Libros de Literatura en gallego, página 31 de 245

Inexplicabelmente o condado de Cornualle, na illa de Gran Bretaña, esperta unha fría mañá de xoves ou de venres falando unha lingua extinta: o córnico. A partir dese feito, desenvólvese unha trama atractiva, escrita cun estilo poderoso, que supon unha profunda reflexion sobre a identidade e a represion linguistica, ambientada na Gran Bretaña de hoxe. "Cronica Cornica" e unha novela que sorprende e destila amor polas palabras e as linguas en cada paxina, abordando un tema tan crucial como escasamente tratado na literatura. A novela, de tintura saramaguiana, tecese a traves dun personaxe colectivo que se encarna en secretarias, profesoras, alcaldes, mariñeiros, carteiras, pallasos, libreiros e xardineiras: toda unha composicion polifonica que adopta as formas do relatorio e da cronica onde, por veces, e mais importante o non dito, o dialogo imaxinario, do que a voz directamente expresada. Unha novela contemporanea, que pode ser lida en moitas claves, que pivota sobre a triade lingua, identidade e sociedade, e foi enunciada non desde o discurso cientifico, senon desde a fabulacion murmurada de boca a orella. Un intenso e metaforico berro literario a favor das linguas e contra a marxinacion e as desigualdades economicas, culturais e sociais entre colectivos e pobos.Inexplicabelmente o condado de Cornualle, na illa de Gran Bretaña, esperta unha fría mañá de xoves ou de venres falando unha lingua extinta: o córnico. A partir dese feito, desenvólvese unha trama atractiva, escrita cun estilo poderoso, que supon unha profunda reflexion sobre a identidade e a represion linguistica, ambientada na Gran Bretaña de hoxe. "Cronica Cornica" e unha novela que sorprende e destila amor polas palabras e as linguas en cada paxina, abordando un tema tan crucial como escasamente tratado na literatura. A novela, de tintura saramaguiana, tecese a traves dun personaxe colectivo que se encarna en secretarias, profesoras, alcaldes, mariñeiros, carteiras, pallasos, libreiros e xardineiras: toda unha composicion polifonica que adopta as formas do relatorio e da cronica onde, por veces, e mais importante o non dito, o dialogo imaxinario, do que a voz directamente expresada. Unha novela contemporanea, que pode ser lida en moitas claves, que pivota sobre a triade lingua, identidade e sociedade, e foi enunciada non desde o discurso cientifico, senon desde a fabulacion murmurada de boca a orella. Un intenso e metaforico berro literario a favor das linguas e contra a marxinacion e as desigualdades economicas, culturais e sociais entre colectivos e pobos.

A vida de Sandra Val, experimentada profesional dedicada á fotografía boudoir, transcorre con tranquilidade na apracible vila de Marende, ata que un día recibe a visita do inspector Roque Barallobre. Este, un home moi atractivo, solicita a sua axuda para resolver un caso policial de secuestro. A relacion co inspector e os sentimentos que este provocara nela iran afectando a Sandra ao tempo que van desfilando polo local os clientes do seu negocio; todos mostran a sua personalidade durante as sesions fotograficas, como cabe esperar dun sitio onde as persoas son retratadas en roupa interior. A traves destes personaxes debuxase dun xeito acido o bulir da vila de Marende.As pretensions amorosas da protagonista -contadas en clave de humor- son transparentes, pero atopan a dificultade incomoda da antiga moza de Roque, que aparece na narracion como unha rapaza ideal, intrepida e fermosa. Sandra intentara sobrepoñerse acompañada do seu irman e da sua axudante no estudio fotografico. Nesta novela, Ignacio Vidal explora a identidade dunha muller liberal e moderna, mergullada nas contradicions que o amor leva a sua vida.A vida de Sandra Val, experimentada profesional dedicada á fotografía boudoir, transcorre con tranquilidade na apracible vila de Marende, ata que un día recibe a visita do inspector Roque Barallobre. Este, un home moi atractivo, solicita a sua axuda para resolver un caso policial de secuestro. A relacion co inspector e os sentimentos que este provocara nela iran afectando a Sandra ao tempo que van desfilando polo local os clientes do seu negocio; todos mostran a sua personalidade durante as sesions fotograficas, como cabe esperar dun sitio onde as persoas son retratadas en roupa interior. A traves destes personaxes debuxase dun xeito acido o bulir da vila de Marende.As pretensions amorosas da protagonista -contadas en clave de humor- son transparentes, pero atopan a dificultade incomoda da antiga moza de Roque, que aparece na narracion como unha rapaza ideal, intrepida e fermosa. Sandra intentara sobrepoñerse acompañada do seu irman e da sua axudante no estudio fotografico. Nesta novela, Ignacio Vidal explora a identidade dunha muller liberal e moderna, mergullada nas contradicions que o amor leva a sua vida.

