Libros de Literatura en gallego, página 39 de 248

Unha referencia obrigada no panorama literario galego do último terzo do século XX.

Suite Artabria, de Manuel Lourenzo é un conxunto de tres pezas («Orzán», «O fulgor das atochas» e «Alerta na rúa do Pozo») con elementos comúns, concibidas, segundo o xurado, «como un roteiro por alg

«Declárome culpable: / asasinei o eu lírico». Estás convidada, querida persoa lectora, a participar neste crime e a acumular a ficción da cultura de masas e da "high art". Avisada quedas desde agora:

Finalizados os seus estudos no estranxeiro, as irmás Saywell, Yvette e Lucille, regresan ao fogar paterno, onde as agarda unha vida monótona e gris dominada pola presenza hostil da avoa e o rexeitamento familiar a figura de sua nai, que abandonou a seu pai anos antes.A unica distraccion das mozas son os paseos en coche coas suas amistades. O encontro cunha familia xitana durante unha desas excursions supora un punto de inflexion para Yvette, en quen acordara un desexo ate enton descoñecido para ela.Publicada postumamente en 1930, A virxe e o xitano foi recibida inmediatamente como unha das obras mestras de Lawrence, capaz de ofrecernos nas suas breves paxinas o brillante relato dun espertar espiritual, intelectual e sexual.

Relatos sobre mundos que integran un mundo poliédrico. Lugares que se resisten á escritura. As percepcións comparecen distorsionadas, fóra do refuxio da certeza. Manuel Darriba reivindica a etiqueta de escritor transxenero. A sua narrativa esta infiltrada de elementos poeticos. A sua poesia incorpora elementos narrativos. O autor segue a desenvolver un programa artistico propio, conducindo o discurso por camiños pouco explorados.Relatos sobre mundos que integran un mundo poliédrico. Lugares que se resisten á escritura. As percepcións comparecen distorsionadas, fóra do refuxio da certeza. Manuel Darriba reivindica a etiqueta de escritor transxenero. A sua narrativa esta infiltrada de elementos poeticos. A sua poesia incorpora elementos narrativos. O autor segue a desenvolver un programa artistico propio, conducindo o discurso por camiños pouco explorados.

O PAÍS DAS MARAVILLAS es un libro del autor Caneiro, Xosé Carlos editado por AUGA, EDITORA. O PAÍS DAS MARAVILLAS tiene un código de ISBN 978-84-947801-1-0.

"Un mundo de palabras" reúne máis rastros de Agustín Fernández Paz, dándolle así continuidade ao proxecto concibido polo autor e cuxo primeiro froito foi O rastro que deixamos (2012). Os diferentes textos aqui escolmados presentan unha dupla perspectiva arredor do acto de ler e do amor pola literatura.Dende unha mirada subxectiva, atoparemos neles a memoria do lector que foi ao longo da sua vida, a partir do momento en que, da man do seu pai, responsable do contaxio do pracer da lectura, entrou nun mundo que decontado o fascinou. Mais tamen accederemos as reflexions de signo mais teorico que responden a vision e ao intenso labor do experimentado docente. Nelas afonda, entre outros aspectos, no concepto de lectura como ferramenta de acceso ao coñecemento e na sua importancia para construir unha sociedade moderna, xusta e mais libre. Convencido de que as aulas son un espazo privilexiado para a transmision do virus da lectura e para a sua promocion, incide no decisivo papel dos docentes e na necesidade de renovar e reinventar as estratexias de animacion, achegando as suas propias propostas.Estes textos permitennos gozar unha vez mais da voz de Agustin Fernandez Paz en primeira persoa, da lucidez e coherencia que demostrou en toda a sua traxectoria publica, das suas mensaxes cargadas de optimismo e esperanza nun futuro mellor. Dende o respecto e a admiracion, estas paxinas pretenden dar a coñecer o valioso legado dun lector e dun creador inesquecible."Un mundo de palabras" reúne máis rastros de Agustín Fernández Paz, dándolle así continuidade ao proxecto concibido polo autor e cuxo primeiro froito foi O rastro que deixamos (2012). Os diferentes textos aqui escolmados presentan unha dupla perspectiva arredor do acto de ler e do amor pola literatura.Dende unha mirada subxectiva, atoparemos neles a memoria do lector que foi ao longo da sua vida, a partir do momento en que, da man do seu pai, responsable do contaxio do pracer da lectura, entrou nun mundo que decontado o fascinou. Mais tamen accederemos as reflexions de signo mais teorico que responden a vision e ao intenso labor do experimentado docente. Nelas afonda, entre outros aspectos, no concepto de lectura como ferramenta de acceso ao coñecemento e na sua importancia para construir unha sociedade moderna, xusta e mais libre. Convencido de que as aulas son un espazo privilexiado para a transmision do virus da lectura e para a sua promocion, incide no decisivo papel dos docentes e na necesidade de renovar e reinventar as estratexias de animacion, achegando as suas propias propostas.Estes textos permitennos gozar unha vez mais da voz de Agustin Fernandez Paz en primeira persoa, da lucidez e coherencia que demostrou en toda a sua traxectoria publica, das suas mensaxes cargadas de optimismo e esperanza nun futuro mellor. Dende o respecto e a admiracion, estas paxinas pretenden dar a coñecer o valioso legado dun lector e dun creador inesquecible.

