XOAN ABELEIRA

Nunavut -a nena protagonista de "Sedna, a deusa do mar", a cuarta entrega da serie "As Aventuras de Nunavut" de Xoán Abeleira- pertence a un dos pobos máis lendarios da Terra, os "inuit" ou esquimós, pobo primitivo que ainda sobrevive en durisimas condicions e cunha peculiar cultura onde o real e o suprarreal estan intimamente vencellados. Mais Nunavut tamen e hoxe unha fermosa e esperanzadora rexion autonoma para todas as comunidades articas.Esta cuarta entrega da serie iniciase nun veran que se amosa benigno pero no que escasea a pesca. No outono o mar comezara a xearse antes do que adoitaba o que significaba que o inverno se ia adiantar. Para sobrevivir, homes e mulleres, terian que sair a cazar baleas. Mentres tanto, os rapaces debian quedar cos ancians e Nunavut ira a caron de Mama Helga, a persoa que mellor coñecia as lendas da aldea. "Sedna, a deusa do mar", sera unha desas lendas fundacionais da sociedade "inuit".Nunavut -a nena protagonista de "Sedna, a deusa do mar", a cuarta entrega da serie "As Aventuras de Nunavut" de Xoán Abeleira- pertence a un dos pobos máis lendarios da Terra, os "inuit" ou esquimós, pobo primitivo que ainda sobrevive en durisimas condicions e cunha peculiar cultura onde o real e o suprarreal estan intimamente vencellados. Mais Nunavut tamen e hoxe unha fermosa e esperanzadora rexion autonoma para todas as comunidades articas.Esta cuarta entrega da serie iniciase nun veran que se amosa benigno pero no que escasea a pesca. No outono o mar comezara a xearse antes do que adoitaba o que significaba que o inverno se ia adiantar. Para sobrevivir, homes e mulleres, terian que sair a cazar baleas. Mentres tanto, os rapaces debian quedar cos ancians e Nunavut ira a caron de Mama Helga, a persoa que mellor coñecia as lendas da aldea. "Sedna, a deusa do mar", sera unha desas lendas fundacionais da sociedade "inuit".

Este libro, preparado por Xoán Abeleira, constitúe o primeiro achegamento ao percorrido biográfico e ao estudo da obra artística de Manfred Gnädinger, o chamado "alemán de Camelle". Nacido en Radolfzell, unha vila próxima a Friburgo, o 27 de xaneiro de 1936, o artista alemán instalouse en Camelle en 1961 desenvolvendo, dende entón, alí toda a súa vida, que cobrou trazas de auténtica lenda, e que finalizou de forma tráxica o 28 de decembro de 2002, apenas un mes despois de que o chapapote do Prestige asolagase a costa galega e estragase o conxunto das obras (esculturas e pinturas preparadas, a maior parte delas cos materiais naturais e de refugallo que deitaba o mar,) do seu singular Museo. A pegada de Man recolle case un centenar de fotografías a cor das obras do Museo de Man, intercalando textos críticos nos que se aborda a súa análise e o contexto artístico no que se inscriben. O volume, ademais, inclúe, un primeiro achegamento biográfico sobre unha figura artística que se pretende reivindicar, reclamando a urxencia de recuperar e poñer en valor o legado do seu museo.

Na aldea de Nunavut chegou o verán. O número de horas de luz e de claridade foi aumentando e os días ledos foron chegando. Todas as familias estan reunidas na qalgie, a cabana das cerimonias. Esa noite, o xaman Ainuk vai realizar a sua viaxe. O que Ainuk ve e a rota que seguen os caribus ao subiren a costa na busca de pasteiros, e desa rota depende a vida de toda a aldea.Na aldea de Nunavut chegou o verán. O número de horas de luz e de claridade foi aumentando e os días ledos foron chegando. Todas as familias estan reunidas na qalgie, a cabana das cerimonias. Esa noite, o xaman Ainuk vai realizar a sua viaxe. O que Ainuk ve e a rota que seguen os caribus ao subiren a costa na busca de pasteiros, e desa rota depende a vida de toda a aldea.

Una de las experiencias más radicales y a la vez más diáfanas de la escritura de Xoán Abeleira es "Nuestras sombras en el Jardín de Serralves", el elogio de una pasión tan desmesurada que se vuelve famelica, los instantes de una plenitud sin resquicios, la cronica de un olvido imposible. Y en todo ello, palabra a palabra, como un cuchillo asoma ese Milagro del Mundo que son el amor y la amada, y que se hace canto, evocacion, viaje al origen, tierra, herida y deseo que no cesa. El poeta lanza aqui un alarido de belleza y sinceridad, de descarnada poesia que nos conmueve, definiendo, como muy pocos, los arrebatos del corazon. ANTON CASTRO