Libros de Literatura en gallego, página 31 de 248

Continuando no ronsel de Pensa nao, esta nova novela de Anxo Angueira lévanos agora a fins dos sesenta, ós anos en que se organiza a primeira resistencia activa antifranquista. E lévanos a bordo dun pequeno galeon a vela que lle da o titulo, Iria, e que se converte no grande protagonista. As suas travesias pola Arousa e as suas remontadas polo Ulla, descritas co lexico nautico ainda vivo, parecen as veces concibidas como unha dura proba de resistencia, de escritura e de lectura, na que o autor e o lector viven embarcados.Entretecido coas viaxes do galeon, o traballo na construcion dun canal de regadio funciona como contrapunto obreiro e labrego que contrapesa o protagonismo do mundo mariñeiro. Pero tamen e toda unha metafora social e politica da epoca. Cosendo todolos fios, as entremesturadas historias de afogados semellan unha memoria polifonica do Ulla e mais da Arousa.Concibida e escrita sen concesions, Iria e un poderoso exercicio literario que nos leva a bordo, coma en Manoel Antonio, e nos emproa cara a horizontes nunca antes navegados. Unha novela memorable, un fito na narrativa galega contemporanea.Continuando no ronsel de Pensa nao, esta nova novela de Anxo Angueira lévanos agora a fins dos sesenta, ós anos en que se organiza a primeira resistencia activa antifranquista. E lévanos a bordo dun pequeno galeon a vela que lle da o titulo, Iria, e que se converte no grande protagonista. As suas travesias pola Arousa e as suas remontadas polo Ulla, descritas co lexico nautico ainda vivo, parecen as veces concibidas como unha dura proba de resistencia, de escritura e de lectura, na que o autor e o lector viven embarcados.Entretecido coas viaxes do galeon, o traballo na construcion dun canal de regadio funciona como contrapunto obreiro e labrego que contrapesa o protagonismo do mundo mariñeiro. Pero tamen e toda unha metafora social e politica da epoca. Cosendo todolos fios, as entremesturadas historias de afogados semellan unha memoria polifonica do Ulla e mais da Arousa.Concibida e escrita sen concesions, Iria e un poderoso exercicio literario que nos leva a bordo, coma en Manoel Antonio, e nos emproa cara a horizontes nunca antes navegados. Unha novela memorable, un fito na narrativa galega contemporanea.

O silencio constrúese sobre a pausa que se crea entre dous bombardeos, no lugar no que a realidade se converte en distorsión e se borran os límites entre as palabras e o que designan realmente. É ademais unha xeografia tridimensional das guerras, cartografa a planicie na que se enfrontan os estados cos seus exercitos e descende aos abismos nos que os pobos, as minorias e as clases populares libran a sua particular batalla contra estes, espazos onde as fronteiras non existen ou se configuran dun xeito completamente diferente. O autor concibe este libro como unha estrema da sua propia producion poetica, un punto de inflexion que deixa o camiño da sua escrita tocado e todas as posibilidades abertas.

Os clásicos galegos a ritmo de rapRapoemas é un libro-disco da rapeira Aid no que se musican os grandes clásicos da literatura galega. Nunca antes se escoitara a Rosalía ou a Curros cantados desta maneira. A sorpresa vai ser grande. A calidade musical, tamen o e. Xa que logo, Rapoemas e unha viaxe que vai dende o seculo XIX, cando foron escritos moitos destes textos que tan ben coñecemos, ata este seculo XXI cheo de ritmos novos. Un libro-disco que vai facer que movamos as pernas e o corazon.

Trátase dunha novela coral na que se cruzan personaxes dispares observados desde un igualador ángulo límite.A cama é un obxecto que gaña co claroscuro. Os pacientes dun hospital saben que a intimidade se desprende ao xeito dunha gran carapola, ao tempo que van nacendo moitas emocions lentas e algunha que outra vertixinosa.Un ataque de indignacion e imbecilidade pode chegar a consumir trescentas calorias.A pituitaria e a amigdala son duas grandes descoñecidas. O frio e branco porque as sinestesias suceden; ademais, non e verdade que a auga sexa insipida: sabe a sede. E por suposto, hai partes do corpo que nin sequera sospeitamos que existen.Os personaxes masculinos olen a carballo rebolo; os femininos, a figueiras novas e a tinta roubada. A camara enfoca os seus rostros e converteos en personaxes contrapicados, secundarios ou relevantes, imperfectos ou sublimes, pequenos cameos que saen ao paso dun narrador omnisciente e irresponsable que abandona as suas funcions. A sua memoria e unha ollada impresionista que, con pinceladas breves, nos recorda que calquera tempo pasado foi moi mellorable.

