Camilo Gonsar

Coa celebración do seu 75 aniversario, Editorial Galaxia recupera o espírito innovador que demostrou nas súas publicacións dende 1950, traendo ao lectorado de hoxe moitas destas obras que supuxeron unha renovacion do mundo cultural galego e, por extension, tamen da sua sociedade, grazas a Biblioteca 75 anos.O novo volume desta coleccion conmemorativa e Lonxe de nos e dentro e outras paxinas, de Camilo Gonsar, con introducion da escritora Antia Yañez.Saida do prelo na coleccion Illa Nova de Editorial Galaxia en 1961, tratase do debut dun autor clave dentro do proceso modernizador das letras galegas contemporaneas. Son, os relatos que compoñen esta obra, fondamente disruptivos coa tradicion anterior. O fantastico e marabilloso esvaecen, e batemos cun realismo que acredita o baleiro da cotiandade nas grandes cidades, o absurdo da existencia e a alienacion inherente a toda experiencia migratoria.Di o propio, Gonsar no limiar a segunda edicion en 1985: ao reler os contos de Lonxe de nos e dentro, escritos a finais dos anos cincuenta, sorprendeume un feito ben sabido, pero que non se adoita medir en todo o seu alcance: a profundidade do cambio social que tivo lugar en trinta anos mais ou menos. Pasaron xa outros 40 anos desta edicion e o cambio social multiplicouse de xeito exponencial, mais hai algo que non mudou, a extraordinaria calidade literaria destes relatos. Pasen e gocen de Gonsar en todo o seu esplendor.

Con estes relatos deuse a coñecer Camilo Gonsar en 1961 na colección Illa Nova da editorial Galaxia. Neles pódese adiviñar un aceno lonxano de Pío Baroja e Dostoievski. O conto "A volta" ten sido xustamente eloxiado pola graza coloquial do dialogo dos seus protagonistas.

Camilo Gonsar, Camilo González Suárez-Llanos (Sarriá, 1931) foi un dos máis activos renovadores da novela e o relato na década dos 60, pertencente ó grupo da chamada nova narrativa, xunto con Méndez Ferrín, Rodríguez Mourullo, María Xosé Queizán, Carlos Casares, etc., e Cara a Times Square (1980) é un dos exemplos máis brillantes da súa recoñecida calidade literaria. Novela interior, viaxe ó coñecemento das cousas, máxica alegoría, reflexión permanente, contradiccións, pasmo...

El mundo de Debacle no es precisamente aquel que se deriva de una consideración especial o particular de la realidad, no es un mundo para ser captado por medio de un esfuerzo de la imaginación o de un desciframiento de la metafora. Se trata, por el contrario, de un mundo perfectamente comprobable fuera de la novela y, por consiguiente, tal como aparece, tiene ese caracter de las cosas de una pieza, de aquellas que hay que tomar o dejar, atender o darlas al viento. Y si la realidad puede aparecer a veces ridicula y cruel no es porque el escritor nos la presente asi a traves de una tecnica especial de distanciamiento [...'', sino porque tal vez es ridicula y cruel.

Todo parte de un encuentro casual o, ¿quién sabe?, quizá no tan casual en los alrededores del Greenwich Village neoyorquino, ya de noche. Un encuentro de dos extranjeros -extranjeros no sólo en relación con Manhattan y con los EE.UU., sino también el uno para el otro-. En efecto: ambos acaban descubriendo que proceden del mismo país, pero esta coincidencia, en vez de acercarlos, los aleja definitivamente. De todos modos, antes hay un largo paseo hacia Times Square durante el cual se desarrolla una convesación no tan inconexa y arbitraria como en principio pudiera parecer, ya que se deriva de las extravantes obsesiones y creencias del caminante que se convierte en el protagonista principal de la historia, y un relato en el que éste da a conocer una etapa de su vida aún reciente y para él decisiva, y un final del paseo desembocando, no precisamente en Times Square, sino en una prolongación de la noche a cargo de un tren fantástico y de una no menos fantástica ciudad.

Ó subtitula-la presente obra coa palabra semirreportaxe, se cadra Camilo Gonsar maniféstano-lo seguinte: o argumento quere consistir, efectivamente, nunha reportaxe, aquilo que tenciona o personaxe que fala en primeira persoa, unha reportaxe na sua vila sobre un episodio da guerra civil; pero tal obxetivo ficara falido, pois a resposta a cuestion quen matou o Perito de Guitian mal pode ser dada por aqueles que non queren nin oir falar do tempo pasado do 36, sen dubida interesadamente. De ai a denominacion semirreportaxe, isto e, reportaxe que so chega a metade, que non consegue o que realmente pretende. Ocorre non obstante, que desde o momento -esclarecedor e rotundo acto simbolico- en que o reporteiro esquece o magnetofon na casa do semi-esperpentico Dr. Zhivago, unha realidade superior acaba de imporse: a do presente, a realidade dolorosa que, de maneira patetica e con trazo seguro, o escritor nos ha revelar esa tarde e esa parte da noita nas que o desproposito e mailo absurdo seran de novo lugar comun das nosas vilas, no caso de se producir nelas algun suceso imprevisto.

Un fascinante paseo pola vida nunha viaxe que comeza en Islandia e continúa na mente do lector logo de rematado o relato.

Publicada por primeira vez no ano 1983, Galaxia reedita esta novela en edición corrixida polo autor

Galaxia recupera no ano 2005 a primeira novela de Camilo Gonsar, publicada por esta editorial no ano 1962: Como calquera outro día. Unha nova edición revisada e corrixida polo propio autor.

Este libro reúne os relatos completos de Camilo Gonsar, autor dunha das obras narrativas máis singulares das escritas en Galicia desde a década de 1960.