Libros de Literatura en gallego, página 28 de 248

ORESTE.- (...) Eu quero ser un rei sen terra e sen súbditos. Adeus, homes de meu, tentade vivir: todo é novo aquí, todo volve comezar. Tamén para min comeza a vida. Unha estraña vida. Escoitade aínda isto: un veran, en Scyros, inzaron os ratos. Era unha peste noxenta, os ratos rillabano todo, os habitantes da cidade coidaron morrer de noxo. Mais, un dia, chegou un frautista. Puxose en pe no mesmiño centro da cidade deste xeito. (Ponse de pe).Botouse a tocar a frauta e todolos ratos se viñeron xuntar ao pe del. Logo puxose en marcha as alancadas, deste xeito (desce do pedestal) berrandolles as xentes de Scyros: "Afastadevos!" (A xente afastase) E todolos ratos ergueron o fuciño hesitando como fan agora as moscas. Reparade! Reparade nas moscas! E logo, de socato, precipitaronse apos del. E o frautista desapareceu cos seus ratos para sempre. Deste xeito

O río marca unha dirección e abre unha viaxe. As personaxes de Riofero, a última novela de Xelís de Toro, suben río arriba: fuxidas e búsquedas. Vidas fracasadas ou aventureiras, todo serve de alimento ao espirito voraz do rio. Un Riofero de lendas e pantasmas. Un Riofero de humanos que tornan feras e vidas que esvaen ata converterse en sombras. Con Riofero, Xelis de Toro, lanzase na compaña dunha curiosa tropa de personaxes na busqueda do crisol da literatura, a maxia, o secreto talisman, en palabras do autor "eu apuntar apuntei ao corazon da literatura, mais era de noite e a besta moviase, pero eu apuntar apuntei e disparar disparei, iso e o unico que importa".O río marca unha dirección e abre unha viaxe. As personaxes de Riofero, a última novela de Xelís de Toro, suben río arriba: fuxidas e búsquedas. Vidas fracasadas ou aventureiras, todo serve de alimento ao espirito voraz do rio. Un Riofero de lendas e pantasmas. Un Riofero de humanos que tornan feras e vidas que esvaen ata converterse en sombras. Con Riofero, Xelis de Toro, lanzase na compaña dunha curiosa tropa de personaxes na busqueda do crisol da literatura, a maxia, o secreto talisman, en palabras do autor "eu apuntar apuntei ao corazon da literatura, mais era de noite e a besta moviase, pero eu apuntar apuntei e disparar disparei, iso e o unico que importa".

Galicia solidaria é un libro de autoría colectiva, coordinado por Xulio Ríos e Carlos Teijo, que analiza o sistema galego de cooperación ao desenvolvemento desde unha visión panorámica, abordando a sua evolucion e manifestacion desde a opinion reflexiva dos propios protagonistas e a partir de diferentes opticas. O papel institucional, a axuda humanitaria, o comercio xusto, os medios de comunicacion, a educacion, o contexto galego, o sistema internacional, a accion exterior, a evolucion, o marco normativo... son alguns dos temas que se dan cita neste libro que pon de manifesto que e posible mudar o mundo. A cooperacion e un instrumento transformador que constribue non so a mellorar o estatus das persoas desfavorecidas senon tamen a sementar unha conciencia critica e solidaria sobre o mundo. As sociedades desenvolvidas temos unha especial responsabilidade a hora de promover unha orde internacional mais xusta e equitativa. Desde Galicia, persoas, colectivos, entidades e institucions impulsan diferentes dinamicas de cooperacion internacional que tratan de acompañar os procesos de desenvolvemento nos paises do Sur, ao tempo que promoven iniciativas dirixidas a cidadania galega para alentar o compromiso e o fomento destas politicas. Este libro explica todas as claves.