Atlántida, Atlantis, Atl. O continente perdido. Moito se ten falado desta terra lendaria sen que aínda hoxe se conseguise demostrar a súa existencia, mais tampouco a súa falsidade. Diríase que os humanos precisamos coma do aire de espazos que desafian o rigor da razon para situarmos neles as nosas arelas mais intimas, as nosas imaxinacions, tamen as nosas perplexidades.Atl propon un novo achegamento ao asunto da Atlantida desde o eido da creacion literaria, mais un achegamento iluminado coas luces converxentes da historia e o mito, a ciencia e a intuicion, a cronica e a fabula. A traves do retrato dunha sociedade posibel, no que se lle outorga un forte protagonismo a politica, ao desenvolvemento tecnoloxico, ao pensamento e as rutinas da vida cotia, e que ven ser unha proxeccion inevitabel do mundo coñecido, asistimos a un demorado relato de tensions e intrigas que artellan unha explicacion non de todo inverosimil dos acontecementos que levaron ao seu traxico final.Cun certo alento de fondo epico e unha vaga intencion exemplarizante nunha novela clasica de accion, Atl aborda asemade unha revision dos elementos mais comuns da ficcion cientifica, dandolles un novo sentido e xuntandoos nunha mesma trama asombrosamente coherente.Situado nalgun mar do noso interior mais profundo e nun tempo que pode ser calquera, velai Atl, o continente perdido, esa historia que sempre volve.Atlántida, Atlantis, Atl. O continente perdido. Moito se ten falado desta terra lendaria sen que aínda hoxe se conseguise demostrar a súa existencia, mais tampouco a súa falsidade. Diríase que os humanos precisamos coma do aire de espazos que desafian o rigor da razon para situarmos neles as nosas arelas mais intimas, as nosas imaxinacions, tamen as nosas perplexidades.Atl propon un novo achegamento ao asunto da Atlantida desde o eido da creacion literaria, mais un achegamento iluminado coas luces converxentes da historia e o mito, a ciencia e a intuicion, a cronica e a fabula. A traves do retrato dunha sociedade posibel, no que se lle outorga un forte protagonismo a politica, ao desenvolvemento tecnoloxico, ao pensamento e as rutinas da vida cotia, e que ven ser unha proxeccion inevitabel do mundo coñecido, asistimos a un demorado relato de tensions e intrigas que artellan unha explicacion non de todo inverosimil dos acontecementos que levaron ao seu traxico final.Cun certo alento de fondo epico e unha vaga intencion exemplarizante nunha novela clasica de accion, Atl aborda asemade unha revision dos elementos mais comuns da ficcion cientifica, dandolles un novo sentido e xuntandoos nunha mesma trama asombrosamente coherente.Situado nalgun mar do noso interior mais profundo e nun tempo que pode ser calquera, velai Atl, o continente perdido, esa historia que sempre volve.

A comezos da década dos 60 do século XX -unha década realmente « prodixiosa» na perspectiva de determinados analistas e, desde logo, de moitos daqueles que a protagonizaron- o mundo enteiro vive mom

A da prima Concha é, sen dúbida, unha historia singular. Homes singulares na vida, se cadra, hai moitos. Algúns mesmo chegan a ser recoñecidos pola forza desa singularidade. No caso das mulleres -se cadra non, seguro-, o recoñecemento e para moi poucas. A vara de medir non e a mesma. Mais elas estan ai, Concha esta ai. So de cando en vez, a vida anonima dalgunha muller coma ela sae a luz e erixese, grandiosa, na afirmacion da sua rebeldia. A familia Pereira, o clan de Concha, alicerzaba a sua identidade na gran mentira da aparencia. So Fernando foi quen de buscar a verdade da sua curma. A historia da Faneca Brava non e das que se escriban con pomposas letras maiusculas, pero e tan real e intrigante que enche ao lector ou lectora do desexo de pescudar toda a verdade sobre esa ovella negra dunha familia que a fixo desaparecer da sua existencia.A da prima Concha é, sen dúbida, unha historia singular. Homes singulares na vida, se cadra, hai moitos. Algúns mesmo chegan a ser recoñecidos pola forza desa singularidade. No caso das mulleres -se cadra non, seguro-, o recoñecemento e para moi poucas. A vara de medir non e a mesma. Mais elas estan ai, Concha esta ai. So de cando en vez, a vida anonima dalgunha muller coma ela sae a luz e erixese, grandiosa, na afirmacion da sua rebeldia. A familia Pereira, o clan de Concha, alicerzaba a sua identidade na gran mentira da aparencia. So Fernando foi quen de buscar a verdade da sua curma. A historia da Faneca Brava non e das que se escriban con pomposas letras maiusculas, pero e tan real e intrigante que enche ao lector ou lectora do desexo de pescudar toda a verdade sobre esa ovella negra dunha familia que a fixo desaparecer da sua existencia.

