Xavier Franco Alonso

Un escritor viaxa a Lisboa. Outono. Non sabe que vai facer alí. Só que é o momento de ir e quizais de escribir un libro para o que non ten historia ningunha. A propia cidade, os pequenos acontecementos, os personaxes que se cruzan no seu errante deambular, pensa, deben ditar a historia. Ou quizais non deba escribir nada, so respirar e calar; porque, ¿un libro serve para algo? ¿Pode ser un axuste de contas con un mesmo, alimentar a vida desgastada? Apuntamentos dos dias, de dubidas, de xestos que van cobrando significado. Un caderno de viaxe que pode converterse nunha novela. A construcion dun texto que se cuestiona a si mesmo. A escrita ou a desercion. Contar como antidoto e cura do mal fado. Contemplar o discorrer lisboeta do Tejo pode suxerir moitas cousas, saborear nalgun restaurante da Baixa un prato de bacallau na compaña dun tinto do Dao darlles corpo, pasear por Alfama sen marcar rumbro entretecelas dun sutil engado que arrola... Lisboa e saudade, literatura, fado... e a paisaxe a retratar por esta novela... ainda que quizais, en verdade, so sexa o fondo doutro retrato mais dificil e case sempre condenado ao fracaso, por forza errado, o autorretrato.

Unha historia de hoxe. Contar a vida de xente corrente e as súas inquedanzas, emocións, e un dos obxectivos de Oitocentos, a novela de Xavier Franco Alonso.