Marilar Aleixandre, página 2 de 4

Castelao visto polos seus personaxes.

El mundo de los dragones está en peligro. Miro ayudará a la bella e intrépida Morgana a desbaratar los planes de unos ambiciosos empresarios que pretenden beneficiarse a costa de la destrucción de la

Unha aventura urbana e actual coa publicidade como arma contra o poder.Premio Álvaro Cunqueiro de Narrativa, 1998. Unha chamativa campaña de contrapublicidade que ten como obxectivos bancos e empresas de todo tipo estendese pola cidade. Dous xornalistas deben averiguar quen esta detras da Compañia Clandestina de Contrapublicidade e cales son as suas pretensions.

A expedición do Pacífico é unha novela de aventuras que conta as peripecias dunha nena de doce anos, Emilia, que se agacha como polisón nunha expedición científica que parte para explorar o Pacífico. A accion que se desenvolve no seculo XIX, non renuncia a estar escrita desde este fin de seculo. As ideas feministas, a polemica entre o darwinismo e o creacionismo a paixon polo coñecemento estan nas paxinas desta excepcional novela.

Materia prima é un mapa, unha cartografía que orienta ao lector a través da narrativa galega contemporánea. Este é o seu estado actual, unha importante aproximación antologada e prologada polos críticos literarios Ramon Nicolas e Armando Requeixo. Son, todos, relatos ineditos de autores e autoras de recoñecido prestixio, dezasete relatos escritos especialmente para a ocasion, boa materia prima transformada en ricaz expresion dun tesouro creativo do noso presente e do porvir literario mais inmediato. Unha antoloxia da narrativa galega do seculo XXI que convida soñar e que confirma a vizosidade e vitalidade desta nosa Republica das Letras.O obxectivo do presente volume e ofrecer aos lectores galegos unha antoloxia epocal da mellor narrativa curta galega daqueles autores que publicaron unha parte substantiva da sua mellor produccion xa na pasada decada.

Apunto de cumplir 17 años, Paula descubre toda la verdad sobre la muerte de su padre: no perdió la vida en un accidente de tráfico, sino preparando un coche bomba para ETA. Tras conocer esta impactante noticia, Paula decide averiguar quien era su verdadero padre, aunque para ello tenga que tomar decisiones mas que arriesgadas

Paula ten tres avoas, dúas en Donostia e a outra en Vigo. A punto de cumprir os dezasete anos, Maite, a súa nai, contaralle que Iñaki, o seu pai biolóxico, foi coma ela mesma, militante de ETA político-militar e morreu, antes que Paula nacera, cando colocaba un coche bomba. O desvelamento deste segredo e as vacacions que pasara en Euskadi na casa das avoas Edurne e Nekane provocaran na vida de Paula unha conmocion tremenda e un no moi dificil de desennovelar. Velai o comezo da trama argumental de Rua Carbon, a novela na que Marilar Aleixandre propon a procura do pai como eixo do problematico transito dunha adolescente a madurez. Unha narracion valente, onde o conflito politico vasco funciona como teon de fondo, sobre a procura complexa das identidades individuais e colectivas.

Bibi tenía mucho miedo a la noche. Por eso un día el ratoncito Pérez la llevó a conocer a los monstruos que viven en la oscuridad,

¿Es posible vivir sin soñar? El malvado Devorador de sueños no podrá seguir haciendo de las suyas porque, gracias a la ayuda del chápiro verde, Fa, una muchacha imaginativa y valiente, consigue llegar hasta lo mas escondido del bosque y liberar al lagarto de dos rabos... Y todo porque a la abuela un dia se le quemo la sarten y menciono al extraño duendecillo...¿Es posible vivir sin soñar? El malvado Devorador de sueños no podrá seguir haciendo de las suyas porque, gracias a la ayuda del chápiro verde, Fa, una muchacha imaginativa y valiente, consigue llegar hasta lo mas escondido del bosque y liberar al lagarto de dos rabos... Y todo porque a la abuela un dia se le quemo la sarten y menciono al extraño duendecillo...

La Carlota acostuma a parlar amb el pòster d'un músic de rock, ja mort, que té penjat a la paret. Li explica els seus dubtes, els desenganys amorosos i els problemes amb què es troba en el nou instit

Unha formiga coxa, unha ra peluda e unha cobra chosca deciden buscar algún lugar onde non sexan menosprezadas polas súas eivas e sexan consideradas iguais, e así comezan a súa aventura.O primeiro sitio o que chegan e unha cidade enfeitizada. As tres amigas ofrecense a busca-lo remedio; nese traballo atopan un rato de biblioteca. Resolto o feitizo, a rexedora da cidade regalalles un estoxo de coiro que conten unhas tesoiriñas, unha agulla e un coitelo.Continuando a viaxe, as tres amigas, as que se unira o rato de biblioteca, caen presas dos fanaticos. Gracias as tesoiriñas e mais o coitelo de prata conseguen escapar da trampa.Chegan logo a unha illa onde todo e moi pequeno. Todos andaban moi preocupados buscando a princesiña Hipatia que xa levaba un dia sen aparecer. As tres amigas conseguen encontrala despois de adiviña-lo esconxuro para abri-la entrada dunha cova subterranea.Finalmente, nun val preto da praia de Estorde, encontran aquel lugar que andaban buscando.