Ed. Deputacion Provincial de Ourense, 2004. Tapa blanda con solapas. 14x21. 155 Paginas. Excelente estado de conservacion. En Gallego

A Aurora gústalle correr. Se cadra é por iso que foxe con facilidade de tomar decisións e busca acubillo no sarcasmo contido. Dende que por fin puido regresar da Vilalba dos seus pais á Barcelona da sua infancia, o peso da orixe abre nela fendas que non sabe como xestionar. A proxeccion de si mesma na cidade, o rexeitamento e a vergoña, fan que por veces esqueza que foi en Vilalba, ese lugar que tanto detesta, onde coñeceu unha das persoas mais importantes da sua vida: a sua amiga Sainza. Dende a sua liña de saida torta, Aurora busca seguir correndo cara adiante sen matinar no percorrido, concentrada no seu traballo como xornalista de deportes e nos espazos dunha vida na que todo, en aparencia, esta dentro do agardado. "As cousas que non queremos oir" explora o alleamento, os limites do corpo e a enfermidade, os afectos e a busca das certezas cando o mundo enteiro se esfarela. Porque de cando en vez a vida nos interroga sen que poidamos atopar respostas definitivas, mais que a forza de afondar na nosa propia debilidade para renacer.Nesta nova entrega do "Ciclo dos elementos", Reimondez entrecruza os fios das protagonistas de entregas anteriores cos de Aurora para continuar creando un universo literario unico no que as lectoras son quen de compoñer tamen a historia a partir de cada unha das novelas independentes. Despois de "En vias de extincion", "A musica dos seres vivos" e "Dende o conflito", "As cousas que non queremos oir" transita unha nova forma de enfrontarse a migracion e o desprazamento e traza novas interaccions e perspectivas das personaxes xa coñecidas, como Gaia, MK ou Sainza Combarro.A Aurora gústalle correr. Se cadra é por iso que foxe con facilidade de tomar decisións e busca acubillo no sarcasmo contido. Dende que por fin puido regresar da Vilalba dos seus pais á Barcelona da sua infancia, o peso da orixe abre nela fendas que non sabe como xestionar. A proxeccion de si mesma na cidade, o rexeitamento e a vergoña, fan que por veces esqueza que foi en Vilalba, ese lugar que tanto detesta, onde coñeceu unha das persoas mais importantes da sua vida: a sua amiga Sainza. Dende a sua liña de saida torta, Aurora busca seguir correndo cara adiante sen matinar no percorrido, concentrada no seu traballo como xornalista de deportes e nos espazos dunha vida na que todo, en aparencia, esta dentro do agardado. "As cousas que non queremos oir" explora o alleamento, os limites do corpo e a enfermidade, os afectos e a busca das certezas cando o mundo enteiro se esfarela. Porque de cando en vez a vida nos interroga sen que poidamos atopar respostas definitivas, mais que a forza de afondar na nosa propia debilidade para renacer.Nesta nova entrega do "Ciclo dos elementos", Reimondez entrecruza os fios das protagonistas de entregas anteriores cos de Aurora para continuar creando un universo literario unico no que as lectoras son quen de compoñer tamen a historia a partir de cada unha das novelas independentes. Despois de "En vias de extincion", "A musica dos seres vivos" e "Dende o conflito", "As cousas que non queremos oir" transita unha nova forma de enfrontarse a migracion e o desprazamento e traza novas interaccions e perspectivas das personaxes xa coñecidas, como Gaia, MK ou Sainza Combarro.

