Libros de Literatura en gallego, página 40 de 245

Laura Scarano aborda en este estudio algunas de las matrices que cobran fuerza en la literatura actual y que exigen una mirada transdisciplinar y transgenérica. Todas ellas parecen confluir por distintas direcciones o vias en la categoria de experiencia como hecho y dicho retorico que, al admitir su arquitectura verbal, no siente menoscabada su participacion de lleno en lo real. Esas matrices presentan incesantes cruces entre si -experiencia, realismo, historia, intimidad, cuerpo, sentido, sujeto, autor y lector- y constituyen separadamente desafios apasionantes, que se articulan aqui en cinco capitulos. Los "ismos de lo real" han encontrado nuevas voces para expresarse. Y tras ellas aparece como anfitrion este viejo concepto romantico de erlebnis, sin los vaporosos aires confesionales de su origen aleman. Por el contrario, nuevas generaciones de autores reivindican su pertinencia y le atribuyen la responsabilidad de permitir abrir la discusion sobre la funcion del arte, sin retrotraerse a posturas biograficas o empiricas, sino integrando la definitiva herencia constructivista que el siglo XX consolido.

A figura de Manuel Daniel Varela Buxán (1909-1986) é a dun dramaturgo galego de obra prolífica que cumpría revisitar a través dunha edición coma a presente. Ofrécense así senllas pezas clave na súa bibliografia: Se o sei... non volvo a casa e mais Taberna sin dono, acompañadas dun estudo critico e contextualizador, preparado por Xose Luna Sanmartin, e enriquecidas coa inclusion de abondoso material fotografico e documental. Co presente traballo pretendese facilitar a accesibilidade aos traballos teatrais de Varela Buxan ao tempo que se lle quere tributar un necesario recoñecemento a ese labor calado, intenso e fundamental que realizou polo noso teatro, tanto na emigracion arxentina coma en Galicia.A figura de Manuel Daniel Varela Buxán (1909-1986) é a dun dramaturgo galego de obra prolífica que cumpría revisitar a través dunha edición coma a presente. Ofrécense así senllas pezas clave na súa bibliografia: Se o sei... non volvo a casa e mais Taberna sin dono, acompañadas dun estudo critico e contextualizador, preparado por Xose Luna Sanmartin, e enriquecidas coa inclusion de abondoso material fotografico e documental. Co presente traballo pretendese facilitar a accesibilidade aos traballos teatrais de Varela Buxan ao tempo que se lle quere tributar un necesario recoñecemento a ese labor calado, intenso e fundamental que realizou polo noso teatro, tanto na emigracion arxentina coma en Galicia.

Pilar Beiro A nova colección de poesía Edoy Leliadoura que presenta Sotelo Blanco Edicións, con deseño de Andrés Meixide, quere ser, como o seu nome indica, herdeira e continuación do labor realizado pola historica e dalgunha maneira xa mitica coleccion Leliadoura, na que se publicaron alguns dos libros mais importantes da poesia galega dos anos 1980, e que foi, tamen, testemuño e actor do renacer poetico da Galiza daqueles anos. Conscientes do importante herdo recibido, Edoy Leliadoura aspira a ser o reflexo das diversas constelacions poeticas que atravesan e iluminan a poesia galega actual. Constelacions que estan representadas nos primeiros volumes que hoxe presentamos da coleccion, ao tempo que non renuncia a por en galego importantes voces da poesia universal. Hoxe, cando a poesia necesita mais lectores que defensores. Hoxe, como di John Berger, a poesia fala mais directamente a ferida que a prosa, esta nova coleccion quere gañar novos lectores para a poesia e ao tempo enorgullecerse de que os poetas publicados falasen directamente a esa ferida, mais profunda cada dia, e de non ser indigna da sua antecesora.

Florenta é unha gata poeta que vive nunha bufarda dende onde ve o mundo e escribe poemas. Gústalle facer cousas, curiosea polo mercado, olla nas bibliotecas e ao seu maxín dá renda solta

Estes contos incertos de Antón Dobao apuntan ao horizonte do que non é predicible. Son trece historias nas que o extraordinario, o inesperado, acaba por se converter na marca distintiva dunhas vidas aparentemente normais. Porque nada do aparente e real e a realidade habita outras dimensions. Nestes relatos, as personaxes non son apenas monecos nas mans dun fado caprichoso, senon que tecen a sua vontade, cos seus actos, cos seus desexos e os seus temores, as encrucilladas en que se veran atrapadas as suas vidas. Para o lector, o inesperado accede en toda a sua naturalidade, con toda a crueldade, con absoluta fereza; fai agromar os recantos menos coñecidos evidenciando o principio de incerteza. Mais sobre todas estas historias aboia inevitablemente aquilo que nos caracteriza como humanos: a necesidade de comunicar, de amar, de negar a presenza imperial da morte. E as multiples faces do poder.Estes contos incertos de Antón Dobao apuntan ao horizonte do que non é predicible. Son trece historias nas que o extraordinario, o inesperado, acaba por se converter na marca distintiva dunhas vidas aparentemente normais. Porque nada do aparente e real e a realidade habita outras dimensions. Nestes relatos, as personaxes non son apenas monecos nas mans dun fado caprichoso, senon que tecen a sua vontade, cos seus actos, cos seus desexos e os seus temores, as encrucilladas en que se veran atrapadas as suas vidas. Para o lector, o inesperado accede en toda a sua naturalidade, con toda a crueldade, con absoluta fereza; fai agromar os recantos menos coñecidos evidenciando o principio de incerteza. Mais sobre todas estas historias aboia inevitablemente aquilo que nos caracteriza como humanos: a necesidade de comunicar, de amar, de negar a presenza imperial da morte. E as multiples faces do poder.

