Libros de Poesía en gallego, página 10 de 72

Acendede as almenaras é un poemario co que Bernardino Graña grava un testemuño de emoción e vibración ante a vida e as persoas, un testemuño a través do que lanza ao aire unha onda a favor das ataduras do amor e da amizade. Libro recompilatorio pero inedito, que reune composicions escritas desde os anos 80 ate hoxe, Acendede as almenaras organiza os textos en poemas amor, amigo e escarnio, seguindo a nosa tradicion literaria medieval, para dar conta da importancia das relacions vitais e persoais, da forza do cariño, da tenrura e do apego que son, en definitiva, os fios invisibles que nos propulsan ao longo da vida.Acendede as almenaras é un poemario co que Bernardino Graña grava un testemuño de emoción e vibración ante a vida e as persoas, un testemuño a través do que lanza ao aire unha onda a favor das ataduras do amor e da amizade. Libro recompilatorio pero inedito, que reune composicions escritas desde os anos 80 ate hoxe, Acendede as almenaras organiza os textos en poemas amor, amigo e escarnio, seguindo a nosa tradicion literaria medieval, para dar conta da importancia das relacions vitais e persoais, da forza do cariño, da tenrura e do apego que son, en definitiva, os fios invisibles que nos propulsan ao longo da vida.

Con Ámote vermella, o poeta Claudio Rodríguez Fer conclúe a súa triloxía poética sobre a memoria histórica iniciada con Lugo blues e proseguida con A loita continúa (Xerais 2004). Este poemario elexíaco, ilustrado pola pintora Sara Lamas, esta organizado en tres partes: I. No corazon da besta; II. Na besta do corazon e III. Memoria contra a morte. Na primeira parte, a mais extensa do libro o poeta e a pintora homenaxean a todas as mulleres vitimas da barbarie do 36, esquecidas entre os esquecidos. Asi recuperase a memoria e o rostro das mulleres libertarias asasinadas en Galicia, como Josefa Barreiro Gonzalez, nai humilde ou Dolores Blanco Montes, a voz das conserveiras e atadeiras do Morrazo. Outrosi faise con Juana Capdevielle, secuestrada tras ser fusilado o seu marido, Francisco Perez Carballo, gobernador republicano da Coruña, e asasinada e enterrada en Rabade o 18 de agosto de 1936. Elexia pronunciada na lembranza de Amada Garcia, fusilada en Ferrol o 27 de xaneiro de 1938, tras despedirse do seu pai, do seu marido e do seu fillo, acabado de nacer. Homenaxe que se estende as mestras represaliadas (como Maria Vazquez Suarez, Mercedes Romero Abella ou a ourensa Erundina Alvarez Perez), as matronas republicanas, as decenas de mulleres descoñecidas que agocharon a fuxidos e pagaron coa sua vida por isto ou a todas as mulleres que tolearon de dor durante aqueles anos da represion. Na segunda e terceira parte, o poeta homenaxea as suas voces filiais mais queridas. Amote vermella e un berro emocionante contra o exterminio atroz daquelas vidas desfeitas, contra o esquecemento inxusto e o silencio complice no que se mantivo a estas vitimas do fascismo, ao tempo que cosntitue un chamado en solidariedade con todas as comunidades do mundo que padecesen calquera ditadura do terror.

No século XXI, finxir dar vida foi un dos cometidos principais daqueles que traballaban nesa trampa oblicua chamada arte: a creación de personaxes semellaba un eixe fundamental na novela, esa simulacion tamen se atopaba no deber dun bo actor, dun guionista, dun realizador de cine, un fotografo, un debuxante de comics... No seculo XXI, procurar vida foi un dos cometidos principais daqueles que se dedicaban a esa fe experimental chamada ciencia: a medicina, a investigacion no xenoma, a astrofisica, a matematica agochada nos patrons de crecemento vexetal e animal, a arquitectura organica... No seculo XXI, aplicar un zoom nos textos das criaturas humanas revelaria unha ambicion de alquimista: transmutarse en vida. En memoria.Vingadora da mortalidade. Zoommm, o poemario de Estibaliz Espinosa, achegase con torpeza humana as relacions incestuosas entre texto e vida, linguaxe da maquina e linguaxe lirica, e a ese antigo desexo infantil de que o que leamos se transfigure en nos, electrice a nosa medula, siga o noso ritmo vascular, volva parte de nos ou nos dela. Somos o que foron outros. Se somos o que comemos, somos o que lemos.

