Libros de Poesía en gallego, página 10 de 73

Manuel Vilariño, (A Coruña, España, 1952) fue Premio Nacional de Fotografía 2007, pero en realidad siempre quiso ser poeta y es evidente que lo es, en la acepción más amplia del término. Sin duda, la

Infancia de vacas mortas é o retrato dun mundo deshumanizado e mecanizado, dunha roda que crava o seus dentes nos soños dos máis febles. Os seus versos debuxan infancias roubadas e aniquiladas, infan

"Este libro existe gracias a meu ben querido amigo e poeta Celso Fernández Sanmartín, que xuntando a nenos de a cinco e a vellos de a 100 nunha residencia de anciáns, tiveron a ben escribirme e mandarme debuxos de baleas.Con eses debuxos e esas experiencias tentei escribir un libro que fora para todos: poemas de adultos para nenos e poemas de nenos para adultos coa intención de que a lectura fora conxunta, as explicacións e entendementos recíprocos, e de que as risas, se as houber, foran compartidas. Do que si estou certo, é de que todos estes textos nunca estarán á altura do acontecido eses días, e de que, etesa eu onde estea, e pasen os anos que pasen, eu sempre vivirei alí, con eles:habitando entre cetáceos."

Centoonce, un e un e mais outro un. A monotonía dunha vida covarde. Un poeta arrodeado das súas máis tristes referencias: as rutinas diarias do seu traballo, da súa parella e das visitas tristeiras aos bares. Ate que, mesturada entre os seus soños, principia a descuberta doutra rapaza, arredada e non, desexada, pero tampouco. A imaxe, en definitiva, de todos os seus anceios. Unha escusa para se sentir vivo. Ou algo asi. Daquela, atrapallado, covarde e mesmo miserable, con letras espidas, vai indo o poeta cara ao seu soño (que si, que non), decidido ao cabo, a se maldecir unha e unha e outra vez, ate sumar centoonce poemas.Centoonce, un e un e mais outro un. A monotonía dunha vida covarde. Un poeta arrodeado das súas máis tristes referencias: as rutinas diarias do seu traballo, da súa parella e das visitas tristeiras aos bares. Ate que, mesturada entre os seus soños, principia a descuberta doutra rapaza, arredada e non, desexada, pero tampouco. A imaxe, en definitiva, de todos os seus anceios. Unha escusa para se sentir vivo. Ou algo asi. Daquela, atrapallado, covarde e mesmo miserable, con letras espidas, vai indo o poeta cara ao seu soño (que si, que non), decidido ao cabo, a se maldecir unha e unha e outra vez, ate sumar centoonce poemas.

Libro compuesto por un poema largo, alegato coral contra el poder represivo de la iglesia católica y la perniciosa invención del “Dios omnipotente, creador putativo y adornado con todos los atributos

Dobao, X. Antón L. Impenetrable desde fóra 11Nada se move 13Todo estático 15Sería imprescindible dominarlle as normas 17Non ter nada 19Era a dor 21Multitudinario 23Ao redor, confusión 25Toques onde toques, ola e van 27O labirinto 29Alenta o sufrimento 31.A sua era candida 33Alegria sobre as ruinas anticipadas Poida que sexa todo fundar equilibrio 37Todas as sombras son coros 39Non e a auga a que se evade 41E o cafe das angustias 43lmaxes 45Durante un momento parece todo cristal 47Tamen a calor do coreo 49Todo o tempo na tunca das mans 51Movemento continuo, vira :Porque se pode vivir sen case todo 55sera corno botar un pito a calquera hora do dia 57Enton serei un dia de descanso 59O que quede de min seran obxectos 61Unha inxeccion de blocaxe as particulas moleculares 63

Modesto Fraga

Baixo o título Tres miradas poéticas, o profesor Luciano Rodríguez, reproduce os traballos“Fernando Pessoa ou a escrita como ficción real”,“Cómaros verdes, libro fundacional”e“A poesía de Xavier R. B