser do segundo lustro dos anos 50. Por algunha razon desapareceron nunha das mudanzas dos autores e os seus catro fillos e foron estes quen as atoparon agora.Antia Cal e Anton Beiras escribiron este texto desbordante dun humanismo cristian irreconciliable co pensamento unico Falanxista e o Nacionalcatolicismo do Rexime nunha taiga artica escurecida por unha longa noite de pedra: a Galicia do seu tempo. A sua (re)lectura, pon en valor o testemuño vital dos seus autores: o seu panhumanismo, o seu galeguismo heroico e, sobre todo o demais, un espirito latente de certeza intelectual e de supremacismo moral sobre un inimigo desposuido de toda dignidade humana, reducido a condicion de monstro das cavernas.