Casiano Cendán Rocha, un home de idade que vive nunha residencia, fai memoria da súa vida a través das conversas coa súa neta Aldara, que remexe nel os sedimentos máis íntimos. Canto importa o corpo? Que lle sucede a un neno que non medra como e debido? Para Casiano, durante a infancia e a puberdade, o seu corpo foi fonte de desacougo e estrañeza. Logo, xa adulto, a sua paixon por Africa converteuse no referente dunha existencia chea e dorida. As visitas da sua neta actuan como o catalizador de inesperados procesos intimos. Casiano debulla recordos para compoñer a esquecida historia da sua nenez e puberdade. Desde a chegada da Coca-Cola ate a traizon da Transicion, e retratada unha epoca que case todos queren esquecer. Na lembranza desfilaran as angueiras de Nito, un neno de anomalo e lento medrar, a sua perplexidade ante a rareza, a dor da diferenza, a educacion relixiosa, a perda da inocencia, o asalto da sexualidade...Aldara recibe estrañada as disertacions do avo, visita tras visita, desde a historia de Papa Noel ate a termodinamica da vida, desde a literatura ate as vantaxes da morte. Unha desolada lucidez, non exenta de humor, percorre o texto desta novela na voz do narrador. As vidas de Nito e unha novela escrita cun enorme poder evocativo e cunha vontade estilistica arrebatadora.Casiano Cendán Rocha, un home de idade que vive nunha residencia, fai memoria da súa vida a través das conversas coa súa neta Aldara, que remexe nel os sedimentos máis íntimos. Canto importa o corpo? Que lle sucede a un neno que non medra como e debido? Para Casiano, durante a infancia e a puberdade, o seu corpo foi fonte de desacougo e estrañeza. Logo, xa adulto, a sua paixon por Africa converteuse no referente dunha existencia chea e dorida. As visitas da sua neta actuan como o catalizador de inesperados procesos intimos. Casiano debulla recordos para compoñer a esquecida historia da sua nenez e puberdade. Desde a chegada da Coca-Cola ate a traizon da Transicion, e retratada unha epoca que case todos queren esquecer. Na lembranza desfilaran as angueiras de Nito, un neno de anomalo e lento medrar, a sua perplexidade ante a rareza, a dor da diferenza, a educacion relixiosa, a perda da inocencia, o asalto da sexualidade...Aldara recibe estrañada as disertacions do avo, visita tras visita, desde a historia de Papa Noel ate a termodinamica da vida, desde a literatura ate as vantaxes da morte. Unha desolada lucidez, non exenta de humor, percorre o texto desta novela na voz do narrador. As vidas de Nito e unha novela escrita cun enorme poder evocativo e cunha vontade estilistica arrebatadora.

A dramaturxia posdramática de Heiner MüllerA obra do dramaturgo alemán sitúase entre un realismo crítico inicial e unha exploración ulterior da condición posmoderna na súa orientación máis crítica e

Un rato díxolle á lúa é a caixa dos tesouros da poesía de Antonio García Teijeiro. Dentro dela gárdase a esencia dos seus versos, a apócema máxica coa que, en palabras de Fran Alonso, «a lúa imprimi

A publicación destas novelas curtas, ou relatos, quere dar a coñecer parte da obra literaria do escritor muxián. En 1918 os escritores das Irmandades da Fala, interesados en crearen a narrativa galega moderna, convocaron un premio literario en A Nosa Terra, do que saiu gañadora a obra O diputado por Beiramar de Gonzalo Lopez Abente. Iniciou asi unha fecunda carreira narrativa coa publicacion de O novo xuez (1922), Buserana (1925) e Fuxidos (1926), obra que representa a madurez expresiva do autor. Ambientadas na costa, o mar xogara un papel fundamental na accion dalgunha delas.A publicación destas novelas curtas, ou relatos, quere dar a coñecer parte da obra literaria do escritor muxián. En 1918 os escritores das Irmandades da Fala, interesados en crearen a narrativa galega moderna, convocaron un premio literario en A Nosa Terra, do que saiu gañadora a obra O diputado por Beiramar de Gonzalo Lopez Abente. Iniciou asi unha fecunda carreira narrativa coa publicacion de O novo xuez (1922), Buserana (1925) e Fuxidos (1926), obra que representa a madurez expresiva do autor. Ambientadas na costa, o mar xogara un papel fundamental na accion dalgunha delas.