Que é o que máis desexan as mulleres? Velaí unha difícil pregunta que levará a El-Rei Artur por todo o mundo á busca dunha sinxela resposta: “gobernar a súa vida”. Cando todo parecía perdido, a Abom

Lobos nas illas é un conxunto de vintetrés relatos que abalan na estrema entre o soñado e o vivido e teñen como referencia a vila imaxinaria de Lobeira e a un grupo familiar que se reúne para o enterro da avoa octoxenaria. Lobeira concibida como territorio da imaxinacion, como lugar ilocalizable nos mapas, inzado de reminiscencias miticas.

Marilar Aleixandre es una de las escritoras gallegas más reconocidas de la actualidad. Estos cuentos, traducidos del gallego por ella misma, son una perfecta muestra de su talento, y fueron galardonados con el Premio de la Critica de Galicia y el Premio Alvaro Cunqueiro. La autora nos introduce en un mundo magico, ancestral, poblado de seres miticos, personajes que transitan unas tierras situadas en una region donde se confunden sueño y realidad, historias contadas o recordadas mientras la abuela espera ser enterrada y la casa familiar, a su vez, se dispone a cerrar los ojos, pues ninguno de los hijos vive ya en ella.

Fóra da rúa principal a Alxama era un fedorento dédalo de quellas envoltas na tebra, nas que cabía escoller entre vadea-lo rego de auga sucia que circulaba polo medio, ou esvarar nas tonas de froita e lixos acumulados nas beiras. Debido o desafio que mantiñan coas autoridades, e para dificulta-las detencions ou os desaloxos, os mourazos arrincaran, habia moito tempo, as placas cos nomes das ruas (que no ano de fundacion do campamento denominabanse Alecrin, Aleli, Alhucema, Azar e outros nomes de flores)...

Duela urte asko, baina asko, Berta izeneko neskatila bat bizi zen Amaia ibarrean. Diotenez, urte haietan hain izan ziren gogorrak hotzaldiak non ibai eta lakuak izotz bilakatu ziren, elurrak mendietako gainak, ibaiak eta lautadak estali zituen. Berta amamarekin bizi zen, eta beheko sua piztuta izaten zuten beti hotzik ez pasatzeko. Garai hartan pospolik ez zegoenez, gau eta egun osoa piztuta mantentzen zuten sua. Egun batez, barazki sorta batzuk hartuta, honela esan zion amamak: -Azokara noa barazki hauek saltzera. Adi ibili sua itzali ez dadin! Berta lanean hasi zen: putzutik ur-galdara bat ateratzera joan zen, baina denbora gehiegi pasatu zen eta tximiniatik behera etorritako haize hotzak eta euri busti boladak txingarrak itzali zituzten. -Zer egin behar dut orain? Nola piztuko dut? Marilar Aleixandre (Madril, 1947). Biologia ikasketak egin zituen eta irakasle lanetan ibilia da, hasieran Vigoko institutu batean eta gaur egun Santiagoko Unibertsitatean. Hamabost liburutik gora idatzi ditu eta hainbat sari jaso, besteak beste: A expedicion do Pacifico (Merlin Saria, 1994 eta Kritikaren Saria, 1995), O trasno de Alqueidon (Alqueidoneko iratxoa, 2003) (Rañolas Saria, 1996), eta A banda sen futuro (Lazarillo Saria, 1999).

Desmentindo a primavera pode lerse como a memoria dunha casa, de tantas casas de Galicia, onde o lume estivo prendido ininterrompidamente desde mediados do século XV ata finais do XX, en que os libros turran polos fillos para fora da casa e do lugariño. A memoria da casa mesturase coa do seu ultimo habitante, coa das abellas, cronistas de mortes e nacementos, do bambu que conspira para derribar os muros, do sal que teima en reber unha e outra vez nas paredes do salgadoiro. Consomese o derradeiro rachon no lume e, crebando a tradicion, alguen varre as cinzas da cociña. Os espiritos dos devanceiros, aventados coa cinza, uniran os seus reproches aos das mazas caidas na herba.