Ramón Piñeiro e a estratexia do galeguismo de Xosé Ramón Rodríguez Polo aborda a estratexia que elaboraron os galeguistas encamiñada a preparar á sociedade para o escenario  entón incerto da restauracion da democracia. Buscaban unha estratexia de longo prazo que lles permitise despregar unha accion efectiva sobre a opinion publica para contrarrestar a influencia do franquismo e avivar a conciencia da propia identidade. Os galeguistas, liderados por Ramon Piñeiro, inauguraron unha via alternativa que recuperou para a sociedade os valores e ideais do galeguismo, e construiu para a politica un marco de xogo que todos os partidos debian asumir. E desenvolveron unha importante actividade publica no ambito cultural, porque entendian que a cultura era o factor clave tanto da conciencia identitaria coma da mesma existencia de Galicia como pobo. O seu obxectivo era evitar que o sentimento galego fose instrumentalizado por ningun partido politico, para permitir que todos os galegos, a marxe da suas posicions ideoloxicas, puidesen sentirse plenamente integrados.

A vila de Vigo vive unha época de prosperidade no amencer do século XIX. A pesca, a salgadura e o comercio incipiente foron a base do crecemento do vello burgo pechado nas súas murallas, que agora conta xa con dez mil habitantes e se vai transformando na verdadeira cabeceira da bisbarra, en clara competencia con Tui, a capital provincial. Pero esta a piques de vivir as mais terribles penalidades da guerra que, a comezos de 1809, vai entrar en Galicia a sangue e lume. A placida e prospera vila vai converterse en cidade. Mais habera de facelo con indicibles sufrimentos. Reconquista: Vigo en armas de Eduardo Rolland relata, baseandose en solidas fontes documentais autenticas, en boa parte ineditas, os acontecementos vividos en Vigo e Galicia durante 1809, deixando que falen os feitos e os seus protagonistas. Sen a intencion de escribir nin odas nin haxiografias daqueles inimitables galegos, o autor retrata a vida de todos os heroes da Reconquista, alguns deles pouco recoñecidos, como Cachamuiña, o frade Villageliu, o abade do Couto, Juan Bautista Almeida ou o misterioso Villuendas, autentico axente secreto que operaba intramuros durante a ocupacion francesa. Un feito historico riquisimo en acontecementos que agora, coincidindo co bicentenario da fundacion da cidade, se presenta de forma desmitificadora neste libro de investigacion fundamental sobre a Reconquista de Vigo.A vila de Vigo vive unha época de prosperidade no amencer do século XIX. A pesca, a salgadura e o comercio incipiente foron a base do crecemento do vello burgo pechado nas súas murallas, que agora conta xa con dez mil habitantes e se vai transformando na verdadeira cabeceira da bisbarra, en clara competencia con Tui, a capital provincial. Pero esta a piques de vivir as mais terribles penalidades da guerra que, a comezos de 1809, vai entrar en Galicia a sangue e lume. A placida e prospera vila vai converterse en cidade. Mais habera de facelo con indicibles sufrimentos. Reconquista: Vigo en armas de Eduardo Rolland relata, baseandose en solidas fontes documentais autenticas, en boa parte ineditas, os acontecementos vividos en Vigo e Galicia durante 1809, deixando que falen os feitos e os seus protagonistas. Sen a intencion de escribir nin odas nin haxiografias daqueles inimitables galegos, o autor retrata a vida de todos os heroes da Reconquista, alguns deles pouco recoñecidos, como Cachamuiña, o frade Villageliu, o abade do Couto, Juan Bautista Almeida ou o misterioso Villuendas, autentico axente secreto que operaba intramuros durante a ocupacion francesa. Un feito historico riquisimo en acontecementos que agora, coincidindo co bicentenario da fundacion da cidade, se presenta de forma desmitificadora neste libro de investigacion fundamental sobre a Reconquista de Vigo.

No século XXI, finxir dar vida foi un dos cometidos principais daqueles que traballaban nesa trampa oblicua chamada arte: a creación de personaxes semellaba un eixe fundamental na novela, esa simulacion tamen se atopaba no deber dun bo actor, dun guionista, dun realizador de cine, un fotografo, un debuxante de comics... No seculo XXI, procurar vida foi un dos cometidos principais daqueles que se dedicaban a esa fe experimental chamada ciencia: a medicina, a investigacion no xenoma, a astrofisica, a matematica agochada nos patrons de crecemento vexetal e animal, a arquitectura organica... No seculo XXI, aplicar un zoom nos textos das criaturas humanas revelaria unha ambicion de alquimista: transmutarse en vida. En memoria.Vingadora da mortalidade. Zoommm, o poemario de Estibaliz Espinosa, achegase con torpeza humana as relacions incestuosas entre texto e vida, linguaxe da maquina e linguaxe lirica, e a ese antigo desexo infantil de que o que leamos se transfigure en nos, electrice a nosa medula, siga o noso ritmo vascular, volva parte de nos ou nos dela. Somos o que foron outros. Se somos o que comemos, somos o que lemos.