Con As pontes no ceo péchase a monumental triloxía «Vidas de infancia» que Ramiro Fonte decidiu emprender para reconstruír os ecos dunha vila galega, o Pontedeume da súa infancia, contrastándoos co r

O escritor e poeta ourensán Alberto Pascual Carballo e José Antonio Ocaña Martínez, recoñecido pintor e escultor galego afincado en Madrid, colaboraron estreitamente para facer A neve do tempo, un libro de arte, moi singularmente no panorama editorial e artistico galegos. Para o critico J. Carlos Garcia Alia membro da Unione Internazionale degli Instituti di Archologia, Storia e Storia dell'arte in Roma, ambos os dous autores forxaron un valioso libro de artista por cuxas paxinas despregan un fermoso espazo dual e equilibrado co que, a proposito do amor, a terra, a vida e a morte, as dubidas, encamiñan ao lector ao goce analoxico de duas artes orixinais que, en lugar de contrapoñeerse, se dan a man: os sentidos poemas de Pascual, e las suxestivas pinturas de Ocaña realizadas con lapis de cor, acrilico e impresions dixitais. A xa vedraña relacion pintura-poesia, que clava as suas raices na antiguidade, coas noticias reveladas por Simonides de Ceos (V a.C), Aristoteles (IV a.C.) ou Plutarco (II y I a.C.), patentadas na ut pictura poesis de Horacio (I a.C.); a inflexion do Laooconte de Lessing (1776), e a subseguiente ambivalencia sobre os limites interartisticos argumentadas durante seculos posteriores (Gombrich, Winesatt, Mitchell, etc.), renace nesta orixinal composicion na que, como albisca Alfonso Palomares, o prologuista, lonxe do tipico libro no que se ilustran uns poemas ou se rima a partir dunha iconografia, Ocaña e Pascual concatenan linguaxes autonomas nas que xurde harmonicamente un mesmo sentir nesta creacion. Os propios artistas veñen conferir que este traballo, realizado de manera independente por cada un, conflue ao xeito dunha percepcion do visible e o sensible a traves dunha vertente xanica pintura y poesia, cal virtual ambivalencia, mais cunha soa moeda: albiscar un retrinco de arte no que entre duas verbas se desangra A neve do te

Francisco RozadosO título desta obra, Raiolas no faiado, está tirado dunha dedicatoria que Ánxel Vence lle fixo a Chano Piñeiro, que foi o inventor de Trasdomonte, transunto da bisbarra na que Chano e mais o autor do libro naceron, a Terra de Montes. Os relatos, habitados por personaxes de toda laia, transcorren nesa terra engaiolante na que a chuvia ten corpo e alma, e as mulleres tecen soños que se irmandan coa lembranza; na que cada arbore acubilla a alma dun home e cada outeiro e a gorida dun trasno; na que cada fraga e cada souto abeiran segredos milenarios, e os rios e regatos carrexan quimeras imposibles de penetrar sen ollos avisados; na que homes e mulleres se mesturan con espiritos e animas familiares, e na que mortos e vivos conviven, consciente cadaquen dos seus andares. Os relatos estan engastados nun fio fantastico, legatario das lendas vinculadas o folclore, e tentan ser herdeiros da tradicion oral e do imaxinario popular que tan ben representaron na nosa literatura narradores como Anxel Folo, Rafael Dieste ou Alvaro Cunqueiro. A eleccion do formato de relato ten a intencion de esencializar, decantar e condensar os numerosos contidos que nos ofrece esa tradicion, ateigada de lendas, contos e fantasias para contar a caron do lume, esoutro elemento evocador, maxico e nostalxico de tan topica querencia. Se este libro consegue que o lector se sinta a caron do lume, cumprira folgadamente o seu cometido.

Nun momento en que desde algúns sectores minoritarios da sociedade se pide a derrogación da Lei de Normalización Lingüística, en nome da liberdade, se pretende revogar o decreto polo que se regula o

Lucía, a piques de iniciar os estudos de xornalismo, vai rememorando nunha viaxe en tren a súa relación con Soa, unha esmoleira a quen coñeceu cando pretendía deter unha vaga de insolidariedade cos indixentes que se produce no seu barrio. Illa Soidade é unha novela iniciática que nos descobre unha vida marcada pola paixón e a soidade, con reflexións sobre a autonomía persoal e o respecto polo diferente. Afastándose de tópicos e concedéndolle voz a persoas que teñen o seu propio espazo nunha sociedade que habitualmente as silencia, a novela retrata o mundo da indixencia, da mendicidade, dos sen teito, dos esmoleiros, dos vagabundos. Cada unha destas persoas é unha illa deshabitada que vai conformando arquipélagos de soidade. Lucía procura nesta escuridade un pouco de luz para todas elas.