Libros de Literatura en gallego, página 76 de 246

Manuel Rivas é o escritor galego con máis proxección internacional. O lapis do carpinteiro é o libro máis traducido de toda a literatura galega. Pode lerse incluso en xaponés, o que algunha vez ten feito que o propio autor se preguntara que pasaría pola cabeza dun nipón ao ler os seus libros; pregunta comprensible dada a distancia cultural entre Galicia e Xapón. Pero a súa pluma logra salvar esas distancias e situar no mapa literario mundial textos orixinalmente escritos en galego, tamén sobre Galicia e desde Galicia. Rivas foi quen de entrar no mercado global e facer rendible escribir nunha lingua «minoritaria» de España e cunha temática sobre «minorías», empregando aspas para cuestionar o carácter minoritario das «minorías» porque a maior parte do mundo pertence a un ou máis grupos minoritarios xa sexa de clase, xénero, raza, etnia ou idade. Máis que dunha cuestión de cantidade trátase dun conflito de poder. Para a autora deste libro, Isabel Castro Vázquez, o termo outredade reflicte mellor a ausencia de poder e voz, xa que o outro é aquel de quen falan os que teñen voz e polo tanto controlan o discurso e o poder. O intrigante neste caso é: ¿como pode o autor conectar con diversas outredades e ao mesmo tempo crear unha conciencia identitaria especificamente galega? ¿Como chega ao global desde o local? Reexistencia, a obra de Manuel Rivas é un estudo rigoroso e actual que trata de atopar as chaves dun autor hoxe imprescindible.

Hai libros que nos acompañan moito tempo despois de telos lido. Que abren camiños para o pensamento permanecendo vivos anos despois da súa primeira publicación. Este é o caso d' O segundo sexo de Simone de Beauvoir, un texto imprescindible para os movementos de mulleres e a primeira reflexión filosófica de calado sobre a construción da condición feminina. Unha obra, publicada en 1949, que abriu debates sobre temas claves para o avance das mulleres, nomeadamente, a importancia da súa independencia económica, a redefinición do seu papel nas familias e na sociedade, a deconstrución da mística da maternidade ou a capacidade de decisión das mulleres sobre o seu propio corpo e da súa vida. Deixou claro que a bioloxía non é o destino. E, polo tanto, deu azos a moitas xeracións de mulleres para buscar formas para participar e transformar a vida social e política. A obra Beauvoir ten a virtude de ser contemporánea moitos anos despois. E agora a súa edición en galego, traducida por Marga Rodríguez Marcuño e introducida por África López Souto, no ano do centenario do seu nacemento apunta nesta mesma liña. As nosas letras enriquécense cun texto fundamental para a humanidade que xerou unha rede de pensadoras e activistas que transcende xeracións, clases e países.

Este libro tenta ser un retrato, construído pola propia voz de José Luis Rodríguez Zapatero, sobre a traxectoria política do presidente do Goberno. Pero, ademais, é un relato literario onde a principal voz narradora que resoa é tamén a do protagonista, acompañado de persoas que o coñecen e que axudaron a contar esta historia: Juan Rodríguez Zapatero, José Miguel Vidal Zapatero, María Teresa Fernández de la Vega, Rogelio Blanco, José Andrés Torres Mora, Trinidad Jiménez, Julián Lacalle, Antonio Cuevas, Carme Chacón, José Blanco, Pascual Maragall e Emilio Pérez Touriño. En palabras do autor do libro, Suso de Toro: «Durante a preparación deste libro, vin un político novo que chegou a ser presidente do Goberno logrando manterse reservado sobre a súa vida persoal, que actúa con gran resolución e que aparentemente non lle dá importancia ao que se di e escribe sobre a súa persoa. Un político que comunica coas palabras xustas, á vez que confía en que a linguaxe dos feitos, que para el é natural, sempre será comprendida por todos. Este libro quere deixar á luz de qué madeira está feito José Luis Rodríguez Zapatero».

A historia dunha amizade que trascende as crenzas dos seus protagonistas: un adolescente xudeu e un tendeiro musulmán. Unha novela iniciática que apela ao multicuralismo, á tolerancia e á igualdade.

O mundo en que vivimos é “ancho e alleo”, como alguén dixo, mais tamén é estreito e noso, segundo o ollemos. Cada vez máis abarcable e globalizado e ao mesmo tempo máis complexo e dividido. Este plan

Baixo o título Tres miradas poéticas, o profesor Luciano Rodríguez, reproduce os traballos“Fernando Pessoa ou a escrita como ficción real”,“Cómaros verdes, libro fundacional”e“A poesía de Xavier R. B

Bretaña, Esmeraldina supón un dos maiores esforzos creativos de Xosé Luís Méndez Ferrín. O protagonista, Amaury, vive nunha cadea política na que se erguen tamén os muros da cadea psicolóxica e as reixas da cadea literaria. Debedora de Jack London, de Torrente Ballester ou de Cunqueiro a novela ten como un dos temas centrais a procura da identidade. Novela carceraria con Tagen Ata e con Bretaña ao fondo, esta resolta cunha complexa pero expresiva e brillante sistematica especular que non lle furta ao lector o galano dunha lingua senlleira, inimitable. Desde a perspectiva actual, Bretaña, Esmeraldina, inserida na estetica da Nova Narrativa, concibese unha potente espiral que flexiona todo o conxunto da obra do autor, moi a altura da circunstancia politica de 1987, sen deixar de ser unha viaxe extraordinara e as veces mesmo alucinante polas mais fermosas paxinas da literatura galega e da literatura universal. A presente edicion foi preparada por Anxo Angueira, quen se ocupou da introducion e das notas.Bretaña, Esmeraldina supón un dos maiores esforzos creativos de Xosé Luís Méndez Ferrín. O protagonista, Amaury, vive nunha cadea política na que se erguen tamén os muros da cadea psicolóxica e as reixas da cadea literaria. Debedora de Jack London, de Torrente Ballester ou de Cunqueiro a novela ten como un dos temas centrais a procura da identidade. Novela carceraria con Tagen Ata e con Bretaña ao fondo, esta resolta cunha complexa pero expresiva e brillante sistematica especular que non lle furta ao lector o galano dunha lingua senlleira, inimitable. Desde a perspectiva actual, Bretaña, Esmeraldina, inserida na estetica da Nova Narrativa, concibese unha potente espiral que flexiona todo o conxunto da obra do autor, moi a altura da circunstancia politica de 1987, sen deixar de ser unha viaxe extraordinara e as veces mesmo alucinante polas mais fermosas paxinas da literatura galega e da literatura universal. A presente edicion foi preparada por Anxo Angueira, quen se ocupou da introducion e das notas.

Un escritor viaxa a Lisboa. Outono. Non sabe que vai facer alí. Só que é o momento de ir e quizais de escribir un libro para o que non ten historia ningunha. A propia cidade, os pequenos acontecementos, os personaxes que se cruzan no seu errante deambular, pensa, deben ditar a historia. Ou quizais non deba escribir nada, so respirar e calar; porque, ¿un libro serve para algo? ¿Pode ser un axuste de contas con un mesmo, alimentar a vida desgastada? Apuntamentos dos dias, de dubidas, de xestos que van cobrando significado. Un caderno de viaxe que pode converterse nunha novela. A construcion dun texto que se cuestiona a si mesmo. A escrita ou a desercion. Contar como antidoto e cura do mal fado. Contemplar o discorrer lisboeta do Tejo pode suxerir moitas cousas, saborear nalgun restaurante da Baixa un prato de bacallau na compaña dun tinto do Dao darlles corpo, pasear por Alfama sen marcar rumbro entretecelas dun sutil engado que arrola... Lisboa e saudade, literatura, fado... e a paisaxe a retratar por esta novela... ainda que quizais, en verdade, so sexa o fondo doutro retrato mais dificil e case sempre condenado ao fracaso, por forza errado, o autorretrato.