Trátase dunha recopilación de artigos de prensa de Xosé Luís Méndez Ferrín, arestora Presidente da Real Academia Galega, publicados no Faro de Vigo, Hoja del Lunes, etc., que teñen un denominador común ao referirse a lendas, tradicións, etimoloxía ou microtoponimia e como non, ¡madía leva!, a problemas dese abstracto xeográfico que deuse en chamar "Terra de Turonio", problemas algún, que malfaladamente, seguen sen resolverse.

Premio Manuel Lueiro Rey de Novela Curta 2011Cando a literatura se reviste coa pel da música, xorde Outono aquí, novela que, dende un íntimo diálogo entre sociedade, identidade e individuo, asume a escrita da modernidade, por esa fuxida de todo intento de solideza, como se todo, voces e silencios, acabasen por se esluir no ar da desmemoria do que fomos, seres nados en aldeas feridas pola coitelada sangrante de autovias mal trazadas, que obrigan aos seus habitantes a asumiren todas as formas inimaxinables de deshumanizacion nos barrios obreiros das cidades emerxentes. Son vidas de desacougo, angustia, soidade, rancor e contas pendentes. Outono aqui e, sen dubida, un achegamento a eses seres forxados en espazos de miseria moral e fisica e a sua decadencia, a ignonimia de actos cometidos no nome da honra familiar vilipendiada, aos fillos e fillas deses seres e as suas feridas. E o caso de Xoan e Guillerme, os protagonistas, que loitan por reconstruir a sua identidade a partir de falsos certificados de nacemento, historiais medicos de prognostico incerto, segredos nunca antes confesados, fotografias veladas e tantas lembranzas esquecidas que, ao verbalizalas, conteñen unha soidade, ateigada, no entanto, de fisgoas de felicidade. Guillerme vese obrigado a viaxar a Gante, unha anonima cidade europea, un lugar con prazas, estatuas, castelos turisticos e barrios obreiros, tan igual e tan diferente coma calquera outro, para recuperar unha herdanza que lle pertence de seu e escoitar tamen as palabras de perdon de Xoan, o seu exitoso irman musico, mais nesa viaxe non so atopara a verdade dos feitos, senon tamen unha man calida e amable que o axuda a sair da espiral da vertixe e, sobre todo, a cicatrizar tantas feridas abertas.

Fortunato de Trasmundi é a historia dun curioso personaxe dun fantástico país, o paraíso secreto das Sete parroquias, que sae a percorrer o mundo pola Galicia toda e, aquí e acolá, coñece tipos, historias e situacions que permiten o autor a caricatura de todos nos, figuracion e parodia do tempo e da sociedade que vivimos.O primeiro de maio en Vigo, un linguista sabio en Compostela, a unidade sindical, as liortas do futbol, a economia sumerxida na confeccion, a memoria dos devanceiros, o alcalde de Lugo, cregos, xornalistas, estudiantes, pescadores nas Malvinas, corvos mensaxeiros e algunha meiga veñen e van por estas paxinas cun ritmo trepidante e a imaxinacion desbocada.Os antigos principes ou señores da cabaleria saian os camiños a ver mundo e a iniciarse na vida. Asi fai tamen Fortunato, que deixa o seu Cuspedriños secreto e anda o pais identificando os seus, habitantes misteriosos dun pobo misterioso.Velaqui unha historia fundamentalmente divertida, un divertimento que confirma no xenero da novela a quen todos recoñecen como un dos nosos primeiros poetas.Fortunato de Trasmundi é a historia dun curioso personaxe dun fantástico país, o paraíso secreto das Sete parroquias, que sae a percorrer o mundo pola Galicia toda e, aquí e acolá, coñece tipos, historias e situacions que permiten o autor a caricatura de todos nos, figuracion e parodia do tempo e da sociedade que vivimos.O primeiro de maio en Vigo, un linguista sabio en Compostela, a unidade sindical, as liortas do futbol, a economia sumerxida na confeccion, a memoria dos devanceiros, o alcalde de Lugo, cregos, xornalistas, estudiantes, pescadores nas Malvinas, corvos mensaxeiros e algunha meiga veñen e van por estas paxinas cun ritmo trepidante e a imaxinacion desbocada.Os antigos principes ou señores da cabaleria saian os camiños a ver mundo e a iniciarse na vida. Asi fai tamen Fortunato, que deixa o seu Cuspedriños secreto e anda o pais identificando os seus, habitantes misteriosos dun pobo misterioso.Velaqui unha historia fundamentalmente divertida, un divertimento que confirma no xenero da novela a quen todos recoñecen como un dos nosos primeiros poetas.

Manuel Vilariño, (A Coruña, España, 1952) fue Premio Nacional de Fotografía 2007, pero en realidad siempre quiso ser poeta y es evidente que lo es, en la acepción más amplia del término. Sin duda, la