Libros de Literatura en gallego, página 77 de 246

Este novo poemario de Anxo Angueira é un canto centrado en Vigo, na persoal fisionomía da cidade, na súa capitalidade cultural, literaria e política a respecto de Galicia. Enxurrada onomástica que escolle a propia palabra Vigo como centro dun remuiño, e que especialmente se refire a nomes de persoas da memoria politica do autor; o texto e un unico poema en que se dilata e se fragmenta, se prende e se leixa, se fia e desenfia arredor de Vigo. Arredor dos multiples Vigo, pois Fora do sagrado falanos dun Vigo que, a pesar da sua centralidade, resulta moitas veces contracanonico, arraiano, exterior, maldito, irredutible. E falanos de Vesteiro Torres e Martin Codax, de Lavadores e do Berbes, dun Vigo de Rosalia de Castro e de Rotbaf Luden, do 36 e do 72, de Bembrive e de Principe, o Vigo dos trasantlanticos e o dos cabalos bravos do Galiñeiro. En definitiva, Vigo asalta o papel protagonista que para o autor merece na paisaxe literaria de Galicia.

Mariña Pérez ReiO cambio climático condiciona a vida na Galicia do futuro. Os exiliados resisten as temperaturas extremas nos desertos áridos do interior, mentres os habitantes libres do andazo sobrevivenen en grandes plataformas flotantes no mar, afastados do territorio da enfermidadee supostamente amparados por unha sociedade perfecta. Neste reduto da civilizacion, os sucesos fantasticos mesturanse cos acontecementos cotians, facendo dificil distinguir a realidade da ficcion e creando unha enganosa impresion da existencia. Os cidadans viven sometidos ao rigoroso control da Torre Aloia, o ollo orwelliano que vixia os seus actos, e poren, fuxindo do determinismo ambiental e do horror dos seres prefabricados, o Capitan Silva loita contra o uniformismo nunha fuxida cara a adiante, na procura desesperada da memoria e da identidade. O fio condutor da novela Canicula e a soidade humana, alimentada polo avance da deshumanizacion e o silencio nun ambiente sordido. A obsesion dos seus protagonistas e fuxir da canicula interior, do pensamento unico. O seu desexo e poder sentir a fin o recendo dunha liberdade real.

Presididos polo querer, crer, entrever beckettiano, Edicións Laiovento publica neste volume un conxunto de exercicios críticos que, como expresións positivas de lectura e reflexión, o profesor Carlos Paulo Martinez Pereiro redixiu en diferentes momentos desta ultima decada intersecular.

A adiviña é unha "enxeñosa descrición en verso dunha mensaxe que o receptor debe descubrir". Neste adiviñanceiro dáse a coñecer boa parte do corpus adiviñancístico galego, que pacientemente foron recollendo os autores a salto de aldea, e que queda dividido en distintos mundos coma o dos animais, os vexetais, as cousas. E, como no xornalismo, no que a foto é a credencial da noticia, inclúese tamén unha serie de magníficos gravados de Fino Lorenzo para arroupar este Adiviñanceiro popular galego que acaba de nacer.

Sorrimos e calamos, como a falar unha linguaxe secreta que só un grupo reducido -ó que os dous pertenciamos- coñecía. Rosalía aproveitou eses momentos para esculca-la miña cara, e eu fixen o mesmo. Foi un diálogo de olladas que cabalgou máis alá do significado contado das palabras concretas. Sentín que Rosalía estaba intrigada pola miña personalidade e que, á vez, a conversa que mantiveramos producira nela unha evidente alegría.

En “A voda”, McCullers aborda o paralelismo entre as concepcións sociais estereotipadas sobre o xénero e a opresión dos negros. A novela enfatiza a crise traumática da protagonista adolescente produc

Este libro, coordinado polos profesores da Facultade de Ciencias da Educación de Ourense Mercedes Suárez Pazos, Xosé Manuel Cid e Carmen Benso, reúne reflexións e achegas destinadas a esclarecer mellor a historia da educacion do noso pais, que son ademais, polo tempo do que falan, parte necesaria para a comprension da nosa historia educativa. Asi, na primeira parte, ' ' Memoria da escola: relatos e historias de vida ' ' . Antonio Viñao, Juan M. Fernandez Soria e Mª del Carmen Agullo Diaz achegannos ricas contribucions arredor do binomio memoria/esquecemento. Xose M. Cid levanos a establecer un dialogo coas vidas e os protagonismos de varios educadores marcados por un nitido exercicio civico do seu oficio docente. En parecido horizonte invitanos a continuar Mercedes Suarez coas suas ' ' cronicas autobiograficas ' ' . Na segunda parte, ' ' Memoria da escola: cultura material ' ' , Anxo Porto enfia asua achega, coa renovacion pedagoxica e coa IIª Republica española ao fondo, relativa a incorporacion das fontes orais como apropiada via para o tratamento de novos obxectos de investigacion. Carmen Benso detense sobre o profesorado de Bacharelato da cidade de Ourense. Por ultimo, Ramon Lopez Martin, cos seus ' ' elementos materiais da escola ' ' , Pedro Membiela e Manuel Vidal deteñense na didactica das ciencias naturais realizada co auxilio do material de laboratorio.

Que pode representar un faro unha noite de treboada? Un refuxio para maquillarse e esquecerse. A decisión de abandonar a ciencia e o mundo exterior. Unha loita con aparicións familiares e co pasado. Un intre para desdebuxar ese fio de voz insistente no vento. Pero que pasa se esa ecuacion chamada Eloisa e de supeto alumada polos propositos e escintileos dun electricista inusual?

Esta obra apollinaresca, a primeira peza teatral das tres que escribiu, é unha combinación de non-sense, burlesco, guiñol, teatro de bulevar, espectáculo de cabaret, tour de force coa linguaxe, comedia de costumes, etc., ainda que o autor a cualifique comodrama surrealista

“Son moitos os nomes de destacados artistas seducidos polo magnetismo persoal da Bella Otero. Cando un se embosca na lectura gañadora da obra gañadora do XVº Premio Álvaro Cunqueiro para Textos Teatr