Libros de Galicia

No hay Galicia sin América porque todo ocurrió antes allí. En La Habana se tocó por primera vez el himno «Os Pinos» y frente al mar Caribe se oficializó y popularizó la bandera blanca y azul; en Bue

Este é un libro sobre as que nunca importaron. As tolas que non o eran, rachando as follas co único que non puideron quitarlles: a coraxe para berrar que a historia non sempre é como nola contan. As

A dialéctica social do ser humano, actuando secularmente no seu contorno, foi creando as comunidades nacionais, que se procuran e se recoñecen na experiencia da súa propia historia. O nacemento da moderna conciencia nacional galega, no seculo XIX, esta estreitamente vinculado a elaboracion do discurso historico, que ao mesmo tempo e resultado da existencia da nacion e elemento axente da sua configuracion. Desde aquela altura ata hoxe o acervo historiografico foise incrementando en cantidade e calidade cientifica, tanto en obras globais como en monografias, de divulgacion ou especializadas. Focalizada desde unha perspectiva na que Galicia constitue o seu propio centro, e cunha clara intencion divulgativa, esta Historia de Galicia de Anselmo Lopez Carreira recolle e sintetiza as achegas proporcionadas polo conxunto de historiadores que ofrecen ao pais unha imaxe coherente de si mesmo e pretende ser un elemento util na construcion desta comunidade de convivencia que e a nacion galega.

Memorias de un barrio vigués mediado el siglo XX.Este libro propone un paseo nostálgico a través de los recuerdos y las anécdotas de un bar emblemático: El León, pues a través de sus páginas se puede vislumbrar como era la vida en un barrio de Vigo a mediados del siglo XX, en una epoca de cambios y contrastes, en los que la tradicion y la modernidad coexistian en un equilibrio precario. El Bar Leon, los negocios que surgieron a su alrededor y las gentes que habitaban en su entorno se convierten en un microcosmos de la sociedad en el que se entrelazan las historias personales y colectivas.

Pola súa situación xeográfica e administrativa, Pontevedra sempre dependeu dunhas boas comunicacións para dar servizo á súa área metropolitana, e como capital, ao resto da provincia. Estas infraestruturas teñen caracter paradoxal, por unha banda, unen espazos xeograficos, mentres que, por outra, separan lugares con algun significado. A zona leste da cidade esta a experimentar esta circunstancia por mor da liña ferrea que une a vila do Lerez con Vigo e Compostela. Na actualidade, Pontevedra e a unica grande urbe galega que gaña poboacion de xeito constante, xa que logo, estase a expandir cara ao leste, ate os barrios tradicionais da Parda e Valdecorvos en Mourente, sen esquecer Campolongo, no oeste. O reto no futuro sera integrar eses barrios ao modelo urbano polo que aposta a cidade, centrado nas persoas e na calidade de vida, respectuoso co patrimonio cultural e natural das parroquias. Volver, un tango pontevedres: Rosa e o nexo emocional que manten vivo no tempo a sensacion de estar en casa. Cando Ana sae da estacion de tren para ver a sua nai, a unica patria que recoñece de seu, rexorden lembranzas que tiña agochadas. O relato contanos con certa nostalxia como se vai construindo unha familia e como cambia co paso do tempo. A autora concibe as historias de vida como unha viaxe interior de ida e volta que transcorre na memoria das protagonistas, coa cidade de Pontevedra como fio condutor. Alberto Vilaboa

Guerrilleir@s antifranquistas da provincia da Coruña é unha parte da Historia dos homes e mulleres que fixeron que aquela idea de que en Galicia a sublevación dos militares franquistas foi un paseo sen resistencia, virase nunha falsidade perfectamente constatada, plena de argumentario intelixente, deixando que falen os documentos.E este un traballo rigoroso onde a autora achega un catalogo de combatentes antifranquistas que actuaron na provincia da Coruña, tamen con conexions noutras provincias. Recollense biografias individualizadas e un amplo contexto onde situar o fenomeno das guerrillas na provincia da Coruña, a mais activa e combativa, ainda que en todo o pais tivo un papel importante tras o final da Guerra Civil e a posterior ditadura.Homes e mulleres senlleir@s, como Benigno Andrade Garcia Foucellas, Manuel Ponte Pedreira, Adolfo Allegue Allegue Riqueche e Marcelino Rodriguez Fernandez Marrofer, comparten protagonismo con outros e outras menos coñecidos, grazas a un salientable traballo de pescuda arquivistica que nos achega Lupe Martinez.