HACER VISIBLES LAS TRIPAS, TODO LO QUE DE FORMA NATURAL PERMANECE ESCONDIDO, NO ES FáCIL, NI SIQUIERA CONVENIENTE. TRANSPARENTAR LOS TEJIDOS QUE RECUBREN LO OCULTO SIGNIFICA EVITAR LAS PRECAUCIONES INHERENTES AL INSTINTO DE SUPERVIVENCIA, DESNUDARSE EN E

RELATO CURTO" Misións" [Lidia Dosil Tajes]" Contacontos cotiáns" [Xosé Sobral Amoedo]" Cortiza branca" [Antía Iglesias Fernández]POESÍA" Hadewijch" [Genaro Méndez Dasilva]" Recuperar as mans" [Tamara Andres Padin]" Nas riberas dos finisterraes" [Paulo Vilar Millan]" Un outono en Berlin" [Martin Iglesias Taboada]" Capitulo" [Anxo Mena Rodriguez]TRADUCION" Do que falamos cando falamos do amor" [Manuel Arca Castro]" A historia secreta da alfombra voadora" [Moncho Iglesias Miguez]" A cousa ao redor do teu pescozo" [Hadrian Perez Roma]" As mozas no edificio" [Moncho Iglesias Miguez]

"Long Play" soa coma unha poesía incitada polas persuasións da aventura e do risco, conformando unha sorte de "jukebox de autoxeografía". Estes versos teñen un pé no feitizo do estético, transitando pola benevola tirania da rima; e outro, na inmediatez da emocion, a da esquina sucia do ring, cando o centro do libro viaxa as formas mais propias da cancion ou da "twitteratura" a ritmo de musica e desexo, coma un parteluz que observa a "aritmetica beatle": letras tristes + alegres melodias. A "forma" do Long Play navega libertaria cara as augas de sinxeleza do fondo, tensando as fronteiras do xenero poetico que galantea por intres con algun "riff" de humor -se Ian Curtis e de Curtis e Ohio e O Hio, eu a Bueu digo vou, Jhonny, go, go!- e evasions cara "outros territorios posibeis"; concibese o propio proceso de creacion como un "crescendo de arte e ensaio" pleno de liberdade e de poesia por si mesmo. As palabras cantan e denuncian, celebran, imaxinan e protestan, concisas e inmersas na observacion da experiencia vital: os problemas, os medos e inquedanzas de quen as escribe, os ollos tisnados da infancia infinda.A "ledicia blue" que agroma do triste.A loita por habitar os silencios da nosa zona escura."Long Play" soa coma unha poesía incitada polas persuasións da aventura e do risco, conformando unha sorte de "jukebox de autoxeografía". Estes versos teñen un pé no feitizo do estético, transitando pola benevola tirania da rima; e outro, na inmediatez da emocion, a da esquina sucia do ring, cando o centro do libro viaxa as formas mais propias da cancion ou da "twitteratura" a ritmo de musica e desexo, coma un parteluz que observa a "aritmetica beatle": letras tristes + alegres melodias. A "forma" do Long Play navega libertaria cara as augas de sinxeleza do fondo, tensando as fronteiras do xenero poetico que galantea por intres con algun "riff" de humor -se Ian Curtis e de Curtis e Ohio e O Hio, eu a Bueu digo vou, Jhonny, go, go!- e evasions cara "outros territorios posibeis"; concibese o propio proceso de creacion como un "crescendo de arte e ensaio" pleno de liberdade e de poesia por si mesmo. As palabras cantan e denuncian, celebran, imaxinan e protestan, concisas e inmersas na observacion da experiencia vital: os problemas, os medos e inquedanzas de quen as escribe, os ollos tisnados da infancia infinda.A "ledicia blue" que agroma do triste.A loita por habitar os silencios da nosa zona escura.

A obsesión pola beleza do efémero, dos obxectos superfluose das atmosferas kitsch está na cerna deste volume. Compóñeno versos lanzados desde o lugar estético do videoclip e, por tanto, xenerosos en golpes de musica e imaxes.Son reflexo dun mundo urbano, nocturno e inhospito.Mais tamen o espello dunha realidade mutuamente contaxiada pola lentitude da aldea, porque a destas paxinas e unha voz poetica hibrida, irma da mestizaxe, filla das marxes e netada periferia.