Daniel Ameixeiro

Jana está creciendo y no sabe cómo afrontar los cambios. Se mueve entre dos mundos: el de su hermana pequeña Antía y las historias que le contaba su padre cuando era una niña; y el de sus nuevas amigas, las fiestas y el teatro. Poco a poco, Jana irá encontrando las respuestas a sus dudas e irá aceptando la nueva etapa con mayor serenidad.

Xan é pequeno e gordecho, comellón e durmiñoco. Pericán é máis alto, come pouco e dorme menos. Xan e Pericán son deses amigos que sempre se perden nos camiños. Un día atopan un buraco no chan que os leva a unha cova con tres portas pequerrechas. A primeira era unha porta amarela cun cartel que poñía: "Aquí é onde comeza todo". A segunda era unha porta verde que poñía con letras grandes. "Se entras, nunca te perdes". A última era encarnada e tiña un sorriso pintado no que non poñía nada. A través das tres portas, Xan e Pericán coñecen a Anacleta que anda en bicicleta; ao señor Comendador, que vai en tractor e toca o tambor; a don Torcuato, o que vende vasoiras e amaña os zapatos; a don Claudio, médico de bruxas, xigantes e ananos. "Xan e Pericán" de Daniel Ameixeiro é unha narración que, aproveitando a estrutura dos contos acumulativos tradicionais, permite aos lectores avanzados de sete anos en diante unha viaxe polas tres portas da fantasía. Ao xeito da Alicia de Carroll, Xan e Pericán, os dous amigos caen no burato da imaxinación que os ha levar a coñecer personaxes máxicos e a superar probas nas que deben poñer en xogo todas as súas mellores habilidades. As espléndidas ilustracións a toda cor de Andrés Meixide realzan este texto, finalista do Premio Merlín de literatura Infantil 2003.

Piratas, bruxas, princesas e demais compañeiros de fatigas camiñan polas páxinas deste libro entoando unha canción. Ou dicindo un poema, que é outra maneira de cantar. Atrévete a sumarte a esta singular tripulación. Leva áncoras e déixate mergullar nesta serie de historias contadas con moito sentido do humor e da poesía. E non pares de te divertir nin un só minuto.

Había unha vez un capitán que vivía nunha aldea que non tiña mar. Un día, farto de que se risen del, decidiu marchar á baía a construír un barco...

Vila Cerdeira está máis preto do que pensamos e a xente que alí vive e máis real do que imaxinamos. É un sitio pequeno, con catro casas, un pozo que non da auga e, á súa beira, unha cerdeira. A súa sombra acolle a aperta do sentir e do vivir, materializada nas vivencias dos seus veciños e noutras moitas que xa so se atopan nos libros vellos e na memoria de quen non quere esquecer.

Había una vez un capitán que vivía en un pueblo pequeño y sin mar. Un día, harto de que se riesen de él, decidió marcharse

A Torre das Lavercas era unha casa cunha cheminea moi grande e papá puxéralle ese nome porque había moitos niños de lavercas nos arredores. Eu tiña seis anos cando marcharamos dela, e dende aquela xa