Libros de Poesía en gallego, página 18 de 72

Narrativa en gallego

Antologia poetica

Narrativa

Un libro de poemas enormemente rico y misteriorso, complejo y trascendente. Luz Pozo Garza (Ribadeo-Lugo, 1922) regresa a la poesía en lengua gallega con esta Rosa tántrica, un singularísimo microcosmos donde la veterana escritora establece un dialogo con Jorge Luis Borges a partir del relato La rosa de Paracelso, en el que el escritor argentino narra la historia del mago alquimista y de su incredulo discipulo. Borges ahonda, en esa narracion, en el origen de la creacion como algo trascendente. Sobre esta base construye Luz, libre, su Rosa tantrica. El libro, en el que ha trabajado la autora en los ultimos diez años, consta de 63 poemas, estructurados en dos partes o Libros y trece capitulos. En el, Luz Pozo nos sumerge en un peculiar universo poetico onde, en ocasiones, la puntuacion juega con los lectores, y la lengua gallega atrae como iman terminos y giros del sanscrito, latin, ingles y castellano. La simbologia budista y el tantra asoman a cada paso como tambien los enigmaticos tigres de Borges o la aparicion de filosofos como Carl Jung aquel sabio que entendia el alma.Nos pide Luz, desde su altura vital, que, como ella, nos enfrentemos a la idea de eternidad a traves de la palabra y de la creacion.

A esencia mais nosa. poemas sobre a lingua galega editado por Fund.manuel maria

O neno acudía sempre á liturxia e chegou a ser consciente da relevancia das contradicións, o seu significado, aprender a desobedecer. O neno nacera, de feito, no lugar en que abrolla a propia execucion da cerimonia que cantaba a praxe dunha supervivencia que despois o obrigou a desfacerse de todo aquilo que daba forma ao culto, tivo que aprender a cruzar os rios. Foi asi como puido reparar nos vencellos entre mobilidade, violencia, linguaxe e corpo.Todo comeza, tamen aqui, co movemento da morte, da ausencia e da derrota que prende un lume. A necesidade de determinar e de medir, a procura dun padron. O resultado e a consciencia dos limites, dos movementos.O neno acudía sempre á liturxia e chegou a ser consciente da relevancia das contradicións, o seu significado, aprender a desobedecer. O neno nacera, de feito, no lugar en que abrolla a propia execucion da cerimonia que cantaba a praxe dunha supervivencia que despois o obrigou a desfacerse de todo aquilo que daba forma ao culto, tivo que aprender a cruzar os rios. Foi asi como puido reparar nos vencellos entre mobilidade, violencia, linguaxe e corpo.Todo comeza, tamen aqui, co movemento da morte, da ausencia e da derrota que prende un lume. A necesidade de determinar e de medir, a procura dun padron. O resultado e a consciencia dos limites, dos movementos.

Poesia en galego

Camiñar polos versos de A elegancia do século é facelo polas rúas de calquera cidade. Só cómpre a disposición dunha ollada atenta e solidaria, pois non é outra a mirada da poeta sobre a realidade cotia. En efecto, a cidade e os seus moradores son o centro do poema. A cidade e metafora da humanidade, encrucillada de vidas e de camiños polos que van chegando xentes nun deambular incansable. En cada poema atopamos lugares e personaxes recoñecibles, contemplados desde unha perspectiva proxima, nus ante a loita pola supervivencia. Son homes e mulleres cheos de valor e dignidade, persoas anonimas; pero conscientes, non derrotadas. Este e un libro vital, un canto de esperanza, no que a tenrura e o humanismo conviven coa ironia, o xogo e a experimentacion. Un poemario sereno e comprometido, onde as palabras, xustas e belas, conviven en harmonia. Ese e o sentido ultimo da palabra poetica, o gran valor de A elegancia do seculo.Camiñar polos versos de A elegancia do século é facelo polas rúas de calquera cidade. Só cómpre a disposición dunha ollada atenta e solidaria, pois non é outra a mirada da poeta sobre a realidade cotia. En efecto, a cidade e os seus moradores son o centro do poema. A cidade e metafora da humanidade, encrucillada de vidas e de camiños polos que van chegando xentes nun deambular incansable. En cada poema atopamos lugares e personaxes recoñecibles, contemplados desde unha perspectiva proxima, nus ante a loita pola supervivencia. Son homes e mulleres cheos de valor e dignidade, persoas anonimas; pero conscientes, non derrotadas.Este e un libro vital, un canto de esperanza, no que a tenrura e o humanismo conviven coa ironia, o xogo e a experimentacion. Un poemario sereno e comprometido, onde as palabras, xustas e belas, conviven en harmonia. Ese e o sentido ultimo da palabra poetica, o gran valor de A elegancia do seculo.

