Libros de Poesía en gallego

Igual que a escultura vive nos bloques de pedra andes de ser tallada, a poesía latexa no corpo en prosa do pensamento filosófico. Do mesmo xeito que as partituras sustentan as acrobacias da improvisa

Cando Uxío Novoneyra publicou Os Eidos, en 1955, a súa voz converteuse de inmediato nunha das máis intensas, renovadoras e salientables da poesía galega. En Os Eidos agroma unha poesía limpa, concisa e breve, que asenta nunha profunda identificacion entre o poeta e a natureza, e que nos vai mostrando, desde un certo ensoñamento de quen escribe, un intimismo radical ligado a terra e aos sentimentos de pertenza a esta. Un libro de fondo silencio, esencial, cosmico, universal, irrepetible. A presente edicion, preparada con motivo do "Ano Novoneyra 2010", recolle fielmente os contidos da edicion Os Eidos. Libro do Courel, editada por Edicions Xerais de Galicia en 1981, e revisada ao longo das decadas de 1980 e 1990 polo autor.Cando Uxío Novoneyra publicou Os Eidos, en 1955, a súa voz converteuse de inmediato nunha das máis intensas, renovadoras e salientables da poesía galega. En Os Eidos agroma unha poesía limpa, concisa e breve, que asenta nunha profunda identificacion entre o poeta e a natureza, e que nos vai mostrando, desde un certo ensoñamento de quen escribe, un intimismo radical ligado a terra e aos sentimentos de pertenza a esta. Un libro de fondo silencio, esencial, cosmico, universal, irrepetible. A presente edicion, preparada con motivo do "Ano Novoneyra 2010", recolle fielmente os contidos da edicion Os Eidos. Libro do Courel, editada por Edicions Xerais de Galicia en 1981, e revisada ao longo das decadas de 1980 e 1990 polo autor.

Cando era pequena, as borrascas non tiñan nome. Trebóns, vento e xeada no inverno; seca no verán. O tempo era un caracol á sombra dunha maceira. Nalgún momento da vida adulta mutou en falcón peregrino, en picado entre borrascas con nome propio

«Manual de camuflaxe» é unha expedición creativa que nos envolve e nos interroga, coma unha fenda luminosa. Máis aló da adaptación á contorna, a camuflaxe sinala o paradoxal desexo de ser visto, de s

A memoria histórica e os clarescuros da renuncia á maternidade forman esta poderosa proposta poética na que cadaestado da materia se expresa nun propio ton. Premio Nacional de Poesía 2023.Legados, relacions e ata proxeccions familiares: velai a materia da que estamos feitas. Tanto na sua liquida version capaz de humectar as raices antepasadas, coma na solidez do que hoxe nos conforma mesmo se so asoma unha parte, ata a volatilidade gasosa dun futurible familiar. Dende a memoria historica aos clarescuros da renuncia a maternidade se tratan nesta poderosa proposta poetica de Yolanda Castaño na que cada estado da materia se expresa nun propio ton.Legados, relacions e ata proxeccions familiares: velai a materia da que estamos feitas. Tanto na sua liquida version capaz de humectar as raices antepasadas, coma na solidez do que hoxe nos conforma mesmo se so asoma unha parte, ata a volatilidade gasosa dun futurible familiar. Dende a memoria historica aos clarescuros da renuncia a maternidade se tratan nesta poderosa proposta poetica de Yolanda Castaño na que cada estado da materia se expresa nun propio ton.

Comparece aquí o canto xeral das xentes que poboaban un mundo en extinción, nunha voz que chega desde o belvís da memoria facendo apoloxía dos traballos e os días da estirpe e a refutando o dano que lle causou a alma colectiva o abandono dos vellos vencellos coa terra; e di algunha vez a poeta: Estan os meus meus soños organizando o comite da noite. Comparece aqui tamen a fera tenrura, ou a tenra fereza, da union libre no entusiasmo carnal, ese bum-bum, bum-bum da lava en corpos que se dan pracer ata o infinito. E di, outra vez: Quero desatar e ser desatada. Por iso os poemas non son aqui formas pechadas, senon suxestions caudalosas discorrendo coa liberdade imprevisible dun corazon que se expresa de fora cara a dentro. Crater e, xa que logo, a asistencia ao laio polos rescaldos dun lume tribal e, asemade, a celebracion das emanacions ingobernables das lapas da vida. E chega na voz dunha deusa campesiña con xurisdicion no territorio bañado polo rio Saa. E proclama: Vilarmao, sempre!.

