Libros de Poesía en gallego

A poesía de Rosalía de Castro agroma nun triángulo de furias: a reivindicación das mulleres; a meniña gaiteira que tatexa palabras inaugurais dunha nación non prevista; e a ira contra a precariedade, a compaixon polas persoas inocentes e tristes, a certeza da vulnerabilidade. Nese triangulo de furias afirmase a Rosalia feminista. Dalle voz a moza, a violada, a solteira, a vella, a nai obrigada a deixar o fillo so, as mulleres confinadas entre o amor romantico e unha idea estreita de familia. Avisa dos perigos do gaiteiro da festa, do emigrante que non ha volver, da violencia do poder. Defende a xustiza pola man. E crea a viºva de vivo: esa muller soa, sen rostro, sen amor e tamen sen amo que resolve, como unha Penelope navegante, deixar de agardar.

Despois de catro décadas de ollada e atención ás músicas e líricas dun pobo, este cancioneiro é una pequena pinga no tempo, sen lugar a dúbida. Chamámoslle “serodio” xa que o seu ámbito temporal pon

A familia, desde a nosa chegada ao mundo, define a forma de nos relacionar, de amar e de existir, sendo, xeralmente, un espazo de opresión. Biscoito de laranxa pretende mergullar o lector no proceso

Longa noite de pedra (1962) é unha das obras claves para entender a nosa literatura contemporánea: libro emblemático e referencia obrigada de toda unha época e de hoxe. Celso Emilio Ferreiro (Celanov

Masculino singular é un corte de sangue no medio do afeitado; unha refutación do macho alfa que destrúe os afectos e converte o terror en linguaxe dominante. Tamén é un diario íntimo que reclama a tenrura nunha revolucion de magnolias, pero sen polvora, porque xa non precisamos himnos de batalla nin falos erectos nas portas dos aseos. Masculino singular e un codigo aberto ainda inconcluso, que se construe mais ala do propio texto, naqueles espazos sociais onde alguns homes aprenden unha lingua sen sufixos de exterminio. Porque nada semella mais urxente que procurar unha saida de emerxencia dese templo onde a virilidade segue a ser o valor mais sagrado da tribo.Masculino singular é un corte de sangue no medio do afeitado; unha refutación do macho alfa que destrúe os afectos e converte o terror en linguaxe dominante. Tamén é un diario íntimo que reclama a tenrura nunha revolucion de magnolias, pero sen polvora, porque xa non precisamos himnos de batalla nin falos erectos nas portas dos aseos. Masculino singular e un codigo aberto ainda inconcluso, que se construe mais ala do propio texto, naqueles espazos sociais onde alguns homes aprenden unha lingua sen sufixos de exterminio. Porque nada semella mais urxente que procurar unha saida de emerxencia dese templo onde a virilidade segue a ser o valor mais sagrado da tribo.

Introducción de Francisco Umbral Ilustraciones de Cutty Salling y Carlos Fernández del Castillo

Espíderman revela que a poesía toda do mundo vive no cotián. Que hai Entroido na morte. Melodía nun axóuxere. Respostas nun vaso de viño. E moitísima verdade nunha ficción. A poesía salva e protexe.

Rosalía de Castro (1837-1885) publicou Follas novas en 1880, comprometida como estaba na recuperación e dignificación da nosa lingua, despois da edición de Cantares gallegos en 1863. Posiblemente aq

Con“Feliz Idade”, Olga Novo tende unha mechadesde a xeración que a precedeu á que lle segue;entre o onte e o mañá da estirpe, alén do pasamento do paie da nenez da filla. Nese punto, no territorio pu

Los primeros libros editados por Calambur, cuidados ya con esmero editorial y tipográfico, vieron la luz en mayo de 1991. Veinte años después Calambur ofrece cinco títulos en edición conmemorativa, cinco autores medulares de la casa que hemos ido edificando, como muestra de un proyecto editorial que aún juega y cree en el albur de la poesía.. 1. Blas de Otero, Mediobiografía

