Libros de Literatura en gallego, página 76 de 239

Velaquí un dos grandes textos da literatura galega contemporánea. Entre 1776 e 1783 arredor de cincocentas familias de Galicia, Asturias e a Maragatería embarcaron na cidade da Coruña para ir poboar terras ao sur da provincia de Buenos Aires, o que os historiadores coñecen como a Expedicion das Familias. Ali crearon varios asentamentos, dos que unicamente sobrevive Nosa Señora do Carme de Patagones, na boca do rio Negro. O conde de Floridablanca e os ministros de Carlos III deseñaron a ocupacion para evitar que o ingles se establecese naquelas latitudes. Cen anos despois, en 1885, o piloto de Noia, Basilio Vilariño, evoca aquelas xornadas dialogando co gaiteiro, Chinto de Muras, mentres o exercito arxentino entra na antiga aldea de colonos, despois de vencer na montaña a derradeira resistencia das tribos indixenas. Dialogo entre defuntos, apenas sombras no medio do lamazal.A Cidade dos Cesares gañou o Premio de Novela Torrente Ballester en 1992. Case trinta anos despois, o autor ofrecenola nesta edicion corrixida e revisada.

O marqués mozo de Sévigné solicita de Ninon a súa tutela para que o dirixa en cuestións de galantería na súa entrada en sociedade. Ninon acepta e a partir de aí inicia unha correspondencia na que lle vai explicar o mellor modo de tratar coas mulleres e como seducilas, ditandolle a sua conducta e instruindoo nas debilidades, patoloxias e segredos do corazon destas, ainda que iso supoña, como ela di, traizoar o seu sexo. Estas cartas lense coma se fosen unha novela xa que ao longo dos textos observamos o avance ou o retroceso do mozo Sevigne na sua conquista, os seus fracasos e os seus triunfos. Ninon e coma unha mestra amabel e risoña. Non se enfada, burlase amabelmente do marques e dos seus contratempos e axitacions. Esta correspondencia que forman un total de oitenta cartas, das que traducimos neste volume corenta, foi recollida por Damours e publicada de maneira postuma por primeira vez en 1750 por Crebillon fillo, celebre autor dramatico e membro da Academie Française. O estilo das cartas e simple e directo. En xeral informal e elegante pola sua sobriedade. Ninon fai gala dun fino sentido do humor e utiliza unha lingua rica e coidada, adaptada a sua vision naturalista do amor.

LETRAS GALEGAS 2023 Lourenzá é “unha historia rememorativa” onde Francisco Fernández del Riego conta “o que teño aprendido sobre o pasado da vila na que nacín e me criei. Vivencias dos días alí decor

Primavera de 1975. Fixa-se na aldeia de São Mamede do Guadiana um estranho forasteiro, identificado pelo povo como ‘o Bruxo da Travessa do Ferreiro’. Ao mesmo tempo é nomeado para a paróquia o sacerd

Dos meus recordos é unha miscelanea autobiográfica onde Manuel García Barros conta, con humor, retranca, amenidade e, ás veces, certa amargura, “casos” e “cousas” que deixaron fonda pegada na súa mem

Voces de mulleres que berran, que se expresan, que se queixan e que se liberan. Voces que lle plantan cara á violencia machista en todas as súas facetas e que reclaman protagonizar as súas propias vidas. Elba Pedrosa tece nos tres relatos que se entrecruzan en Agora que cala a noite unha narracion viva, directa e actual.

Na nosa aldea, Arcos de Valdeorras, como en tantos centos delas do noso país, a cociña da casa converteuse desde a antigüidade no centro de reunión dos veciños e veciñas máis próximos, cara ao anoite