O concello de Dodro organiza desde hai trinta e un anos o premio que leva o nome do poeta da xeración dos 80 Eusebio Lorenzo Baleirón. Desta volta o poemario Cando menos a derrota do poeta da Limia Xabier Xil Xardón, foi a escollida polo xurado que compuñan os poetas Anxo Angueira, Xiana Arias, Neves Soutelo e Miro Villar. Valorou que na obra se atope "o fío condutor claro e a épica máis ousada das tres finalistas". Segundo o autor, natural das terras de Morgade: "Este poemario leva o selo de todos os que levamos a bagaxe da Limia e do que esa terra perdeu, pero amplíase para ser unha metáfora de todas as perdas do país galego, que debemos recuperar".

«Declárome culpable: / asasinei o eu lírico». Estás convidada, querida persoa lectora, a participar neste crime e a acumular a ficción da cultura de masas e da "high art". Avisada quedas desde agora:

Ed. Deputacion Provincial de Ourense, 2004. Tapa blanda con solapas. 14x21. 155 Paginas. Excelente estado de conservacion. En Gallego

HACER VISIBLES LAS TRIPAS, TODO LO QUE DE FORMA NATURAL PERMANECE ESCONDIDO, NO ES FáCIL, NI SIQUIERA CONVENIENTE. TRANSPARENTAR LOS TEJIDOS QUE RECUBREN LO OCULTO SIGNIFICA EVITAR LAS PRECAUCIONES INHERENTES AL INSTINTO DE SUPERVIVENCIA, DESNUDARSE EN E

"Long Play" soa coma unha poesía incitada polas persuasións da aventura e do risco, conformando unha sorte de "jukebox de autoxeografía". Estes versos teñen un pé no feitizo do estético, transitando pola benevola tirania da rima; e outro, na inmediatez da emocion, a da esquina sucia do ring, cando o centro do libro viaxa as formas mais propias da cancion ou da "twitteratura" a ritmo de musica e desexo, coma un parteluz que observa a "aritmetica beatle": letras tristes + alegres melodias. A "forma" do Long Play navega libertaria cara as augas de sinxeleza do fondo, tensando as fronteiras do xenero poetico que galantea por intres con algun "riff" de humor -se Ian Curtis e de Curtis e Ohio e O Hio, eu a Bueu digo vou, Jhonny, go, go!- e evasions cara "outros territorios posibeis"; concibese o propio proceso de creacion como un "crescendo de arte e ensaio" pleno de liberdade e de poesia por si mesmo. As palabras cantan e denuncian, celebran, imaxinan e protestan, concisas e inmersas na observacion da experiencia vital: os problemas, os medos e inquedanzas de quen as escribe, os ollos tisnados da infancia infinda.A "ledicia blue" que agroma do triste.A loita por habitar os silencios da nosa zona escura."Long Play" soa coma unha poesía incitada polas persuasións da aventura e do risco, conformando unha sorte de "jukebox de autoxeografía". Estes versos teñen un pé no feitizo do estético, transitando pola benevola tirania da rima; e outro, na inmediatez da emocion, a da esquina sucia do ring, cando o centro do libro viaxa as formas mais propias da cancion ou da "twitteratura" a ritmo de musica e desexo, coma un parteluz que observa a "aritmetica beatle": letras tristes + alegres melodias. A "forma" do Long Play navega libertaria cara as augas de sinxeleza do fondo, tensando as fronteiras do xenero poetico que galantea por intres con algun "riff" de humor -se Ian Curtis e de Curtis e Ohio e O Hio, eu a Bueu digo vou, Jhonny, go, go!- e evasions cara "outros territorios posibeis"; concibese o propio proceso de creacion como un "crescendo de arte e ensaio" pleno de liberdade e de poesia por si mesmo. As palabras cantan e denuncian, celebran, imaxinan e protestan, concisas e inmersas na observacion da experiencia vital: os problemas, os medos e inquedanzas de quen as escribe, os ollos tisnados da infancia infinda.A "ledicia blue" que agroma do triste.A loita por habitar os silencios da nosa zona escura.

A obsesión pola beleza do efémero, dos obxectos superfluose das atmosferas kitsch está na cerna deste volume. Compóñeno versos lanzados desde o lugar estético do videoclip e, por tanto, xenerosos en golpes de musica e imaxes.Son reflexo dun mundo urbano, nocturno e inhospito.Mais tamen o espello dunha realidade mutuamente contaxiada pola lentitude da aldea, porque a destas paxinas e unha voz poetica hibrida, irma da mestizaxe, filla das marxes e netada periferia.

"Dorna saudal. Poemas do mar e léxico mariñeiro de Antón Zapata García" é unha compilación dos textos poéticos do escritor de Laxe que teñen relación co mar e en particular coa Costa da Morte ou «cos

Poemario baseado en profundas descricións de elementos relacionados coa natureza, tales como paxaros, froitas, apeiros labregos e animais campestres. Cada poema érguese como unha profusa descrición morfolóxica, natural e social de entes vinculados coa natureza e o rural.