Libros de Teatro en gallego, página 4 de 18

Este volume reúne trinta e nove pezas breves escritas por Manuel Lourenzo entre 1973 e 2015, as máis delas inéditas ou publicadas en revistas e folletos, e algunhas representadas. Monólogos, diálogos e algunhas coralidades compoñen o corpus desta coleccion teatral, destinada a publicos, lectores e lectoras transparentes ou opacos, nitidos ou escuros, con moitisima ou nula atencion polo teatro. Asi sucede coas dezaseis pezas do primeiro capitulo dirixidas, ainda que non unicamente, a "Solitarios". Como as do segundo, "A Rolda", implican a todas as persoas que non se consideran implicadas. Mentres as do terceiro, "Contratempo", convidan a xogar as advertidas. Por ultimo, as catro pezas de "Azul" axudan a achegarse a un horizonte que podemos chamar limite... Pezas todas que abalan do estupor ao interese, da afirmacion a dubida, do ruido ao silencio. Un teatro de todas as cores, gobernado pola arpa tendenciosa de Denis e pola xenialidade dun clasico do noso teatro contemporaneo.Este volume reúne trinta e nove pezas breves escritas por Manuel Lourenzo entre 1973 e 2015, as máis delas inéditas ou publicadas en revistas e folletos, e algunhas representadas. Monólogos, diálogos e algunhas coralidades compoñen o corpus desta coleccion teatral, destinada a publicos, lectores e lectoras transparentes ou opacos, nitidos ou escuros, con moitisima ou nula atencion polo teatro. Asi sucede coas dezaseis pezas do primeiro capitulo dirixidas, ainda que non unicamente, a "Solitarios". Como as do segundo, "A Rolda", implican a todas as persoas que non se consideran implicadas. Mentres as do terceiro, "Contratempo", convidan a xogar as advertidas. Por ultimo, as catro pezas de "Azul" axudan a achegarse a un horizonte que podemos chamar limite... Pezas todas que abalan do estupor ao interese, da afirmacion a dubida, do ruido ao silencio. Un teatro de todas as cores, gobernado pola arpa tendenciosa de Denis e pola xenialidade dun clasico do noso teatro contemporaneo.

Edítanse por fin en galego, a lingua na que foron escritas, as tres primeiras obras teatrais de Andrés Pociña, todas elas xa publicadas en español, italiano, e portugués. As tres foron representadas en España, Italia e Portugal, mais ningunha probou fortuna deica agora en terras galegas.Medea en Camariñas, estreada en 2005, vai camiño das cen representacions, en cinco montaxes distintos. Consiste no monologo dunha Medea xa vella, que explica por si mesma os feitos da sua existencia as mulleres de Camariñas que estan lavando nun daqueles lavadoiros de antes.Unha tardiña en Mitilene, que principia o seu andar escenico co titulo Atardecer en Mitilene en 2010, levanos as conversas da poeta Safo coas discipulas que viven con ela, e ouvimos o que falan sobre poesia, musica, politica, amizade, amor, e dicir, a vida. Cousas e ideas doutros tempos, sempre vixentes hoxe en dia.Antigona ante os xuices foi estreada en 2017, en italiano, nun lugar excepcional, o Mausoleo de Ciceron en Formia (Italia). Tratase dunha vision nova, da mais exemplar rapaza da mitoloxia antiga, enfrontandose a un tribunal e ao pobo de Tebas, para defender con enerxia o seu comportamento.A preparacion desta primeira edicion galega conxunta foi posible grazas a amizade e xenerosidade da Dra. Maria Teresa Amado Rodriguez, prestixiosa helenista da Universidade de Santiago de Compostela, ben coñecida polos seus traballos de todo tipo sobre as literaturas grega e galega.

Manuel acolle a nova da súa morte, e de maneira serena considera as cousas que nunca vai poder facer, as palabras que non vai aprender, o tango que quedou sen bailar. Susana, a filla, e Luís, o xenro, movense arredor del como caricaturas insensibles, preparados para o despegue social. Maria limpa o que lle mandan, sen facerse demasiadas preguntas porque asi doe menos. As palabras proferidas por Manuel apenas atopan interlocutor, a non ser en Maria, e as frases altisonantes dos automatas mesturanse coas reverberacions dos neons da rua, que impiden ver as estrelas. Sera tarde para fuxir desta nebulosa anestesiante? Tal e como fixo Heitor, o fillo que canta nun club, lonxe da insensibilidade.Sempre quixen bailar un tango de Teresa Costa Gonzalez obtivo o XVIIº Premio Alvaro Cunqueiro de textos teatrais, outorgado por AGADIC. O xurado salientou desta peza a solidez da sua estrutura dramatica, cualificandoa como unha obra "moi coidada" e "moi ben construida", asi como a sua intencion de ridiculizar valores dominantes na sociedade actual como o afan de poder, a ambicion, as aparencias, a superficialidade ou o materialismo, en contraste co "poder salvador dos soños"Manuel acolle a nova da súa morte, e de maneira serena considera as cousas que nunca vai poder facer, as palabras que non vai aprender, o tango que quedou sen bailar. Susana, a filla, e Luís, o xenro, movense arredor del como caricaturas insensibles, preparados para o despegue social. Maria limpa o que lle mandan, sen facerse demasiadas preguntas porque asi doe menos. As palabras proferidas por Manuel apenas atopan interlocutor, a non ser en Maria, e as frases altisonantes dos automatas mesturanse coas reverberacions dos neons da rua, que impiden ver as estrelas. Sera tarde para fuxir desta nebulosa anestesiante? Tal e como fixo Heitor, o fillo que canta nun club, lonxe da insensibilidade.Sempre quixen bailar un tango de Teresa Costa Gonzalez obtivo o XVIIº Premio Alvaro Cunqueiro de textos teatrais, outorgado por AGADIC. O xurado salientou desta peza a solidez da sua estrutura dramatica, cualificandoa como unha obra "moi coidada" e "moi ben construida", asi como a sua intencion de ridiculizar valores dominantes na sociedade actual como o afan de poder, a ambicion, as aparencias, a superficialidade ou o materialismo, en contraste co "poder salvador dos soños"

ORESTE.- (...) Eu quero ser un rei sen terra e sen súbditos. Adeus, homes de meu, tentade vivir: todo é novo aquí, todo volve comezar. Tamén para min comeza a vida. Unha estraña vida. Escoitade aínda isto: un veran, en Scyros, inzaron os ratos. Era unha peste noxenta, os ratos rillabano todo, os habitantes da cidade coidaron morrer de noxo. Mais, un dia, chegou un frautista. Puxose en pe no mesmiño centro da cidade deste xeito. (Ponse de pe).Botouse a tocar a frauta e todolos ratos se viñeron xuntar ao pe del. Logo puxose en marcha as alancadas, deste xeito (desce do pedestal) berrandolles as xentes de Scyros: "Afastadevos!" (A xente afastase) E todolos ratos ergueron o fuciño hesitando como fan agora as moscas. Reparade! Reparade nas moscas! E logo, de socato, precipitaronse apos del. E o frautista desapareceu cos seus ratos para sempre. Deste xeito

O título rotundo da primeira das comedias, AS HORAS BAIXAS, que acabou por baptizar a totalidade do volume, está a falar da mesma crise de maturidade que afecta á segunda e á terceira pezas: A CRISE DO DIRECTOR DE ESCENA e a monologar VIVALDI, SEÑOR: tres aconteceres marcados por unha sensacion de tempo xa abolido, co que a vida parece non querer contar... E non obstante...

ELÉCTRICAS, a nova entrega dramatúrxica de Manuel Lourenzo, recolle tres comedias co denominador común da teatralidade que impregna certas situacións da vida cuotidiana nos ámbitos particulares da politica (Forzas Electricas), dos negocios (O maraton sentimental de Elisa Fortes) ou do teatro (A comision), Unha ollada equidistante da farsa e do esperpento, en que o autor d'A prea e A noite dos cabaleiros xunta nun martes de entroido interminabel personaxes de mascara grega con magnates da prensa, cartuxeiras e actores do circo-teatro que faiscan no galaico panteon.