Monbars o Exterminador de Hixinio Puentes é unha novela de aventuras, con alento de Stevenson ou John Steinbeck, escrita con certa tinta aceda. O protagonista rebélase e opina sobre conceptos como a lei, autoridade, monarquia, liberdade, moralidade... e realiza un canto ao mar e as suas extraordinarias peripecias vitais. Monbars, alcumado ''''o anxo exterminador'''' pola sua xenreira aos españois e un xentilhome languedociano da segunda metade do seculo XVII, que pasa a sua xuventude como filibusteiro da illa Tartaruga, no tempo dos grandes piratas do Mar Caribe, o Olones, Morgan, etc. Desde o seu retiro nas illas anglonormandas, zona tradicional do matute entre as duas ribeiras do Canal da Mancha, vai referindo ao seu criado as lembranzas dunha vida preñada de violencias, un mundo marcado pola pertenza ao credo hugonote, as guerras de relixion, as monarquias absolutas, o ambiente corsario breton, a xenreira contra os españois e o seu vivir diario na illa Jersey e na xeografia do golfo de Saint-Malo, burlandose das leis e mostrando o seu gusto pola poesia goliardesca de François Villon. Unha novela para gozar da lectura que mereceu o Premio Eixo Atlantico de Narrativa galega e portuguesa na sua ultima edicion.Monbars o Exterminador de Hixinio Puentes é unha novela de aventuras, con alento de Stevenson ou John Steinbeck, escrita con certa tinta aceda. O protagonista rebélase e opina sobre conceptos como a lei, autoridade, monarquia, liberdade, moralidade... e realiza un canto ao mar e as suas extraordinarias peripecias vitais. Monbars, alcumado ''''o anxo exterminador'''' pola sua xenreira aos españois e un xentilhome languedociano da segunda metade do seculo XVII, que pasa a sua xuventude como filibusteiro da illa Tartaruga, no tempo dos grandes piratas do Mar Caribe, o Olones, Morgan, etc. Desde o seu retiro nas illas anglonormandas, zona tradicional do matute entre as duas ribeiras do Canal da Mancha, vai referindo ao seu criado as lembranzas dunha vida preñada de violencias, un mundo marcado pola pertenza ao credo hugonote, as guerras de relixion, as monarquias absolutas, o ambiente corsario breton, a xenreira contra os españois e o seu vivir diario na illa Jersey e na xeografia do golfo de Saint-Malo, burlandose das leis e mostrando o seu gusto pola poesia goliardesca de François Villon. Unha novela para gozar da lectura que mereceu o Premio Eixo Atlantico de Narrativa galega e portuguesa na sua ultima edicion.

Desde a súa ventá ao mundo, un caixeiro de peaxe da autoestrada bota unha ollada ás fraccións de vidas que se cruzan con el acotío. Esas instantáneas compoñen unha colaxe que lle axuda a fuxir da soidade. A partir destes encontros fugaces, ceiba a sua imaxinacion e crea un universo ao ritmo da musica que sae dos nosos vehiculos cando baixamos a xanela para pagar, un planeta movido por anacos de conversas que desaparecen a cen quilometros por hora. Desde a cabina, o narrador observanos, temeroso de mergullarse na nosa rutina, mais contento de que rompamos a sua. Os usuarios da autoestrada eriximonos en protagonistas dun relato axil que acelera nas curvas perigosas. En Peaxes confluen todas as Galicias existentes e as imaxinadas, demostrando que realidade e ficcion comparten a miudo o noso destino. Unha novela breve, coa que Santiago Lopo debuta no catalogo de Xerais, que fara gozar a lectores e lectoras.Desde a súa ventá ao mundo, un caixeiro de peaxe da autoestrada bota unha ollada ás fraccións de vidas que se cruzan con el acotío. Esas instantáneas compoñen unha colaxe que lle axuda a fuxir da soidade. A partir destes encontros fugaces, ceiba a sua imaxinacion e crea un universo ao ritmo da musica que sae dos nosos vehiculos cando baixamos a xanela para pagar, un planeta movido por anacos de conversas que desaparecen a cen quilometros por hora. Desde a cabina, o narrador observanos, temeroso de mergullarse na nosa rutina, mais contento de que rompamos a sua. Os usuarios da autoestrada eriximonos en protagonistas dun relato axil que acelera nas curvas perigosas. En Peaxes confluen todas as Galicias existentes e as imaxinadas, demostrando que realidade e ficcion comparten a miudo o noso destino. Unha novela breve, coa que Santiago Lopo debuta no catalogo de Xerais, que fara gozar a lectores e lectoras.