Un home contempla a vida e o paso do tempo desde a terraza dun bar e escribe poemas mentres toma un café. Pero a vida -e o tempo-, coma un agromo que se renova cada día, nunca se detén, nin nas miradas extraviadas dos perdedores, nin na arrogancia indomable dos adolescentes, nin no narcisismo fetichista das redes sociais, nin na estrañeza das avestruces que se ocultan, nin na aceptada resignacion das persoas devoradas pola rutina, nin na ambicion insolente e pretensiosa das motos.Un home contempla a vida e o paso do tempo desde a terraza dun bar e escribe poemas mentres toma un café. Pero a vida -e o tempo-, coma un agromo que se renova cada día, nunca se detén, nin nas miradas extraviadas dos perdedores, nin na arrogancia indomable dos adolescentes, nin no narcisismo fetichista das redes sociais, nin na estrañeza das avestruces que se ocultan, nin na aceptada resignacion das persoas devoradas pola rutina, nin na ambicion insolente e pretensiosa das motos.

Neste libro de poemas, antoloxía da produción lírica de Xesús Alonso Montero desde 1963 ata 2016, o autor exerce de «fistor», de «vate popular», pero elevando a poesía bebedora das fontes do cancione

Escolhemos estes poemas , pois achamos que sâo os mais representativos da extensa obra poética de Guerra da Cal . Só ficou a necessidade de lembrarmos o que tem insistido nos prólogos dos seus livros

Eduardo Pondal (1835-1917) é, xunto con Rosalía de Castro e Curros Enríquez, un dos tres grandes autores do Rexurdimento do século XIX. El é o poeta dos pinos, o bardo, a memoria antiga da Galicia celta, os verdes castros, mitos historicos do mundo anterior a cegada do romano.A sua obra "Queixumes dos pinos" e referencia obrigada na procura das raices de identidade da nacion galega, os fillos de Breogan, e o primeiro grande esforzo para a construccion duna lingua literaria e culta.Esta edicion da sua poesia, comentada e anotada, introduce o lector no mundo poderoso e baril da nosa mais remota memoria, vizosa fonte de inspiracion que unha riquisima tradicion continua.Eduardo Pondal (1835-1917) é, xunto con Rosalía de Castro e Curros Enríquez, un dos tres grandes autores do Rexurdimento do século XIX. El é o poeta dos pinos, o bardo, a memoria antiga da Galicia celta, os verdes castros, mitos historicos do mundo anterior a cegada do romano.A sua obra "Queixumes dos pinos" e referencia obrigada na procura das raices de identidade da nacion galega, os fillos de Breogan, e o primeiro grande esforzo para a construccion duna lingua literaria e culta.Esta edicion da sua poesia, comentada e anotada, introduce o lector no mundo poderoso e baril da nosa mais remota memoria, vizosa fonte de inspiracion que unha riquisima tradicion continua.

Máis de 40 retratos realizados por Xulio Gil en diferentes épocas de Xela Arias, combinados cunha escolma dos seus versos, configuran este traballo acompañado de sendos estudos de Xosé Enrique Acuña

O seu libro máis transgresor, obrigada referencia na obra de Xela Arias, unha criación combinada de poesía e fotografía, nacida man con man entre a poeta e o fotógrafo Xulio Gil. Inclúe dous traballos criticos de Xose Enrique Acuña e Maria Xesus Nogueira.