Libros de Poesía en gallego, página 9 de 72

A voz poética de Manuel Álvarez Torneiro necesita espazo porque arrastra ecos dunha memoria en permanente estadode alerta. “Rigorosamente humano” ergue, cos cachotesdo tempo, un castelo onde o corazó

Poesia

O real empírico e o real soñado cohabitan estes versos. As teorías REM de Eugene Aserinsky e o darwinismo onírico de Mark J. Blechner son o cicel co que non poucos destes poemas tentan burilar a comprension da experiencia. Hai nos textos de Neto moito de Celan, de Rilke, de Eliot, tamen de Holderlin. A cuestion metafisica da destrucion, desterro e exilio da palabra poetica asi como a sua refundacion uneos con costuras invisibles que acenan tamen a Mallarme e a Auden ou, entre nos, Valente e Gamoneda. Por iso aqui, como no autor das Elexias de Duino, o anxo da garda baldeira as mans plenas de vida e quitao todo empurrando ao deceso. Entra neste libro e descubriras como entre as lapelas da noite, desfragmentandose nunha paisaxe con lampadas de mesa de noite e pousos de insomnia, o diario de abordo dun poeta voga de limiar en limiar e fai reconto do seu breviario de pasos en falso como astrolabio co que camiñar cara a ti, cara a nos, sempre en zonas de transito.

O CORPO EN EXTINCION

No seu delta, o Mekong é chamado Río dos nove dragóns, porque abre en grandes brazos e milleiros de canles coma veas dun corpo fluvial. Evoca xungla, mantras budistas e fedor xelatinoso e pegañento do mortal napalm.Coas imaxes televisadas dos bombardeos dos B-52 na memoria da adolescencia, e levando no fardel a dor colectiva da Illa de San Simon, o Portiño, Aranga... ou Sabra e Shatila, Saraxevo, Auschwitz..., o poeta percorre as terras que o rio Mekong irmanda coma un combatente solitario, coma un bo doi, e atopa as cicatrices que cobren o corpo do Vietnam e da Camboxa actuais.As bolboretas do Mekong pretende ser un libro xusto con estes pobos que venceron a maior maquinaria de guerra nunca coñecida e que hoxe rebordan esperanza. A pesar da morte que os marcou, que abrasou a selva e envelenou a terra, colleitan de novo o sementado polas xeracions precedentes. Porque as chuvias calidas do monzon seguen asolagando cada ano os eidos das chairas de arroz.No seu delta, o Mekong é chamado Río dos nove dragóns, porque abre en grandes brazos e milleiros de canles coma veas dun corpo fluvial. Evoca xungla, mantras budistas e fedor xelatinoso e pegañento do mortal napalm.Coas imaxes televisadas dos bombardeos dos B-52 na memoria da adolescencia, e levando no fardel a dor colectiva da Illa de San Simon, o Portiño, Aranga... ou Sabra e Shatila, Saraxevo, Auschwitz..., o poeta percorre as terras que o rio Mekong irmanda coma un combatente solitario, coma un bo doi, e atopa as cicatrices que cobren o corpo do Vietnam e da Camboxa actuais.As bolboretas do Mekong pretende ser un libro xusto con estes pobos que venceron a maior maquinaria de guerra nunca coñecida e que hoxe rebordan esperanza. A pesar da morte que os marcou, que abrasou a selva e envelenou a terra, colleitan de novo o sementado polas xeracions precedentes. Porque as chuvias calidas do monzon seguen asolagando cada ano os eidos das chairas de arroz.

ALA ONDE NOS LEVE O VENTO

Coa alusión bíblica do seu título, Correa Corredoira entoa todo un rosario de salmos laicos nos que o eros trata de escorrentar a morte e puxar a brazo partido pola vida.Son tan tenaces e apaixonados coma a sua pintura: so trasladan a mensaxe das pinceladas ao codigo escrito. Identicos e vitais; coherentes. E un mesmo Xabier o que pinta, o que escribe, o que desexa.E asi de hibrido e ardoroso e este Cantar de corpos. Un libro no que o amor se fai pero tamen se come, se preme, se fuma, se soña, se cociña, se zarrapica, se debulla... se respira.[...]Porque se algo e quen de exorcizar o mal candosangran as nubese a humidade vivificante de duas linguas que se beixan; porque se algo e capaz de combater ese grito mudo e a forza centrifuga do mais fondo abrazo. Porque so podedemorar a estrela onde pace o tempoo amor.Do Limiar, de Yolanda Castaño

"Non existe a arte, só os artistas". Se así o aceptamos, podería explicarse a afinidade, a irmandade, entre dúas formas de expresión, imaxe e palabra, que se complementan. Antiga é a relación. Xa Simonides de Ceos sostiña que "a poesia e unha pintura falada, e a pintura unha poesia muda". Luz Pozo e Jose Valentin seguen unha tradicion ben nosa: houbo epocas nas que non se concebia a edicion dun libro galego sen as correspondentes ilustracions: de Colmeiro, Seoane, Laxeiro, Xohan Ledo... Relacion constantemente renovada, a da pintura e a poesia, que volvemos atopar nesta obra, sintese fecunda de duas achegas a un todo harmonico. Deter o dia cunha flor, este e o titulo, enunciado-proposito, do libro de Luz Pozo Garza e Jose Valentin; Luz Pozo, unha das nosas mais grandes poetas; Jose Valentin, revelacion serodia, pero a tempo, dun artista moito mais importante do que a sua modestia lle permite aceptar. Luz e Jose, dous creadores cun enfoque comun de interaccion e apoio.

Baldo Ramos presenta, a partir de cada poema, a súa visión persoal do que transmiten os versos; de estilo surrealista, formato caligráfico, unha mestura cromática na que contrastan negro, branco, vermello, amarelo, lila, granate...Celso Emilio Ferreiro plasmou na sua obra poetica o seu xeito de contemplar o mundo: comprometido, rebelde, critico, mais tamen sensible, solidario, vangardista. Esta escolma reune os versos mais senlleiros publicados en Longa Noite de Pedra, Viaxe ao pais dos ananos e Onde o mundo se chama Celanova. Cada un deles pertence a unha epoca da sua vida: baixo a ditadura franquista, pola que estivo perseguido; no exilio, onde criticou a perda de identidade da colectividade galega no exterior; e a sua etapa en Madrid, onde a sua terra foi mais que nunca o seu punto de referencia vital.Baldo Ramos presenta, a partir de cada poema, a súa visión persoal do que transmiten os versos; de estilo surrealista, formato caligráfico, unha mestura cromática na que contrastan negro, branco, vermello, amarelo, lila, granate... Poesia visual que FAKTORIA K recomenda ler pausadamente, reflexionar, saborear... e contemplar placidamente sobre un atril para que o halo de misterio das trece luas inunde o espirito do lector.

Reversos. Días adiados constitúe o derradeiro poemario do poeta Ramiro Fonte, falecido o pasado 11 de outubro. Continuando co ciclo de poemas complementarios de formas clásicas, recompilado en A rocha dos poscritos (Xerais 2005), Fonte ofrece un libro memorable escrito, na sua grande parte durante a sua estancia en Cataluña, durante a primavera pasada cando se reconstruia corporal e espiritualmente. Cento quince poemas, onde o autor xogando cunha prolifica secuencia de formas, nas que se emparella o culto e o popular, volve a demostrar as simetrias entre o clasicismo e a modernidade que caracterizou a toda a sua obra.