Negra Sombra! Negra Sombra e outros contos comeza cunha historia que chega setenta e catro anos despois de terse producido. Un asasino tenta, xa enfermo terminal, desfacerse dos seus horríbeis crimes. Xuntarase cos falanxistas de Tui nos dias do 36 e con eles participa en mortes e torturas sobre homes e mulleres de esquerdas. Unha confesion que chega por medio de cartas para abrir con elas, de novo e sorpresivamente, a Historia.

Na pedra -que é o que se sostén na pedra? a lagoa a lagoa enfíase na pedra enfíase, enfíase Na lagoa -que é o que se sostén? a trenza enfíase a trenza, a trenza de beón enfíase, enfíase Cabelo de Anta nunca serás poeira E o teu ollo cara a onde se diri..

Os malos pastores, representada en 1897 e publicada no ano seguinte, é unha traxedia proletaria, a historia dunha folga obreira organizada por un líder anarquista, Jean Roule, entrecuzada cunha historia de amor. Lonxe de ser unha obra de propaganda, a peza xorde marcada por un pesimismo atroz que raia no nihilismo e que pecha todas as portas a esperanza, O autor non pretrendeu de ningun xeito fornecer unha solucion a cuestion social. Malia se situar do lado dos obreiros e soster as suas reivindicacions, Mirbeau negase a idealizalos, como tamen a demonizar os patrons, e refuga calquera sorte de maniqueismo.

Flores de Dunsinane, Premio Álvaro Cunqueiro para Textos Teatrais 2009, é unha fermosa peza sobre a conciencia humana inspirada nun clásico: o Macbeth de Shakespeare. O protagonista é o fillo dun dos compañeiros de armas de Macbeth, a quen este mandara asasinar. Grazas a sua astucia, chega a rei de Escocia para, finalmente, vello e moribundo, recibir a visita dos seus antecesores, os Macbeth, cos que revive o seu sanguento reinado. En Flores de Dunsinane destaca o emprego dunha linguaxe rica, poetica e expresiva dramaticamente, segundo salientou o xurado, e ofrece novas luces dos personaxes na sua reinterpretacion do Macbeth.Flores de Dunsinane, Premio Álvaro Cunqueiro para Textos Teatrais 2009, é unha fermosa peza sobre a conciencia humana inspirada nun clásico: o Macbeth de Shakespeare. O protagonista é o fillo dun dos compañeiros de armas de Macbeth, a quen este mandara asasinar. Grazas a sua astucia, chega a rei de Escocia para, finalmente, vello e moribundo, recibir a visita dos seus antecesores, os Macbeth, cos que revive o seu sanguento reinado. En Flores de Dunsinane destaca o emprego dunha linguaxe rica, poetica e expresiva dramaticamente, segundo salientou o xurado, e ofrece novas luces dos personaxes na sua reinterpretacion do Macbeth.