A familia, desde a nosa chegada ao mundo, define a forma de nos relacionar, de amar e de existir, sendo, xeralmente, un espazo de opresión. Biscoito de laranxa pretende mergullar o lector no proceso

Hai poucos títulos máis claros para contar o que hai dentro dun libro. Nunca mascotas.

Poesía galega reúne trinta composicións de Eloy Luís André en dous grandes bloques: un no que se recollen os textos datados (que van de 1910 a 1930) e outro cos que non ofrecen indicación cronolóxica. O conxunto presenta un mostrario amplo de tematicas e asuntos entre os que salientan os textos de sensibilidade civica (onde o rexeneracionismo krausista no que se aliñaba o autor se deixa notar no tratamento de cuestions problematicas como o caciquismo ou a emigracion), as composicions mais persoais e intimistas (amorosas, principalmente) e as poesias nas que se leva a cabo unha defensa da lingua.

Obradoiro Internacional de Traducción Poética en San Simón (Edición e traduccións de Yolanda Castaño).

Obra reveladora da extraordinaria forza expresiva do seu autor, que ilumina a carga que o poema leva dentro.

Asegura que os titulares teñen un gusto a conversa de ascensor, sinala barcos depositados sobre o tendal do horizonte. Ao meter segunda acompasa o motor ao rexistro e cóntache que cada vez con máis frecuencia debe manter conversas en idiomas estranxeiros.

Kid Salvaxe de Carlos Reigosa tráenos o arrecendo dunha poesía -velaí a cita introdutoria do máis que admirado Bob Dylan: «Failles caso ás túas lembranzas / porque nunca poderás vivilas de novo»- que

Un rato díxolle á lúa é a caixa dos tesouros da poesía de Antonio García Teijeiro. Dentro dela gárdase a esencia dos seus versos, a apócema máxica coa que, en palabras de Fran Alonso, «a lúa imprimi

O presente continuo é o tempo verbal do permanente correr, aparentemente inapreixable porque en canto se toca, convértese automaticamente en pasado. É o tempo do constante movemento, da vida que non cesa, do latexar das relacions que perduran fronte a ventos e mareas, fronte a maremotos, mesmo. Mais se cadra hai xeitos de apreixalo, de abrazalo, de entendelo nun contexto. A traves dos ecos de gravacions, que foron nun momento o inmediato e que de socate volven e forman ondas novas de presente. Presente continuo e esa gravacion atopada no camiño por quen viviu e se deten a esculcar. Unha gravacion que marca os dez anos daquela primeira viaxe a India en 1994, da relacion cambiante e fluida con lugares que xa non definen ben os nomes coñecidos, con culturas, con persoas, con formas de vida que son xa parte do cotian, do ser afortunadamente descentrado. Novamente, o tempo xoga con nos e escoitamos esa gravacion no presente que marca os case vinte anos de enguedellarse coa outra, porque o tempo nunca se deten.Presente continuo e a voz que tenta lembrar que o pasado so ten relevancia cando permite construir un presente diferente.O presente continuo é o tempo verbal do permanente correr, aparentemente inapreixable porque en canto se toca, convértese automaticamente en pasado. É o tempo do constante movemento, da vida que non cesa, do latexar das relacions que perduran fronte a ventos e mareas, fronte a maremotos, mesmo. Mais se cadra hai xeitos de apreixalo, de abrazalo, de entendelo nun contexto. A traves dos ecos de gravacions, que foron nun momento o inmediato e que de socate volven e forman ondas novas de presente. Presente continuo e esa gravacion atopada no camiño por quen viviu e se deten a esculcar. Unha gravacion que marca os dez anos daquela primeira viaxe a India en 1994, da relacion cambiante e fluida con lugares que xa non definen ben os nomes coñecidos, con culturas, con persoas, con formas de vida que son xa parte do cotian, do ser afortunadamente descentrado. Novamente, o tempo xoga con nos e escoitamos esa gravacion no presente que marca os case vinte anos de enguedellarse coa outra, porque o tempo nunca se deten.Presente continuo e a voz que tenta lembrar que o pasado so ten relevancia cando permite construir un presente diferente.

Poemas para el combate en esta época de vencidos y derrotas. Una poesía de altura sobre ruinas y frente a ellas. Estos nuevos versos de Xesús Rábade Paredes (Seixas, Cospeito-Lugo, 1949) son un grito para despertar a los rendidos; tambien un lamento contra la desolacion. Se alza en ellos la voz contra los malditos, los ruines y los mercaderes.

A INQUISICION VERSOS LIBERAIS 1813