Este volume constitúe unha achega colectiva a un xénero non moi traballado na literatura galega: o aforismo. Un conxunto de 48 autores das máis diversas traxectorias e xéneros desprega un variado repertorio de enxeño, lucidez e creatividade a traves da chispa da imaxinacion, do bisturi da analise e da cortesia da brevidade.Estilos moi variados. Esteticas plurais. Cosmovisions intelectuais diversas. En definitiva, todos os posibles camiños esteticos, conceptuais e formais aparecen nestas sentenzas, apotegmas, reflexions aforisticas do noso tempo, cunha tematica que vai da denuncia a observacion lucida, da evocacion poetizadora a maxima moralizante, da reflexion ontoloxica a satira social, do ferrete contra un vicio ou unha vexacion a revelacion do minimo, do sutil, do dificilmente apreixable e expresable.O aforismo, un xenero en verdadeira expansion na actualidade, recibe asi un pulo extraordinario na nosa tradicion cultural. Un xenero breve e incisivo, acaido a vertixe dos tempos que corren.Este volume constitúe unha achega colectiva a un xénero non moi traballado na literatura galega: o aforismo. Un conxunto de 48 autores das máis diversas traxectorias e xéneros desprega un variado repertorio de enxeño, lucidez e creatividade a traves da chispa da imaxinacion, do bisturi da analise e da cortesia da brevidade.Estilos moi variados. Esteticas plurais. Cosmovisions intelectuais diversas. En definitiva, todos os posibles camiños esteticos, conceptuais e formais aparecen nestas sentenzas, apotegmas, reflexions aforisticas do noso tempo, cunha tematica que vai da denuncia a observacion lucida, da evocacion poetizadora a maxima moralizante, da reflexion ontoloxica a satira social, do ferrete contra un vicio ou unha vexacion a revelacion do minimo, do sutil, do dificilmente apreixable e expresable.O aforismo, un xenero en verdadeira expansion na actualidade, recibe asi un pulo extraordinario na nosa tradicion cultural. Un xenero breve e incisivo, acaido a vertixe dos tempos que corren.

Entre frecuentes alusións a Castelao, a quen se homenaxea no propio título, Os tres de nunca é a historia do Bocoi, do Patacón e mais do Milorde, tres amigos ben diferentes entre si, por clase social, formacion, traballo, mesmo aparencia fisica, aos que decontado separara a Guerra Civil. Tratase dun texto coral de estrutura fragmentaria onde van entrando, saindo e recuncando moitos outros personaxes unidos por viviren na cidade da Coruña e pola sorte de que velen por eles os trasnos, outrora petrificados nos canzorros de todas as igrexas rurais. Non e este un relato sobre a Guerra Civil: cruzaa en escenarios de Galiza, Asturies, Madrid e... Paris, mais non se deten nela, senon que persegue os seus personaxes por toda a Guerra Mundial en Francia, Inglaterra e sobre todo en Galiza, a marxe de toda epica, para deterse na equivoca actitude dos gobernos britanicos fronte ao franquismo.E esta tamen a historia de como guerra e politica transforman os seres comuns, como unha boa persoa chega a converterse nun infame sen dubidar que esta a obrar ben, como a desidia, o medo, a preguiza e a alienacion acaban por estragar os nobres ideais. A intervencion do marabilloso non chega para mudar o curso da Historia cando o encadeamento dos conflitos consegue aterrorizar os propios seres diminutos que enchen os nosos campos, aldeas e cidades.Novela monumental que transita polos vieiros do memorialismo ficcionalizado, situa a Nacho Taibo como un dos narradores de referencia da narrativa galega de entre seculos.Entre frecuentes alusións a Castelao, a quen se homenaxea no propio título, Os tres de nunca é a historia do Bocoi, do Patacón e mais do Milorde, tres amigos ben diferentes entre si, por clase social, formacion, traballo, mesmo aparencia fisica, aos que decontado separara a Guerra Civil. Tratase dun texto coral de estrutura fragmentaria onde van entrando, saindo e recuncando moitos outros personaxes unidos por viviren na cidade da Coruña e pola sorte de que velen por eles os trasnos, outrora petrificados nos canzorros de todas as igrexas rurais. Non e este un relato sobre a Guerra Civil: cruzaa en escenarios de Galiza, Asturies, Madrid e... Paris, mais non se deten nela, senon que persegue os seus personaxes por toda a Guerra Mundial en Francia, Inglaterra e sobre todo en Galiza, a marxe de toda epica, para deterse na equivoca actitude dos gobernos britanicos fronte ao franquismo.E esta tamen a historia de como guerra e politica transforman os seres comuns, como unha boa persoa chega a converterse nun infame sen dubidar que esta a obrar ben, como a desidia, o medo, a preguiza e a alienacion acaban por estragar os nobres ideais. A intervencion do marabilloso non chega para mudar o curso da Historia cando o encadeamento dos conflitos consegue aterrorizar os propios seres diminutos que enchen os nosos campos, aldeas e cidades.Novela monumental que transita polos vieiros do memorialismo ficcionalizado, situa a Nacho Taibo como un dos narradores de referencia da narrativa galega de entre seculos.

"Un clásico da literatura francesa. Un libro que creou todo un xénero: o da biografía literaria, máis rica, máis ambiciosa, máis divertida, máis evocadora. Ao longo dos séculos, Marcel Schwob vai procurando a esencia das paixons da humanidade mediante unha poderosa imaxinacion e un xeito de escribir baseado na beleza, na claridade e na destreza no uso dos recursos narrativos. Personaxes reais e inventados que conseguen grazas a esta obra un lugar perenne na eternidade.En todas as partes do mundo hai devotos de Marcel Schwob que constituen pequenas sociedades secretas (Jorge Luis Borges).Schwob e un dos escritores venerados pola clase dos aventureiros pasivos, e os seus devotos parecense aos do satanismo, que en diversas circunstancias recorren as invocacions mais suxestivas da nigromancia (Pierre Mac Orlan)."

"Claro de lúa" é unha homenaxe ás grandes novelas decimonónicas. Escrita cunha boa dose de amor e humor, nela escóitanse ecos de Jane Austen, Charlotte Brönte e Leon Tolstoi entre outros, arroupados

Un libro que quere pasar a man por algunhas das cicatrices máis recentes da memoria de Galicia e Arxentina para percorrer épocas convulsas en que as ditaduras aniquilan as ilusións de liberdade, aquén e alen do oceano."Lapis na noite" bebe no pozo da memoria de Galicia e Arxentina para percorrer epocas convulsas en que as ditaduras aniquilan as ilusions de liberdade, aquen e alen do oceano. Achegase as vivencias do exilio, revela as descubertas que supon o descoñecido e afonda no esgazamento interior que xera mergullarse nunha nova identidade. Ao tempo, focaliza a atencion nas vidas e familias truncadas polo franquismo e, sobre todo, naquelas que protagonizou unha mocidade combativa e esperanzada que, por acreditar nun mundo mellor, caeu nas gadoupas da maquinaria represiva da ditadura civico-militar arxentina (1976-1983).Porque a memoria do que os lapis escribiron nunha noite indigna segue viva e ainda nos ilumina, e este un libro que quere pasar a man por algunhas das cicatrices mais recentes dunha historia pola que circulan numerosos rios subterraneos que, ao sairen a superficie, amosan un caudal conformado por pequenos e grandes exemplos de heroismo, amor e resistencia."Lapis na noite" bebe no pozo da memoria de Galicia e Arxentina para percorrer epocas convulsas en que as ditaduras aniquilan as ilusions de liberdade, aquen e alen do oceano. Achegase as vivencias do exilio, revela as descubertas que supon o descoñecido e afonda no esgazamento interior que xera mergullarse nunha nova identidade. Ao tempo, focaliza a atencion nas vidas e familias truncadas polo franquismo e, sobre todo, naquelas que protagonizou unha mocidade combativa e esperanzada que, por acreditar nun mundo mellor, caeu nas gadoupas da maquinaria represiva da ditadura civico-militar arxentina (1976-1983).Porque a memoria do que os lapis escribiron nunha noite indigna segue viva e ainda nos ilumina, e este un libro que quere pasar a man por algunhas das cicatrices mais recentes dunha historia pola que circulan numerosos rios subterraneos que, ao sairen a superficie, amosan un caudal conformado por pequenos e grandes exemplos de heroismo, amor e resistencia.

O traballo artesán de dous canteiros locais na construción dun elemento simbólico serve de fío de unión para esta presa de relatos enraizados na maxia da contística. Neles peregrinan personaxes tradicionais xunto con xente do comun que adquire papel de protagonista.O Milladoiro das Pozacas e espazo de crenzas, casa de seres miticos, balsamo fronte as dificultades da veciñanza e punto de encontro e honra para romeiros de cerca e de lonxe. O misterio da noite de Reis, as trasnadas de picaros que se converten nun perigoso incendio, a conquista amorosa dunha princesa ou a voda de dous anfibios complementan o seu dia a dia milagreiro.

Na súa segunda novela, Manuel Gago mergúllase nun poderoso relato de acción no que se mesturan a historia, a lenda e a ficción. Unha novela sobre esquecidos heroes anónimos que non saben que son tal. Cando duas guerras se xuntan, o futuro do mundo esta en xogo.Principios de 1942. Galicia vive duas guerras ocultas ao tempo. Na costa, nazis e aliados combaten no mar e nos portos polo dominio do Atlantico. No interior, a resistencia enfrontase teimuda ao poder de Franco. Ata que todo se cruza.Unha mestra recibe o seu primeiro destino nunha distante aldea da Costa da Morte. Un guerrilleiro de sona acepta a mision mais perigosa. E un pintor de oceanos asume un incomodo encargo. Sen sabelo, os tres van ficar unidos polo desengano, a esperanza e a valentia, nun remuiño que une os seus pasados cos dramaticos acontecementos de Europa.Na súa segunda novela, Manuel Gago mergúllase nun poderoso relato de acción no que se mesturan a historia, a lenda e a ficción. Unha novela sobre esquecidos heroes anónimos que non saben que son tal. Cando duas guerras se xuntan, o futuro do mundo esta en xogo.Principios de 1942. Galicia vive duas guerras ocultas ao tempo. Na costa, nazis e aliados combaten no mar e nos portos polo dominio do Atlantico. No interior, a resistencia enfrontase teimuda ao poder de Franco. Ata que todo se cruza.Unha mestra recibe o seu primeiro destino nunha distante aldea da Costa da Morte. Un guerrilleiro de sona acepta a mision mais perigosa. E un pintor de oceanos asume un incomodo encargo. Sen sabelo, os tres van ficar unidos polo desengano, a esperanza e a valentia, nun remuiño que une os seus pasados cos dramaticos acontecementos de Europa.Na súa segunda novela, Manuel Gago mergúllase nun poderoso relato de acción no que se mesturan a historia, a lenda e a ficción. Unha novela sobre esquecidos heroes anónimos que non saben que son tal. Cando duas guerras se xuntan, o futuro do mundo esta en xogo.

Valería máis prender a luz e ler, eludir os labirintos nos que se adentra o pensamento, mais o cansazo vólveme pasiva e derivo cara a lembranzas luminosas. Ás veces abórdoas e invádenme ata tal punto que, ao longo dun instante, confundoas coa realidade.Aquel dia, as horas pasadas a te contemplar, a reter a tua man fria que se puña tesa de vagariño, a agarimar o teu rostro, eu sentira que repousabas sobre do noso leito, coma sobre dunha ribeira e que me transportaba a pesares de min, pois que estaba viva, nunha corrente irresistible. Ti estabas para sempre endexamais inmobil, eu estaba por un tempo ainda en movemento. A morte arredabanos para toda a eternidade.

Edítanse por fin en galego, a lingua na que foron escritas, as tres primeiras obras teatrais de Andrés Pociña, todas elas xa publicadas en español, italiano, e portugués. As tres foron representadas en España, Italia e Portugal, mais ningunha probou fortuna deica agora en terras galegas.Medea en Camariñas, estreada en 2005, vai camiño das cen representacions, en cinco montaxes distintos. Consiste no monologo dunha Medea xa vella, que explica por si mesma os feitos da sua existencia as mulleres de Camariñas que estan lavando nun daqueles lavadoiros de antes.Unha tardiña en Mitilene, que principia o seu andar escenico co titulo Atardecer en Mitilene en 2010, levanos as conversas da poeta Safo coas discipulas que viven con ela, e ouvimos o que falan sobre poesia, musica, politica, amizade, amor, e dicir, a vida. Cousas e ideas doutros tempos, sempre vixentes hoxe en dia.Antigona ante os xuices foi estreada en 2017, en italiano, nun lugar excepcional, o Mausoleo de Ciceron en Formia (Italia). Tratase dunha vision nova, da mais exemplar rapaza da mitoloxia antiga, enfrontandose a un tribunal e ao pobo de Tebas, para defender con enerxia o seu comportamento.A preparacion desta primeira edicion galega conxunta foi posible grazas a amizade e xenerosidade da Dra. Maria Teresa Amado Rodriguez, prestixiosa helenista da Universidade de Santiago de Compostela, ben coñecida polos seus traballos de todo tipo sobre as literaturas grega e galega.