Nun momento determinado, as vidas dos protagonistas de Cela Aberta (Premio Certame Literario Valle Inclán da Pobra do Caramiñal, 2008), Vertixes (Premio de Novela Curta Cidade Centenaria de Riveira, 2009) e Escintileos (II Premio de Micronovela Concello de Soutomaior, 2009) toman un rumbo que ningun deles previra. As circunstancias non agardadas nas que se desenvolven adquiriran unha importancia definitiva e faran aparecer comportamentos agochados nos seus interiores, aos que nunca imaxinarian ter que enfrontarse. A forza da sua descoñecida Cara B sera terminante para eles.Nun momento determinado, as vidas dos protagonistas de Cela Aberta (Premio Certame Literario Valle Inclán da Pobra do Caramiñal, 2008), Vertixes (Premio de Novela Curta Cidade Centenaria de Riveira, 2009) e Escintileos (II Premio de Micronovela Concello de Soutomaior, 2009) toman un rumbo que ningun deles previra. As circunstancias non agardadas nas que se desenvolven adquiriran unha importancia definitiva e faran aparecer comportamentos agochados nos seus interiores, aos que nunca imaxinarian ter que enfrontarse. A forza da sua descoñecida Cara B sera terminante para eles.

Unha sátira contra as ditaturas, unha fábula moderna que critica os totalitarismos e a corrupción que enxendra o poder. Máis aló do rexime sovietico no que se contextualiza, e unha ferramenta de formacion nas aulas. Ilustracion de portada: Adria Fruitos

Aínda había guerra en xaneiro de 1945 cando se inicia a deportación aos campos de traballos forzados en Ucraína da minoría alemá en Romanía. Nese momento comeza a historia que relata Leo Auberg, un mozo de dezasete anos, obrigado a abandonar a sua vila, no momento xusto. Porque a el xa lle sucedera algo: "Prohibido", "raro, sucio, vergoñento e fermoso". Formar parte da listaxe dos rusos era para el unha situacion aceptabel. Cinco anos vai manterse con vida no Campo, coa experiencia da fame e do frio, co terribel cansazo, co tedio, coa dubida de se na sua casa saberan se continua con vida, co desexo e co medo do regreso. Leo Auberg regresa e xa non ten lugar no mundo entre persoas farturentas de lar, a lingua e as imaxes que crea seguen a mantelo na vida, sesenta anos despois, cando continua comendo contra a morte de fame.Herta Muller, coas fermosas palabras do poeta Oskar Pastior, cos seus recordos e cos doutras testemuñas devolvenos unha parte da historia de Europa, da ferocidade do seculo XX, no que a inocente palabra Campo, se converte en simbolo do horror."Esta e unha obra, que neste momento sobresae sobre todas as demais; unha lectura que parte o corazon e nos fai seres humildes e sinxelos."Felicitas von Lovenberg, "Frankfurter Allgemeine Zeitung""A sua obra, cuxa forza se alimenta co terror, e ao mesmo tempo rica en beleza e unha sorte para quen le."Volker Weidermann, "Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung"Aínda había guerra en xaneiro de 1945 cando se inicia a deportación aos campos de traballos forzados en Ucraína da minoría alemá en Romanía. Nese momento comeza a historia que relata Leo Auberg, un mozo de dezasete anos, obrigado a abandonar a sua vila, no momento xusto. Porque a el xa lle sucedera algo: "Prohibido", "raro, sucio, vergoñento e fermoso". Formar parte da listaxe dos rusos era para el unha situacion aceptabel. Cinco anos vai manterse con vida no Campo, coa experiencia da fame e do frio, co terribel cansazo, co tedio, coa dubida de se na sua casa saberan se continua con vida, co desexo e co medo do regreso. Leo Auberg regresa e xa non ten lugar no mundo entre persoas farturentas de lar, a lingua e as imaxes que crea seguen a mantelo na vida, sesenta anos despois, cando continua comendo contra a morte de fame.Herta Muller, coas fermosas palabras do poeta Oskar Pastior, cos seus recordos e cos doutras testemuñas devolvenos unha parte da historia de Europa, da ferocidade do seculo XX, no que a inocente palabra Campo, se converte en simbolo do horror."Esta e unha obra, que neste momento sobresae sobre todas as demais; unha lectura que parte o corazon e nos fai seres humildes e sinxelos."Felicitas von Lovenberg, "Frankfurter Allgemeine Zeitung""A sua obra, cuxa forza se alimenta co terror, e ao mesmo tempo rica en beleza e unha sorte para quen le."Volker Weidermann, "Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung"