Unai Elorriaga

Garbiñek eta Mariñek berrehun urte baino gehiago dituzte. Hainbeste bizi ondoren, amonatxo xelebre hauek ederto dakite zer dagoen ondo eta zer dagoen txarto, eta ez diete kasurik egiten arauei edota legeei. Egun batean, Sansonkules izeneko erraldoi izugarria ezagutzen dute eta bi atsoen bizimodua hankaz gora jarriko da.

«Queda, a partir de esta fecha, terminantemente prohibido circular libremente o celebrar reuniones de cualquier tipo en los tejados de la Región.»Libro de Barda Sora desapareció hace veinte años. Phi

Es verano y Tomás está viviendo con sus tíos porque su padre está enfermo y su madre no puede ocuparse de él. Aprende a preparar café con leche, escucha historias sobre aitite Julián y se lo pasa en grande con su prima Iñes, que estudia los insectos y le cuenta secretos, como que quien atrape una libelula azul se volvera la persona mas inteligente del mundo. Tomas quiere ser inteligente, pero lo que realmente le gustaria es viajar"mañana"con su padre a Madagascar.

"Esaten da Siberian desagertu zela Conrad lehenengo, aitarekin, bortxazko lanak egitera bidali zutenean. Eta aita bera ere desagertu zitzaiola gero, lau urte geroago, tuberkulosia, Siberiatik itzuli zirenean. Eta esaten da, hori esan izan da beti, aita desagertzen denean semea ere desagertzen dela apur bat." Arratsaldero igotzen da Phineas, bere lagunekin, hamazazpigarren teilatura, handik bakarrik ikusten baitira herriko bi sarrerak batera: errepidea eta tren-geltokia. Itxaroten daude, izan ere, uda honetan iritsi beharko lukeen norbaiten zain. Erabat amaitu ez den diktaduraren ondorengo garai lanbrotsuan, krudelkeriaren oroitzapena jaso eta gorde nahi dute pertsonaiek, beren zauriak behingoz ixteko, tiraniaren zerbitzariek zirrikitu guztiak itxirik dituzten arren. Berrikuntza osoa eman dio Elorriagak bere obrari, bai gaiaren, bai idazkeraren aldetik, baina bere erroei eutsiz: itxurazko soiltasun guztiz landua, literatur lana erlojuaren doitasuna duen artefaktua ere izatea, gizon-emakumeen beldur eta sentimendu sakonetara heltzeko gaitasuna.

Zizili andreak ez du ezer ikusten, 207 dioptria dauzka begi bakoitzean. Mundu betaurreko guztiak probatuta dauzka, baina alferrik. Hala ere, esan diote Londresen badela jostun bat, apurtutako artaziekin betaurreko berezi batzuk egiten dituena, eta hara joatea erabaki du Zizilik, Anbrosio bere mamu txikia lagun hartuta. Bidean, ordea, mila abentura eta xelebrekeria gertatuko zaizkie, zein baino zein zoroagoa, baita lagun mordoa ezagutu ere, umorez eta fantasiaz beteriko historia honetan.

Una galería de personajes inolvidables, con sus propios sueños, que se dan cita en una novela que es un lugar de encuentro para el humor, la ternura, la sabiduría y el asombro, una manera de contar directa, cristalina y personal, una exploracion de los deseos de los personajes y tambien de los lectores...Un tranvia en SP es una notable opera prima en la que el joven escritor vasco explora los anhelos intimos, los sueños y los recuerdos de un personaje como una utopia cuya fragilidad esta preñada de entusiasmo, ternura y bondad. La Vanguardia

Matías Malanda llega a una comarca extraña para él, con un trabajo oficial debajo del brazo: se supone que debe reunir cierto tipo de biografías, encontrar a los habitantes que sean capaces de contarle aquellos pasajes de las vidas, propias o ajenas, que ha ido a buscar.Sin embargo, parece que nada resulta ser lo que cree el lector, que Matias Malanda esta mas pendiente de unas enciclopedias que encuentra en las casas donde, en teoria, solamente deberia realizar las grabaciones. Algo encuentra que parece mas importante que lo demasA esto se le añade que el protagonista se hospeda en una pension que, a pesar de hallarse a cientos de kilometros de su casa, lleva su mismo nombreAl fin y al cabo, estas paginas se convierten desde el primer segundo en un juego; Matias Malanda juega, con diccionarios, con serpientes, con su propio cerebro casi todos los demas personajes juegan Incluso el narrador juega, con el relato, con la literatura, con las vidas ajenas, con la manera de escribir y, esperemos que, una vez se adentre en este excentrico libro, el lector tambien intente jugar lo maximo posible

Aroaren aita Pelix, alai eta maitagarria da, baina baita xelebre samarra ere. Halako batean desagertu egingo da, eta Aroak, Txoribel bere belearekin, haren bila joan beharko du. Fantasiaz eta xarmaz beteriko abentura dibertigarria asmatu du Unai Elorriagak.

¿Juegas?Para el protagonista de este libro, por mucho que tenga un proyecto importante entre manos, lo más necesario es pasar la mayor parte del día jugando. Y eso que es una persona mayor, por lo menos: 35-37 años). Sin embargo, no le da demasiada verguemza, y siempre lleva una pelota de goma, y viaja con dos sacos llenos de soldaditos de plastico para jugar con su hermanos o compra diccionarios y enciclopedias para escibir vidas que no existen.

Aurreko bere bi liburu arrakastatsuen ondoren (Sprako tranbia eta Vant Hoffen ilea), nobela berri batekin dator Unai Elorriaga (Algorta, 1973): Vredaman. Aita ospitalean gaixo eta ama hura zaintzen dauzkalako osaba-izekoen etxera bidaltzen duten haurra; golf-klub baten barruan errugbi-zelai klandestino bat margotu nahi duten bi lagun; urtetan arkitekto baten andregai izan baina inoiz ezkondu ez zen emakume adindua; aitite gizon inportantea zela jakin eta haren arrastoaren atzetik dabilen gaztea. Elkarrekin nahasten diren hainbat istorio daude liburu honetan, pertsonaia ameslari, xelebre edo maitagarriz beteak, bakoitza bere estilo eta hizkera berezian kontatua: haurraren sinpletasun magikoa, atso-agureen berritsukeria patxadatsua, alprojen elkarrizketa zoroak Jolasetik asko du eleberri honek, baina jolasetik harago gizatasun-taupadak ere nabarmenduko ditu irakurleak, amaierara hurbildu ahala emozioan goraka doan kontakizun biribil eta gozagarri honetan.

Unha novela que nos introduce nun universo absolutamente orixinal, na que a capacidade de fascinación sobrepasa os propios límites do xénero novelesco.

Liburu batek aldatu egin dezake idazle baten bizitza. Edo sari batek, hobeto esanda. Izan ere, inor gutxik ezagutzen zuen Unai Elorriaga 2001eko udaberrian bere lehen eleberria kaleratu zuenean, orain hain ospetsu bihurtu den SPrako tranbia hain zuzen. Kritika onak jaso zituen, liluratu egin zituen hainbat irakurle, salmentak ere onak izan ziren, euskal merkatuaren neurria kontuan edukita, betiere. 2002ko udazkenean, berriz, Espainiako Narratiba Sari nazionala eman ziotela jakin zenez geroztik, biderkatu egin dira salmentak, jo eta jo dabil bere etxeko telefonoa, alde guztietatik eskatzen dizkiote hitzaldiak eta artikuluak, liburu hura ere hainbat hizkuntzatara itzultzeko bidean da. Panorama ederra, idazteko lasaitasuna eta patxada behar dituen sortzaile batentzat! Eskerrak ordurako amaiturik zuen bere bigarren nobela, idazle gazteentzako Igartza bekaren laguntzarekin idatzia: CAF enpresak, Beasaingo Udalak eta Elkar argitaletxeak antolatzen duten sariketa honek Elorriagaren proiektua saritu baitzuen 2001ean. Iritsi da eleberri hori plazaratzeko unea, eta zuen aurrean aurkezten da Vant Hoffen ilea, nobela bitxi, desberdin eta sailkaezina. Matias Malanda, obra honetako protagonista, Ministerioko funtzionarioa da, bere arloan onena nonbait, eta proiektu bat dela-eta iritsi da Idusera, lan hori zertan datzan inork argi ez badaki ere. Etxez etxe ibiliko da bere grabagailua hartuta, herriko pertsonaia berezienen bizitzak jasotzen, ustez, asmo horren atzean beste helburu batzuk gordetzen diren arren. Tipula-azalen antzera, misterio bat ezkutatzen da beste misterio baten azpian, kontakizunak aurrera egin ahala irakurleak argituko dituenak. Bien bitartean, mikroipuin ugari topatuko ditugu, jende bitxiaren biografia moduan: xake-mota arraro batean jokatzearren ondasun guztiak saldu zituzten anaia bien istorioa, presoen agiriak faltsifikatuta garaia baino lehen kaleratzen zituen kartzelako idazkariarena, artazi formako museo bat eraiki zuen arkitektoarena Bere estilo bereziaz idatzi du Elorriagak bigarren eleberria: gauzak hitz erdika esanez, elipsien bidez sujerituz, testuan eztanda txikiak eta txinparta etengabeak bilatuz. Istorio xelebre guztion atzean, ordea, gizatasunaren taupada beroa nagusitzen da, begi pikaro batekin aldi berean irri eta keinu egiten diguna.

