CANDIDO

Cándido é a obra máis universal de Voltaire. Impresionado polo terremoto de Lisboa de 1775, Voltaire indígnase contra os filósofos que queren demostrar que todo é para ben e que vivimos no mellor dos mundos posibles. A súa indignación fermentou en esceptiscismo e ironía. Cándido no medio dun torbeliño de personaxes e aventuras, atopa a súa unidade na ridiculización do sistema filosófico de Leibnitz. O refrán do conto �todo é óptimo no mellor dos mundos posibles� é unha distorsión que acentúa aínda máis a pregunta de Cándido: �Se este é o mellor dos mundos posibles, ¿cómo serán daquela os demais?�. Cándido é un torbeliño de aventuras, un tolo correr que plasma na súa veloz evocación o absurdo dun mundo cheo de violencia, de arbitrareidade, de inxustiza. Voltaire acometerá a reconstrucción dun discurso orotodoxamente irónico no seu relato máis sonado Cándido ou o optimismo. O optimismo reside no feito de atopar acertadamente o espacio onde establecernos. Resolver onde existir eríxese como clave para saber como existir. O personaxe, que cre provir dun paraíso, inserirase vagarosamente nun antiparaíso, onde o lector, bastante distanciado polos mecanismos irónicos de Voltaire, sabe que os valores representados por Cándido son valores para o Cándido cándido.

Cándido é a obra máis universal de Voltaire. Impresionado polo terremoto de Lisboa de 1775, Voltaire indígnase contra os filósofos que queren demostrar que todo é para ben e que vivimos no mellor dos mundos posibles. A súa indignación fermentou en esceptiscismo e ironía. Cándido no medio dun torbeliño de personaxes e aventuras, atopa a súa unidade na ridiculización do sistema filosófico de Leibnitz. O refrán do conto �todo é óptimo no mellor dos mundos posibles� é unha distorsión que acentúa aínda máis a pregunta de Cándido: �Se este é o mellor dos mundos posibles, ¿cómo serán daquela os demais?�. Cándido é un torbeliño de aventuras, un tolo correr que plasma na súa veloz evocación o absurdo dun mundo cheo de violencia, de arbitrareidade, de inxustiza. Voltaire acometerá a reconstrucción dun discurso orotodoxamente irónico no seu relato máis sonado Cándido ou o optimismo. O optimismo reside no feito de atopar acertadamente o espacio onde establecernos. Resolver onde existir eríxese como clave para saber como existir. O personaxe, que cre provir dun paraíso, inserirase vagarosamente nun antiparaíso, onde o lector, bastante distanciado polos mecanismos irónicos de Voltaire, sabe que os valores representados por Cándido son valores para o Cándido cándido.