Antoloxía poética de Antón Tovar. Edición a cargo de Delfín Caseiro, con limiar de Alonso Montero.Esta "Antoloxía poética" de Antón Tovar (Rairiz de Veiga, 1921-Ourense, 2004), que reúne textos representativos dos seus sete poemarios galegos, permite que nos adentremos na obra poetica dun autor que, en palabras de Delfin Caseiro, responsable da biografia introdutoria, foi "un home desacougado, que semellaba vivir nun pesadelo eterno, intemporal, na procura infatigabel da luz, da calma, da verdade, da felicidade". As angueiras existenciais da condicion humana, que tan acertadamente plasma Tovar nos seus versos, marcan a lectura desta antoloxia. Son versos que nacen do intimo, que suscitan unha profunda emocion e a reflexion critica de quen se deixa seducir pola sua lectura.A iniciativa do profesor Xesus Alonso Montero, o Museo da Limia (Vilar de Santos) pon en marcha este libro, en colaboracion con Xerais, que rescata unha das voces liricas mais importantes da segunda metade do seculo XX, precisamente arredor da celebracion do centenario do nacemento de Anton Tovar.O Museo da Limia, con vocacion de entidade aberta e dinamica, ten un especial empeño en promover e difundir as creacions que se producen no seu territorio. A Biblioteca da Limia recolle, desde o ano 2018, a producion do poeta da Pereira, Anton Tovar, asi como boa parte da creacion literaria de mais de cincuenta autores.Esta "Antoloxia poetica" de Anton Tovar (Rairiz de Veiga, 1921-Ourense, 2004), que reune textos representativos dos seus sete poemarios galegos, permite que nos adentremos na obra poetica dun autor que, en palabras de Delfin Caseiro, responsable da biografia introdutoria, foi "un home desacougado, que semellaba vivir nun pesadelo eterno, intemporal, na procura infatigabel da luz, da calma, da verdade, da felicidade". As angueiras existenciais da condicion humana, que tan acertadamente plasma Tovar nos seus versos, marcan a lectura desta antoloxia. Son versos que nacen do intimo, que suscitan unha profunda emocion e a reflexion critica de quen se deixa seducir pola sua lectura.A iniciativa do profesor Xesus Alonso Montero, o Museo da Limia (Vilar de Santos) pon en marcha este libro, en colaboracion con Xerais, que rescata unha das voces liricas mais importantes da segunda metade do seculo XX, precisamente arredor da celebracion do centenario do nacemento de Anton Tovar.O Museo da Limia, con vocacion de entidade aberta e dinamica, ten un especial empeño en promover e difundir as creacions que se producen no seu territorio. A Biblioteca da Limia recolle, desde o ano 2018, a producion do poeta da Pereira, Anton Tovar, asi como boa parte da creacion literaria de mais de cincuenta autores.

Configura Enredos un conxunto de relatos dispersos que Manuel Garcia Barros recolleu ao longo do tempo ata conformar este volume, onde están presentes os trazos que definen a súa obra literaria: humor e retranca, progresismo ideoloxico e amor a terra, a lingua galega e as xentes que a falan, e que en 1964 recibiu o premio Os novos de Galicia, no concurso Nieto Pena, promovido pola Radio Television Francesa.

A impunidade do poder fronte ao crime. A confusión entre a loucura e a maldade.Ao pé da Torre de Hércules aparece o cadáver dun home que agocha na chaqueta o logotipo dunha bandeira rusa e o enderezo de tres prostibulos. Este sera o primeiro dunha serie de crimes que remiten a diferentes autorias que semellan ter un so punto en comun: a aplicacion da lei do talion. Esta novela, na que o policia Sanchez Pereiro se transforma noutro dos moitos lobos e lobas doentes que loitan pola supervivencia, debelle o titulo ao poema de Rosalia A xusticia pola man. Antonio Tizon aproveita este contexto para afondar na tematica recorrente da vinganza, enlazada co 11-M como marco historico da trama, e volve incidir, como en obras anteriores, na impunidade do poder fronte ao crime ou na confusion entre a loucura e a maldade. Ainda que agora, en Lobos doentes, a narracion intenta tamen descifrar a escuridade que rodea certas tendencias sexuais.Ao pe da Torre de Hercules aparece o cadaver dun home que agocha na chaqueta o logotipo dunha bandeira rusa e o enderezo de tres prostibulos. Este sera o primeiro dunha serie de crimes que remiten a diferentes autorias que semellan ter un so punto en comun: a aplicacion da lei do talion. Esta novela, na que o policia Sanchez Pereiro se transforma noutro dos moitos lobos e lobas doentes que loitan pola supervivencia, debelle o titulo ao poema de Rosalia A xusticia pola man. Antonio Tizon aproveita este contexto para afondar na tematica recorrente da vinganza, enlazada co 11-M como marco historico da trama, e volve incidir, como en obras anteriores, na impunidade do poder fronte ao crime ou na confusion entre a loucura e a maldade. Ainda que agora, en Lobos doentes, a narracion intenta tamen descifrar a escuridade que rodea certas tendencias sexuais.

