HIPATIA: OU A IDADE DAS COUSAS
No disponible
Actualmente el distribuidor no dispone de ejemplares pero podemos avisarte por correo electrónico si vuelve a estar disponible. Para esto, introduce tu email y pulsa sobre el botón “Avísame”.
¿Quieres que te avisemos si lo volvemos a recibir?
Sinopsis
Hipatia é a narración do equilibrio e a catástrofe do poema, a súa memoria e o seu esquecemento, de cómo quizais o poema xa nada desexa saber do seu autor e de cómo ese autor se ve desprazado contra os grandes arrabaldes da capital �terras en tránsito, terras de ninguén� ós que trata de arrastrar o poema ou ós que se ve arrastrado por este. Un poema que se articula na escisión do suxeito creador, desde do diálogo case imposible entre a multiplicidade de voces do seu discurso e o masculino. Aquí o poema remite a todo o que queirades dunha beira ou doutra do mundo. E la transformación é o que se metamorfosea de contino, o que atravesa a guerra ou o tempo sen se coñecer, sen a penas linguaxe: é o �pobo�, o marxinal, o cosmos, a aldea. Deus cae do lado feminino do real, o masculino sería o falo, a lingua... Así, por veces se deborca cara ó externo, cara á superficie, ás veces como falsa promesa e violación da sacralidade do escrito. Para min o importante é que o poema formula isto e trata dramaticamente de mostrar o existente, é dicir a súa diversidade. É nesta dirección Hipatia o relato dunha imposible historia de amor e da súa separación, divorcio entre un cosmos-poema-planetario e o seu oposto en principio e final irreconciliable. Trátase dun poemario humanista e solidario que une temporalidade, política e historia �como se a lingua, como se o idioma fose o único que poidese xa soportar a fragmentación do cotián� e ó mesmo tempo unha intensa reflexión sobre o código poético e á vez unha erótica do corpo e da palabra. O humano é mostrado como pulsión e o mundo como unha economía ou intercambio de pulsións. O desexo, o medo, o crime e a inocencia abren o texto, á creación da lingua, e a lingua todo o demais así como a denuncia, denuncia como sentimento e razón do seu despregue alegórico. Roubo do idioma, reducción a silencio a esta categoría que, de forma acusadamente romántico-revolucionaria, non vacila o texto en denominar �pobo�. Roubar a identidade é roubar a linguaxe. Humillaciónón �esta é a historia da nación e o poema non vacila en facerse cargo dela� é así non politicamente correcto senón, si, solidario. É preciso que diga aínda que non toca a súa estructura formal esta non se establece da beira esencialista da metáfora ou do símbolo, senón máis ben da al
Ficha Técnica
Editorial: Xerais
ISBN: 9788483023020
Número de páginas: 87
Encuadernación: Tapa blanda
Fecha de lanzamiento: 15/05/2001
Año de edición: 1998
Plaza de edición: Vigo
Colección:
Ablativo Absoluto
Ablativo Absoluto
Número: 000011
Especificaciones del producto
Recibe novedades de Alfonso Pexegueiro directamente en tu email
Reseñas sobre HIPATIA: OU A IDADE DAS COUSAS
Comparte tu experiencia con la comunidad lectora.
0 Reseñas
5 0
4 0
3 0
2 0
1 0
Sólo por opinar entras en el sorteo mensual de tres tarjetas regalo valoradas en
20€
Publicar una opinión supone haber leído y aceptado las
bases del sorteo
"Tu opinión tiene premio".
Los libros más vendidos esta semana
Sinopsis
Hipatia é a narración do equilibrio e a catástrofe do poema, a súa memoria e o seu esquecemento, de cómo quizais o poema xa nada desexa saber do seu autor e de cómo ese autor se ve desprazado contra os grandes arrabaldes da capital �terras en tránsito, terras de ninguén� ós que trata de arrastrar o poema ou ós que se ve arrastrado por este. Un poema que se articula na escisión do suxeito creador, desde do diálogo case imposible entre a multiplicidade de voces do seu discurso e o masculino. Aquí o poema remite a todo o que queirades dunha beira ou doutra do mundo. E la transformación é o que se metamorfosea de contino, o que atravesa a guerra ou o tempo sen se coñecer, sen a penas linguaxe: é o �pobo�, o marxinal, o cosmos, a aldea. Deus cae do lado feminino do real, o masculino sería o falo, a lingua... Así, por veces se deborca cara ó externo, cara á superficie, ás veces como falsa promesa e violación da sacralidade do escrito. Para min o importante é que o poema formula isto e trata dramaticamente de mostrar o existente, é dicir a súa diversidade. É nesta dirección Hipatia o relato dunha imposible historia de amor e da súa separación, divorcio entre un cosmos-poema-planetario e o seu oposto en principio e final irreconciliable. Trátase dun poemario humanista e solidario que une temporalidade, política e historia �como se a lingua, como se o idioma fose o único que poidese xa soportar a fragmentación do cotián� e ó mesmo tempo unha intensa reflexión sobre o código poético e á vez unha erótica do corpo e da palabra. O humano é mostrado como pulsión e o mundo como unha economía ou intercambio de pulsións. O desexo, o medo, o crime e a inocencia abren o texto, á creación da lingua, e a lingua todo o demais así como a denuncia, denuncia como sentimento e razón do seu despregue alegórico. Roubo do idioma, reducción a silencio a esta categoría que, de forma acusadamente romántico-revolucionaria, non vacila o texto en denominar �pobo�. Roubar a identidade é roubar a linguaxe. Humillaciónón �esta é a historia da nación e o poema non vacila en facerse cargo dela� é así non politicamente correcto senón, si, solidario. É preciso que diga aínda que non toca a súa estructura formal esta non se establece da beira esencialista da metáfora ou do símbolo, senón máis ben da al