Libros de Poesía en gallego, página 18 de 73

Cando se cumpren cincuenta anos do falecemento de Ramón Cabanillas, Xerais reedita un libro inatopable que agora cobra vida propia: Samos. A Biblioteca das Letras Galega pon na man dos lectores e lectoras o emblematico libro de Cabanillas nesta coidadosa edicion prologada e notada por Carlos L. Bernardez. Samos, publicado orixinalmente en 1958 (o derradeiro que viu a luz en vida do autor) e un extraordianrio poema epico-didactico, de inspiracion relixiosa e maxistral dominio tecnico, onde o poeta procura o seu propio equilibrio interior, constituindo unha obra cimeira da nosa tradicion no que se refire a poesia descritivaCando se cumpren cincuenta anos do falecemento de Ramón Cabanillas, Xerais reedita un libro inatopable que agora cobra vida propia: Samos. A Biblioteca das Letras Galega pon na man dos lectores e lectoras o emblematico libro de Cabanillas nesta coidadosa edicion prologada e notada por Carlos L. Bernardez. Samos, publicado orixinalmente en 1958 (o derradeiro que viu a luz en vida do autor) e un extraordianrio poema epico-didactico, de inspiracion relixiosa e maxistral dominio tecnico, onde o poeta procura o seu propio equilibrio interior, constituindo unha obra cimeira da nosa tradicion no que se refire a poesia descritiva

Baldo Ramos presenta, a partir de cada poema, a súa visión persoal do que transmiten os versos; de estilo surrealista, formato caligráfico, unha mestura cromática na que contrastan negro, branco, vermello, amarelo, lila, granate...Celso Emilio Ferreiro plasmou na sua obra poetica o seu xeito de contemplar o mundo: comprometido, rebelde, critico, mais tamen sensible, solidario, vangardista. Esta escolma reune os versos mais senlleiros publicados en Longa Noite de Pedra, Viaxe ao pais dos ananos e Onde o mundo se chama Celanova. Cada un deles pertence a unha epoca da sua vida: baixo a ditadura franquista, pola que estivo perseguido; no exilio, onde criticou a perda de identidade da colectividade galega no exterior; e a sua etapa en Madrid, onde a sua terra foi mais que nunca o seu punto de referencia vital.Baldo Ramos presenta, a partir de cada poema, a súa visión persoal do que transmiten os versos; de estilo surrealista, formato caligráfico, unha mestura cromática na que contrastan negro, branco, vermello, amarelo, lila, granate... Poesia visual que FAKTORIA K recomenda ler pausadamente, reflexionar, saborear... e contemplar placidamente sobre un atril para que o halo de misterio das trece luas inunde o espirito do lector.

"Non existe a arte, só os artistas". Se así o aceptamos, podería explicarse a afinidade, a irmandade, entre dúas formas de expresión, imaxe e palabra, que se complementan. Antiga é a relación. Xa Simonides de Ceos sostiña que "a poesia e unha pintura falada, e a pintura unha poesia muda". Luz Pozo e Jose Valentin seguen unha tradicion ben nosa: houbo epocas nas que non se concebia a edicion dun libro galego sen as correspondentes ilustracions: de Colmeiro, Seoane, Laxeiro, Xohan Ledo... Relacion constantemente renovada, a da pintura e a poesia, que volvemos atopar nesta obra, sintese fecunda de duas achegas a un todo harmonico. Deter o dia cunha flor, este e o titulo, enunciado-proposito, do libro de Luz Pozo Garza e Jose Valentin; Luz Pozo, unha das nosas mais grandes poetas; Jose Valentin, revelacion serodia, pero a tempo, dun artista moito mais importante do que a sua modestia lle permite aceptar. Luz e Jose, dous creadores cun enfoque comun de interaccion e apoio.

(Retro)visor parte desa feble liña que separa o real da ficción coa vontade de construír un espazo de identidade onde a voz se sinta cómoda. Non en van, este é un poemario confesional, aínda que configura unha confesion prometida que nunca da chegado. Con imaxes de Win Wenders como telon de fondo e creando un lugar de silencio cheo de palabras, (Retro)visor construese a partir da hibridacion de diferentes disciplinas, onde o codigo poetico entrelaza un discurso de longo monologo, de extenso poema intimista con forma de road-movie. Desde o cotian, apreixado nun fotograma de Paris-Texas, a confesion realiza aqui unha viaxe pola estrada interior para chegar a reflexion vital e ao pensamento.

... aquel veredicto que o vate Manuel Antonio dictou no medio dunha conversa:"se é verdade que o poeta pode finxir a súa dor ata o punto de confundir na súa retórica a dor sentida coa imaxinada, ¡que non tentara para finxir que e verdadeiramente sua a obra que escribe, cando en realidade non resulta mais que un compendio, enciclopedia, pouco a pouco e intencionadamente transformada, do que foi zugando, como unha sambesuga, no corpo dos signos! Non existen os poetas; como moito, e permitaseme a dubida, existe a poesia"-sentenciou, e seica acendeu unha cachimba.