Antónia López García

Na poesía de Bernardino Graña, o home é observado na súa dupla dimensión, individual e social. A súa obra é o testemuño histórico dun tempo e dun país. Pero o punto de vista ofrecido non é o enxebrismo senon a universalidade. Os conflitos do home contemporaneo son vistos desde a nosa singularidade, desde o noso contexto de pais periferico.A sua obra acadou un notabel sincretismo de elementos culturais: o formalismo dos sonetos xunto coa rebeldia da xeracionbeat, o social-realismo xunto co canto ao amor da mistica.