Premio Nacional de Narrativa 2002. Un tranv#a en SP, la novela que revolucion# el panorama literario espa#ol -por la juventud de su autor y lo original de su estilo- cuando fue galardonada con el Premio Nacional de Narrativa 2002, es una primera obra escrita con sorprendente maestr#a. Lucas, el anciano viajero que sue#a con alcanzar las cumbres m#s altas del Himalaya a pesar de la fragilidad de su mente. Marcos, un m#sico que busca su lugar en el mundo y encuentra el amor de Roma. Y Mar#a, la hermana de Lucas, escritora an#nima en busca del instante feliz que da sentido a la vida. Esta novela es tambi#n el lugar de encuentro entre la juventud y la vejez, un espacio lleno de humor, ternura, sabidur#a y asombro, una manera de contar, directa y cristalina, el nacimiento del amor, el avance de la enfermedad, la pr#ctica de la convivencia y el valor de la buena compa##a. Y adem#s, una exploraci#n sutil y directa de las ilusiones y los deseos, no s#lo de los personajes, sino los del propio lector tambi#n. Rese#a:"El de Unai Elorriaga es uno de esos libros que aparecen en contad#simas ocasiones."Felipe Juaristi, El Diario Vasco

Andrakas jauna gizon bizarduna da: zazpi metroko bizarra dauka momentu honetan Kontua da leku batetik bestera joateko tramankuluren bat ikusten duen bakoitzean, bizarra metro bat hazten zaiola. Horregatik dauka etxean munduko artazi bildumarik handiena. Arazo berezi horrek bitxikeria ugari ekartzen dioenez, Andrakas jaunak ez du, ez, bizimodua erraza!

La novela que revolucionó el panorama literario español.Premio Nacional de Narrativa 2002.Lucas, el anciano viajero que sueña con alcanzar las cumbres más altas del Himalaya a pesar de la fragilidad de su mente. Marcos, un musico que busca su lugar en el mundo y encuentra el amor de Roma. Y Maria, la hermana de Lucas, escritora anonima en busca del instante feliz que da sentido a la vida.Esta novela es tambien el lugar de encuentro entre la juventud y la vejez, un espacio lleno de humor, ternura, sabiduria y asombro, una manera de contar, directa y cristalina, el nacimiento del amor, el avance de la enfermedad, la practica de la convivencia y el valor de la buena compañia. Y ademas, una exploracion sutil y directa de las ilusiones y los deseos, no solo de los personajes, sino los del propio lector tambien.

Beti esan izan da gai nagusi bi daudela literaturan: maitasuna eta heriotza. Iritzi zabaldua da, gainera, maitasunari buruz idatzi izan dela gehien, maitasuna izan dela protagonista poemetan, bertsoetan, kopletan, kantuetan...Saiakera hau, ordea, ideia horri aurre egiten ahaleginduko da, heriotzari asko kantatuko zaiola erakutsi nahi du, gerrari, hilketei, odolari. Izan ere, odola beti kantari.Hori gutxi balitz, sorpresa bat ere badakar liburuak: orain arte anonimotzat hartu dugun bertso-sorta baten (Muñagorriren bertsoak) egilea deskubritu duguBaina ez da hor kontua amaitzen: sinesteko zaila bada ere, gaur egun munduan oso izen handikoa den pertsona baten senidea izan zen sortzaile hura.Horra liburuaren muina beraz: euskal literaturan ekintza bortitzek, odolak azken fi nean, izan duten presentziaren azterketa kronologikoa eta bertso-sorta ezagun baten egiletzaren bilaketaren emaitza.