Manuel Lueiro Rey

Este libro, conducido polo profesor e crítico literario Ramón Nicolás, o mellor coñecedor da obra de Lueiro, compila as colaboracións xornalísticas de tema grovense que foi espallando ao longo da súa vida. Nelas, o autor de O sol na crista do galo repara, coa súa particular e intransferible visión, en múltiples aspectos do Grove: algúns deles sorprendentes e imaxinativos, outros críticos e reivindicativos, que afondan na memoria e na súa importancia, trazos todos eles inherentes á súa prosa.

O sol na crista do galo de Manuel Lueiro Rey (Fornelos de Montes, 1916-0 Grove, 1990) é o libro de relatos dun autor que seguiu unha carreira literaria singular. Colaborador asiduo da prensa galega, poeta e narrador de ahondosa produccion, Lueiro viviu sempre preto do compromiso e da insubornabilidade as suas ideas democraticas e progresistas. Este volume reflicte parte da sua biografia, que e ao tempo a de varias xeracions, marcada pola vivencia dos dias convulsos da guerra civil e a posguerra. Pero Lueiro tamen deixa nesta obra boa mostra do seu estro creativo que afonda na infancia como espello da inocencia do home, que se achega ao lirismo como expresion da sua sensibilidade e que bebe na propia realidade, vernizada desde a perspectiva de quen entende a literatura como vida e a vida como fonte de literatura.O sol na crista do galo de Manuel Lueiro Rey (Fornelos de Montes, 1916-0 Grove, 1990) é o libro de relatos dun autor que seguiu unha carreira literaria singular. Colaborador asiduo da prensa galega, poeta e narrador de ahondosa produccion, Lueiro viviu sempre preto do compromiso e da insubornabilidade as suas ideas democraticas e progresistas. Este volume reflicte parte da sua biografia, que e ao tempo a de varias xeracions, marcada pola vivencia dos dias convulsos da guerra civil e a posguerra. Pero Lueiro tamen deixa nesta obra boa mostra do seu estro creativo que afonda na infancia como espello da inocencia do home, que se achega ao lirismo como expresion da sua sensibilidade e que bebe na propia realidade, vernizada desde a perspectiva de quen entende a literatura como vida e a vida como fonte de literatura.

Unha novela emotiva sobre a Guerra Civil e a posguerra cun cabalo como fío condutor. Manso, un cabalo requisado polas tropas franquistas no verán do 36, vai ser o fío condutor desta novela ambientada nos anos da Guerra Civil e da posguerra. Relato fermoso e dramático, este libro está considerado a mellor obra de Manuel Lueiro Rey. María Xesús Vidal Alves, nora do autor, é a tradutora ao galego desta novela escrita orixinalmente en castelán. O libro conta ademais cun prólogo a cargo de Xesús Alonso Montero.

Derradeira escolma ferida (de onte, de hoxe, de mañán) supón a derradeira achega poética do prolífico e comprometido narrador e xornalista Manuel Lueiro Rey (Fornelos de Montes, 1916 - 0 Grove, 1990). Con ela pechase o ciclo, que comezara coa Escolma ferida (1977) e que continuou, ademais doutros libros poeticos, con Nova escolma ferida (1988). Este poemario inedito e postumo, que o autor deixou disposto para a sua publicacion, nesta ocasion en edicion de Ramon Nicolas e con limiar de Xesus Alonso Montero, e tamen unha revision actualizada da sua obra anterior, un achegamento a rotundidade e ao lirismo da sua voz, unha ocasion para revisitarmos a polifonia e sinceridade dun autor cuxa obra o tempo non eslue nin desgasta.Derradeira escolma ferida (de onte, de hoxe, de mañán) supón a derradeira achega poética do prolífico e comprometido narrador e xornalista Manuel Lueiro Rey (Fornelos de Montes, 1916 - 0 Grove, 1990). Con ela pechase o ciclo, que comezara coa Escolma ferida (1977) e que continuou, ademais doutros libros poeticos, con Nova escolma ferida (1988). Este poemario inedito e postumo, que o autor deixou disposto para a sua publicacion, nesta ocasion en edicion de Ramon Nicolas e con limiar de Xesus Alonso Montero, e tamen unha revision actualizada da sua obra anterior, un achegamento a rotundidade e ao lirismo da sua voz, unha ocasion para revisitarmos a polifonia e sinceridade dun autor cuxa obra o tempo non eslue nin desgasta.

Non debían medrar publicouse hai máis de corenta anos. Desde aquela ata esta edición conmemorativa do centenario do nacemento de Lueiro Rey, forma parte deses libros que non perden brillantez, interese nin atractivo malia o paso dos anos. O libro esta artellado como unha historia de aprendizaxe e inspiracion verista, cruzado polo desamparo e a vontade de reflectir un mundo gris sen esperanzas. A forza da oralidade cobra unha especial relevancia nun libro nucleado polo protagonismo infantil. Lueiro convidanos a asistir a particular descuberta dun universo que, desde o local, goza dunha proxeccion universal porque amosa un proceso que se converte, aos poucos, nun desafio que cuestiona o concepto de supervivencia. Tampouco se pode esquecer a importancia que se lle outorga a valores como a amizade ou a lealdade nun contexto afogante e sen expectativas como o da posguerra. Unha novela imprescindible para coñecer a traxectoria da voz de Lueiro, pero tamen para a literatura galega.Non debían medrar publicouse hai máis de corenta anos. Desde aquela ata esta edición conmemorativa do centenario do nacemento de Lueiro Rey, forma parte deses libros que non perden brillantez, interese nin atractivo malia o paso dos anos. O libro esta artellado como unha historia de aprendizaxe e inspiracion verista, cruzado polo desamparo e a vontade de reflectir un mundo gris sen esperanzas. A forza da oralidade cobra unha especial relevancia nun libro nucleado polo protagonismo infantil. Lueiro convidanos a asistir a particular descuberta dun universo que, desde o local, goza dunha proxeccion universal porque amosa un proceso que se converte, aos poucos, nun desafio que cuestiona o concepto de supervivencia. Tampouco se pode esquecer a importancia que se lle outorga a valores como a amizade ou a lealdade nun contexto afogante e sen expectativas como o da posguerra. Unha novela imprescindible para coñecer a traxectoria da voz de Lueiro, pero tamen para a literatura galega.