Este é o regreso de Manuel Guede a un lugar que é máis ca unha cidade posible ou o reverso dun espello chamado Ourense. A néboa é a celebración dunha derrota: inaugurada en 1985 con Contra Serenou, continuada en 2000 con As doce e sereno e que agora conclue sabendo xa que e nesa dignidade onde se toma conciencia da historia, desde onde se axitan os desconcertos e se intenta poñerlle nome as vidas perdidas entre a ironia e a desolacion. Este libro trata sobre a aprendizaxe de como vivir derrotado e de como o fracaso forma parte dunha nosa identidade nacional.

Casado e pai de dous fillos, Gorô preside a empresa que fundou o seu avó e que conta con herdar. Compaxina o traballo e a familia cunha axitada vida social, e mesmo mantén dúas amantes. E, aínda que

Presentamos un esbozo biográfico de quen se sentiu orgulloso de ser galego e contrbuíu como poucos a construír o país que habitamos.

Lindes fráxiles como unha capa de xeo no mar de Bering entre o Hoxe e o Mañá. Humanario é un travelling polo máis evolucionado dos animais (oxalá un día venzan). É posible, iso si, que a viaxe comec

Dez poemas que se converten nun libro–disco que une música, poesía e pintura; unha homenaxe total á cultura galega. Dez poemas de Ramón Cabanillas, Celso Emilio Ferreiro, Rosalía de Castro, Federico

Este libro é unha homenaxe ás mans que traballan e ás que traballan coas mans.Unha ferramenta contra a opresión que se dá por evidente, que se acepta sen protestar.Un berro, unha cantiga, unha oración para esconxurar o poder da Maquina, para convocar a Liberacion.Premio de Poesia Cidade de Ourense 2020.Forma parte da coleccion ?Fina Rei? de poesia feminina.

Jei Noguerol é coñecido en Galicia polo seu excelente traballo como cantautor, necesario para entender a música galega do último terzo do século pasado e do actual. Mais, alén do músico, habita nel un poeta que ten, como nas cancions, algo que contar, e faino dende un ollar directo, en absoluto alleo ao ritmo, mais concentrado en versos de granito e forza maiuscula. Un descubrimento. Un canto mais. Autentico e limpo. Unha gorxa que rebenta para sinalar a realidade e transformala

VOLVE ROMPENTE. Entre 1976 e 1983, Antón Reixa, Manuel M. Romón e Alberto Avendaño mantiveron viva unha actitude literaria rompedora en Galicia que comezou chamándose Grupo de Resistencia Poética e desembocou no que marcaria as suas vidas: O Grupo de Comunicacion Poetica Rompente. Publicaban poemas con aquela tecnica de impresion coñecida como vietnamita e multicopias con clixes. Eran, en doses inexactas, un chisco beat e un chisco guerrilleiros. Avendaño, Reixa e Romon fundaron Rompente Edicions e publicaron Silabario da turbina (1978) e A dama que fala (1983). En 1979, a serie Tres Tristes Trigues veria a publicacion de 3 libros de autor: As Ladillas do Travesti (Reixa), galletas kokoshka non (Romon9 e Facer Pulgarcitos Tres (Avendaño). Logo, reecontrarianse na antoloxia poetica Upalas (1998). Facian performances e estaban obsesionados coa linguaxe multimedia. Subianse a escenarios con musicos como Julian Hernandez (antes de que se fundase Siniestro Total), e colaboraban con pintores como Menchu Lamas e Anton Patiño para visualizar a sua expresion poetica. Hoxe, uns 40 anos despois, teiman na poesia e volven dirixirse a palabra ainda que seguen falando sos.

Tres historias cruzadas que suceden no banco dun parque. ¿Que teñen en común unha anciá con medo a voar que precisa compaña, un cabaleiro e unha señora que atopan un home deitado no chan e unha moza suicida que ainda dubida sobre o seu destino? A papiroflexia: tres figuriñas de papel pregado cambiaran as suas vidas. O autor utiliza o absurdo para poñer de relevo o que e verdadeiramente importante mais ala das aparencias. Medos, soños, o amor.Porque as cousas non son o que parecen.