No seo da sociedade galega actual circulan distintas historias arredor da importancia que tiveron os celtas na nosa cultura, sobre a orixe do vello Reino de Galicia, a «doma e castración da nobreza»,

O estudo da historia das mulleres da Galicia prehistórica e antiga está marcado por un curioso paradoxo: por unha parte temos un escaso rexistro arqueolóxico que apenas permite vislumbrar as vidas das persoas, e por outra as mulleres da Galicia prerromana aparecen nun lugar moi destacado nas fontes clásicas, nas que representan o antigo estado matriarcal das civilizacións. Combinando o manexo das fontes arqueolóxicas, epigráficas e literarias, a autora traza un percorrido histórico desde os máis humildes fragmentos da Prehistoria ata a análise do movemento priscilianista, no que algúns autores lle outorgan cada vez máis ás mulleres un protagonismo moi destacado.

O destino de Manuel Girón Bazán foi un dos moitos que se viron alterados en España polo comezo da Guerra Civil en xullo do 1936.A guerra ía separalo da súa ocupación no campo para convertelo primeiro nun loitador na fronte de Asturias e despois, ao rematar a contenda, nun guerrilleiro antifranquista polo Bierzo, Ourense e o norte de Portugal. Durante os seus quince anos como escapado alumeouse o mito Giron, co que se agrandou e sublimou a historia dunha vitima mais da guerra, dun home que, a falta de oportunidades de reinsercion, foi protagonista dunha longa e azarosa peripecia de fuxida levando ate as suas ultimas consecuencias un desigual combate contra o franquismo, mesmo cando carecia xa de posibilidades de exito.As andanzas de Manuel Giron non son concibibles sen a comarca leonesa na que se agochou durante anos como escapado, La Cabrera, un espazo de montaña por enton case inaccesible que se estende polo noroeste da provincia de Leon nos seus limites con Zamora e Ourense. A Guerra Civil española sobreviviu neste curruncho esquecido moito despois de 1939. Nesta case selva inexpugnable e onde tera lugar A agonia do leon, narrada hoxe con grande rigor historico por Carlos G. Reigosa.O autor lanzase cara a paisaxe da literatura oral e do pais real a peito descuberto, sen morbo e con vocacion esclarecedora, sempre tras dos seus personaxes. Asi, A agonia do leon pode lerse como reportaxe dun tempo de dor, como novela policial, como cronica de horribles sucesos, como episodio belico, como novela psicoloxica, como cronica de costumes, como socioloxia dunha zona deprimida, como retrato da condicion humana nunha situacion limite...O destino de Manuel Girón Bazán foi un dos moitos que se viron alterados en España polo comezo da Guerra Civil en xullo do 1936.A guerra ía separalo da súa ocupación no campo para convertelo primeiro nun loitador na fronte de Asturias e despois, ao rematar a contenda, nun guerrilleiro antifranquista polo Bierzo, Ourense e o norte de Portugal. Durante os seus quince anos como escapado alumeouse o mito Giron, co que se agrandou e sublimou a historia dunha vitima mais da guerra, dun home que, a falta de oportunidades de reinsercion, foi protagonista dunha longa e azarosa peripecia de fuxida levando ate as suas ultimas consecuencias un desigual combate contra o franquismo, mesmo cando carecia xa de posibilidades de exito.As andanzas de Manuel Giron non son concibibles sen a comarca leonesa na que se agochou durante anos como escapado, La Cabrera, un espazo de montaña por enton case inaccesible que se estende polo noroeste da provincia de Leon nos seus limites con Zamora e Ourense. A Guerra Civil española sobreviviu neste curruncho esquecido moito despois de 1939. Nesta case selva inexpugnable e onde tera lugar A agonia do leon, narrada hoxe con grande rigor historico por Carlos G. Reigosa.O autor lanzase cara a paisaxe da literatura oral e do pais real a peito descuberto, sen morbo e con vocacion esclarecedora, sempre tras dos seus personaxes. Asi, A agonia do leon pode lerse como reportaxe dun tempo de dor, como novela policial, como cronica de horribles sucesos, como episodio belico, como novela psicoloxica, como cronica de costumes, como socioloxia dunha zona deprimida, como retrato da condicion humana nunha situacion limite...

Coa represión, que se xeneralizou coa vitoria dos sublevados en 1939, centos de mulleres comprometidas coa guerrilla antifranquista foron asasinadas, encarceradas, torturadas, violadas, recluídas en campos de concentracion; tiveron que partir cara ao exilio nunha viaxe, para algunhas, sen volta ou viviron un exilio interior. A sua e a cronica das silenciadas, porque foron obxecto dunha dupla falta de memoria: por seren desafectas ao novo rexime e pola sua condicion feminina.A planificacion politica e ideoloxica imposta polo rexime ditatorial e polo nacionalcatolicismo tivo unha especial incidencia nas mulleres. Foi unha epoca en que o androcentrismo campou por todas as partes; agardabase que fosen transmisoras da ideoloxia do novo rexime e que estivesen alonxadas da actividade publica. De ai a incomprension, o rexeitamento para as que traspasaron as barreiras da domesticidade porque, en maior ou menor medida, estaban exercendo unha actividade politica e, por tanto, publica. A represion, que adoptou diversas facianas, foi especialmente cruel coas mulleres, mais as dimensions e a ferocidade dos metodos utilizados coas guerrilleras foi brutal.Para elas durante moitos anos so houbo silencio, esquecemento e tortura moral, ao facelas pasar non so como bandoleiras, igual que os seus compañeiros de loita, senon tamen ...

La historia de un país, una región, una nación o nacionalidad histórica, como ha sido llamada Galicia, a lo largo del tiempo es parte de un proceso de maduración intelectual de sus ciudadanos. Esa es la distancia inmensa entre miles de años de historia y apenas unas pocas páginas, o un relato contenido en un discurso, en una lección o en un curso, que el historiador, como cualquier otro individuo, tiene que recorrer.

Vigo a 80 revolucións por minuto é unha crónica da movida viguesa da década de 1980 realizada por Emilio Alonso, colaborador activo deses acontecementos que supuxeron unha renovación conceptual das artes nunha epoca convulsa en Vigo, acabada a sociedade de sair dunha ditadura de corenta anos, con mobilizacions continuas de traballadores contra a reconversion do sector naval, con protestas estudantis en defensa dos seus dereitos, coa proliferacion das drogas e as suas consecuencias...O 27 de decembro de 1981, no cine do Colexio Salesianos, celebrouse o que se pode considerar "acto fundacional" da movida viguesa: o primeiro concerto de Siniestro Total (con Julian Hernandez, Miguel Costas, Alberto Torrado e German Coppini) prendeu a chama deste fenomeno que deixou unha forte pegada no desenvolvemento cultural de sucesivas xeracions.Nesta obra, cunha extensa e variada documentacion grafica e xornalistica, ademais de falar da musica, parte esencial da movida, concedeselle a relevancia que merecen a outras disciplinas como a poesia, a pintura, a moda e a estetica, o teatro, a fotografia, o cine... E tamen ao xornalismo radiofonico e aos fanzines que difundian todo o que abrollaba na cidade atlantica que se chegou a converter por uns anos na referencia cultural da mocidade de toda a Peninsula.Vigo a 80 revolucións por minuto é unha crónica da movida viguesa da década de 1980 realizada por Emilio Alonso, colaborador activo deses acontecementos que supuxeron unha renovación conceptual das artes nunha epoca convulsa en Vigo, acabada a sociedade de sair dunha ditadura de corenta anos, con mobilizacions continuas de traballadores contra a reconversion do sector naval, con protestas estudantis en defensa dos seus dereitos, coa proliferacion das drogas e as suas consecuencias... O 27 de decembro de 1981, no cine do Colexio Salesianos, celebrouse o que se pode considerar "acto fundacional" da movida viguesa: o primeiro concerto de Siniestro Total (con Julian Hernandez, Miguel Costas, Alberto Torrado e German Coppini) prendeu a chama deste fenomeno que deixou unha forte pegada no desenvolvemento cultural de sucesivas xeracions.Nesta obra, cunha extensa e variada documentacion grafica e xornalistica, ademais de falar da musica, parte esencial da movida, concedeselle a relevancia que merecen a outras disciplinas como a poesia, a pintura, a moda e a estetica, o teatro, a fotografia, o cine... E tamen ao xornalismo radiofonico e aos fanzines que difundian todo o que abrollaba na cidade atlantica que se chegou a converter por uns anos na referencia cultural da mocidade de toda a Peninsula.