Cando Uxío Novoneyra publicou Os Eidos, en 1955, a súa voz converteuse de inmediato nunha das máis intensas, renovadoras e salientables da poesía galega. En Os Eidos agroma unha poesía limpa, concisa e breve, que asenta nunha profunda identificacion entre o poeta e a natureza, e que nos vai mostrando, desde un certo ensoñamento de quen escribe, un intimismo radical ligado a terra e aos sentimentos de pertenza a esta. Un libro de fondo silencio, esencial, cosmico, universal, irrepetible. A presente edicion, preparada con motivo do "Ano Novoneyra 2010", recolle fielmente os contidos da edicion Os Eidos. Libro do Courel, editada por Edicions Xerais de Galicia en 1981, e revisada ao longo das decadas de 1980 e 1990 polo autor.Cando Uxío Novoneyra publicou Os Eidos, en 1955, a súa voz converteuse de inmediato nunha das máis intensas, renovadoras e salientables da poesía galega. En Os Eidos agroma unha poesía limpa, concisa e breve, que asenta nunha profunda identificacion entre o poeta e a natureza, e que nos vai mostrando, desde un certo ensoñamento de quen escribe, un intimismo radical ligado a terra e aos sentimentos de pertenza a esta. Un libro de fondo silencio, esencial, cosmico, universal, irrepetible. A presente edicion, preparada con motivo do "Ano Novoneyra 2010", recolle fielmente os contidos da edicion Os Eidos. Libro do Courel, editada por Edicions Xerais de Galicia en 1981, e revisada ao longo das decadas de 1980 e 1990 polo autor.

Hai poucos títulos máis claros para contar o que hai dentro dun libro. Nunca mascotas.

Poesía galega reúne trinta composicións de Eloy Luís André en dous grandes bloques: un no que se recollen os textos datados (que van de 1910 a 1930) e outro cos que non ofrecen indicación cronolóxica. O conxunto presenta un mostrario amplo de tematicas e asuntos entre os que salientan os textos de sensibilidade civica (onde o rexeneracionismo krausista no que se aliñaba o autor se deixa notar no tratamento de cuestions problematicas como o caciquismo ou a emigracion), as composicions mais persoais e intimistas (amorosas, principalmente) e as poesias nas que se leva a cabo unha defensa da lingua.

Obradoiro Internacional de Traducción Poética en San Simón (Edición e traduccións de Yolanda Castaño).

Obra reveladora da extraordinaria forza expresiva do seu autor, que ilumina a carga que o poema leva dentro.

Asegura que os titulares teñen un gusto a conversa de ascensor, sinala barcos depositados sobre o tendal do horizonte. Ao meter segunda acompasa o motor ao rexistro e cóntache que cada vez con máis frecuencia debe manter conversas en idiomas estranxeiros.

Kid Salvaxe de Carlos Reigosa tráenos o arrecendo dunha poesía -velaí a cita introdutoria do máis que admirado Bob Dylan: «Failles caso ás túas lembranzas / porque nunca poderás vivilas de novo»- que

Un rato díxolle á lúa é a caixa dos tesouros da poesía de Antonio García Teijeiro. Dentro dela gárdase a esencia dos seus versos, a apócema máxica coa que, en palabras de Fran Alonso, «a lúa imprimi

O presente continuo é o tempo verbal do permanente correr, aparentemente inapreixable porque en canto se toca, convértese automaticamente en pasado. É o tempo do constante movemento, da vida que non cesa, do latexar das relacions que perduran fronte a ventos e mareas, fronte a maremotos, mesmo. Mais se cadra hai xeitos de apreixalo, de abrazalo, de entendelo nun contexto. A traves dos ecos de gravacions, que foron nun momento o inmediato e que de socate volven e forman ondas novas de presente. Presente continuo e esa gravacion atopada no camiño por quen viviu e se deten a esculcar. Unha gravacion que marca os dez anos daquela primeira viaxe a India en 1994, da relacion cambiante e fluida con lugares que xa non definen ben os nomes coñecidos, con culturas, con persoas, con formas de vida que son xa parte do cotian, do ser afortunadamente descentrado. Novamente, o tempo xoga con nos e escoitamos esa gravacion no presente que marca os case vinte anos de enguedellarse coa outra, porque o tempo nunca se deten.Presente continuo e a voz que tenta lembrar que o pasado so ten relevancia cando permite construir un presente diferente.O presente continuo é o tempo verbal do permanente correr, aparentemente inapreixable porque en canto se toca, convértese automaticamente en pasado. É o tempo do constante movemento, da vida que non cesa, do latexar das relacions que perduran fronte a ventos e mareas, fronte a maremotos, mesmo. Mais se cadra hai xeitos de apreixalo, de abrazalo, de entendelo nun contexto. A traves dos ecos de gravacions, que foron nun momento o inmediato e que de socate volven e forman ondas novas de presente. Presente continuo e esa gravacion atopada no camiño por quen viviu e se deten a esculcar. Unha gravacion que marca os dez anos daquela primeira viaxe a India en 1994, da relacion cambiante e fluida con lugares que xa non definen ben os nomes coñecidos, con culturas, con persoas, con formas de vida que son xa parte do cotian, do ser afortunadamente descentrado. Novamente, o tempo xoga con nos e escoitamos esa gravacion no presente que marca os case vinte anos de enguedellarse coa outra, porque o tempo nunca se deten.Presente continuo e a voz que tenta lembrar que o pasado so ten relevancia cando permite construir un presente diferente.