O CORPO EN EXTINCION

No seu delta, o Mekong é chamado Río dos nove dragóns, porque abre en grandes brazos e milleiros de canles coma veas dun corpo fluvial. Evoca xungla, mantras budistas e fedor xelatinoso e pegañento do mortal napalm.Coas imaxes televisadas dos bombardeos dos B-52 na memoria da adolescencia, e levando no fardel a dor colectiva da Illa de San Simon, o Portiño, Aranga... ou Sabra e Shatila, Saraxevo, Auschwitz..., o poeta percorre as terras que o rio Mekong irmanda coma un combatente solitario, coma un bo doi, e atopa as cicatrices que cobren o corpo do Vietnam e da Camboxa actuais.As bolboretas do Mekong pretende ser un libro xusto con estes pobos que venceron a maior maquinaria de guerra nunca coñecida e que hoxe rebordan esperanza. A pesar da morte que os marcou, que abrasou a selva e envelenou a terra, colleitan de novo o sementado polas xeracions precedentes. Porque as chuvias calidas do monzon seguen asolagando cada ano os eidos das chairas de arroz.No seu delta, o Mekong é chamado Río dos nove dragóns, porque abre en grandes brazos e milleiros de canles coma veas dun corpo fluvial. Evoca xungla, mantras budistas e fedor xelatinoso e pegañento do mortal napalm.Coas imaxes televisadas dos bombardeos dos B-52 na memoria da adolescencia, e levando no fardel a dor colectiva da Illa de San Simon, o Portiño, Aranga... ou Sabra e Shatila, Saraxevo, Auschwitz..., o poeta percorre as terras que o rio Mekong irmanda coma un combatente solitario, coma un bo doi, e atopa as cicatrices que cobren o corpo do Vietnam e da Camboxa actuais.As bolboretas do Mekong pretende ser un libro xusto con estes pobos que venceron a maior maquinaria de guerra nunca coñecida e que hoxe rebordan esperanza. A pesar da morte que os marcou, que abrasou a selva e envelenou a terra, colleitan de novo o sementado polas xeracions precedentes. Porque as chuvias calidas do monzon seguen asolagando cada ano os eidos das chairas de arroz.

Co seu xeito tan persoal de entender a narrativa e unha forma de escribir imantada, Cid Cabido ofrécenos a visión crítica dunha época e duns personaxes, se cadra moito máis reais do que poida semellar, tratados con salientable sentido do humor.Foi precisamente na rua Joaquin Loriga, unha das mais empinadas de Vigo, onde o catro de abril de 1985 aquel meu vello Renault 8 decidiu suicidarse da maneira mais elegante que poidades imaxinar. Asi comeza "Tres pintores", a obra coa que Cid Cabido volve a narrativa tras recibir o Premio Anxel Fole, logo de nove anos de silencio. Contada en primeira persoa, cunha prosa divertida, capitaneada pola ironia, a mordacidade e o coloquialismo, "Tres pintores" relata as peripecias de dous amigos que unha noite deciden emprender, sen demora e apenas sen cartos, unha viaxe a Paris a bordo dun vello Renault 8. De fondo, aparece a necesidade urxente de ver mundo que tiñan, nos anos oitenta, uns rapaces que pasaron da militancia clandestina contra o rexime a moverse nos ambientes dunha vida pseudo-caralla-intelecto-bohemio-contrariosa. Eles representan, na creacion artistica e literaria, o que hoxe pode considerarse unha xeracion invisible.Co seu xeito tan persoal de entender a narrativa e unha forma de escribir imantada, Cid Cabido ofrécenos a visión crítica dunha época e duns personaxes, se cadra moito máis reais do que poida semellar, tratados con salientable sentido do humor.Foi precisamente na rua Joaquin Loriga, unha das mais empinadas de Vigo, onde o catro de abril de 1985 aquel meu vello Renault 8 decidiu suicidarse da maneira mais elegante que poidades imaxinar. Asi comeza "Tres pintores", a obra coa que Cid Cabido volve a narrativa tras recibir o Premio Anxel Fole, logo de nove anos de silencio. Contada en primeira persoa, cunha prosa divertida, capitaneada pola ironia, a mordacidade e o coloquialismo, "Tres pintores" relata as peripecias de dous amigos que unha noite deciden emprender, sen demora e apenas sen cartos, unha viaxe a Paris a bordo dun vello Renault 8. De fondo, aparece a necesidade urxente de ver mundo que tiñan, nos anos oitenta, uns rapaces que pasaron da militancia clandestina contra o rexime a moverse nos ambientes dunha vida pseudo-caralla-intelecto-bohemio-contrariosa. Eles representan, na creacion artistica e literaria, o que hoxe pode considerarse unha xeracion invisible.Co seu xeito tan persoal de entender a narrativa e unha forma de escribir imantada, Cid Cabido ofrécenos a visión crítica dunha época e duns personaxes, se cadra moito máis reais do que poida semellar, tratados con salientable sentido do humor.