Libros de Literatura en gallego, página 45 de 249

Durante máis de vinte anos, a obra narrativa de Ramón Caride, paralelamente a outras xeiras e debalos mundo adiante, foi poboando os seus dous lugares referenciais, tan familiares como míticos -Sarou, nas Rias Baixas; e Louzos, no corazon da Galiza central-, con historias do mais escuro e violento realismo, rescatadas dos xornais e da nosa memoria comun; e tamen con personaxes marcados a ferro pola vida. Fitos e alicerces da nosa serie negra, estas historias son tamen expresions dun mundo propio, dun universo duro, acedo e conflitivo, onde so o amor, contadas veces, e quen de poñer luz, ou de tentar dar acougo. Por primeira vez, todos os relatos do ciclo recollense xuntos e organizados polo autor nun volume unitario. Xa que logo, este e un libro senlleiro; en verbas de Xose Vazquez Pintor: unha cronica de sucesos a pe de obra, estes retratos de urxente xornalismo que xa se instala na retina, no de cada dia; e todos somos complices, parte destas historias de infinita soidade e infinitas arañas a tecer os cabos do naufraxio.Durante máis de vinte anos, a obra narrativa de Ramón Caride, paralelamente a outras xeiras e debalos mundo adiante, foi poboando os seus dous lugares referenciais, tan familiares como míticos -Sarou, nas Rias Baixas; e Louzos, no corazon da Galiza central-, con historias do mais escuro e violento realismo, rescatadas dos xornais e da nosa memoria comun; e tamen con personaxes marcados a ferro pola vida. Fitos e alicerces da nosa serie negra, estas historias son tamen expresions dun mundo propio, dun universo duro, acedo e conflitivo, onde so o amor, contadas veces, e quen de poñer luz, ou de tentar dar acougo. Por primeira vez, todos os relatos do ciclo recollense xuntos e organizados polo autor nun volume unitario. Xa que logo, este e un libro senlleiro; en verbas de Xose Vazquez Pintor: unha cronica de sucesos a pe de obra, estes retratos de urxente xornalismo que xa se instala na retina, no de cada dia; e todos somos complices, parte destas historias de infinita soidade e infinitas arañas a tecer os cabos do naufraxio.

Achegarse a este libro supón aceptar un cuestionamento permanente sobre a violencia: onde reside, quen a provoca e por que aquilo que semella un sorriso manca. Ou por que aquilo que se prohibe libera. A traves destes textos, espadas como poemas, introducimonos na dor dos que viron extinguir o seu fogar e humillar a sua identidade. Gonzalo Hermo introducenos nos seus ollos....more

Coa súa habitual destreza de narrador, Darío Xohán Cabana ofrécenos nestas Vidas senlleiras cinco magníficos relatos que reconstrúen a vida singular de cinco personaxes, cinco heroes solitarios e epopeicos marcados por unha desmesurada vocacion ou por un irrefreable destino. Un militante comunista que foxe da barbarie franquista; un Ruben transformado en Robinson de auga doce; unha muller mariñeira con catro fillos, viuva da Guerra Civil, que se defende a tiros... son alguns dos inesquecibles personaxes deste libro, individuos empuxados por unha forza descoñecida que defenden o seu propio orgullo no medio dunha natureza implacable. Con arrecendos a literatura de Alvaro Cunqueiro e de Italo Calvino, Dario Xohan Cabana parte da tradicion oral para tecer estes relatos nostalxicos onde o realismo e a fantasia estreitan as suas mans case imperceptiblemente, creando mundos dunha maxia engaiolante e poderosa.III PREMIO CIDADE DE LUGOCoa súa habitual destreza de narrador, Darío Xohán Cabana ofrécenos nestas Vidas senlleiras cinco magníficos relatos que reconstrúen a vida singular de cinco personaxes, cinco heroes solitarios e epopeicos marcados por unha desmesurada vocacion ou por un irrefreable destino. Un militante comunista que foxe da barbarie franquista; un Ruben transformado en Robinson de auga doce; unha muller mariñeira con catro fillos, viuva da Guerra Civil, que se defende a tiros... son alguns dos inesquecibles personaxes deste libro, individuos empuxados por unha forza descoñecida que defenden o seu propio orgullo no medio dunha natureza implacable. Con arrecendos a literatura de Alvaro Cunqueiro e de Italo Calvino, Dario Xohan Cabana parte da tradicion oral para tecer estes relatos nostalxicos onde o realismo e a fantasia estreitan as suas mans case imperceptiblemente, creando mundos dunha maxia engaiolante e poderosa.III PREMIO CIDADE DE LUGO

A partir de 12 anos A novela comeza cun soño estraño de Mireia, xornalista dunha revista esotérica de Madrid. O soño transcorre nunha aldea preto do lugar natal da protagonista, na Idade Media. Ela ten a sensación estraña de que o personaxe dos seus soños.

ESTA OBRA RECOGE UN VIAJE MUY PERSONAL POR GALICIA. A LO LARGO DE 23 ETAPAS, EL AUTOR NOS TRANSMITE SU EXPERIENCIA ÍNTIMA, DIRECTA Y HONDA CON EL PAISAJE QUE LO RODEA.

Un encarapuchado asasinou de tres disparos a Mario Dacosta, parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, cando saía da reunión do Consello Nacional no que a executiva, co seu voceiro á cabeza, Óscar Quiroga, presentou a sua dimision. Os feitos aconteceron pouco despois das seis da tarde, cando Dacosta se dispuña a arrincar o seu coche, estacionado no aparcadoiro do Hotel Congreso de Santiago de Compostela. Segundo fontes da Delegacion do Goberno, o pistoleiro achegouse ao parlamentario e asestoulle tres tiros, fuxindo posteriormente nun vehiculo Renault Clio. Un dos disparos impactoulle na cabeza, provocandolle a morte. Os servizos sanitarios trataron de reanimalo no lugar do crime, sen exito, durante media hora.O presidente en funcions da Xunta de Galiza, Felipe Mendez Tarrio, cualificou o suceso de "atentado contra a democracia". O vicepresidente Oscar Quiroga, amosouse "conmocionado" e afirmou que "Galiza sabera estar a altura das circunstancias" ante un asasinato "que enche de rabia a todos os democratas, e especialmente aos nacionalistas galegos". Fernando Xelmirez, secretario xeral UPG, partido integrado no Bloque e no que o parlamentario militaba dende 1982, amosouse conmocionado polo suceso e cualificou a Dacosta de "camarada insubstituible e extraordinario patriota galego". Horas antes do crime, Oscar Quiroga anunciara a sua dimision ao comezo do consello nacional da formacion frontista, conclave no que tamen presentou a sua renuncia toda a executiva. Abriase asi unha nova etapa despois da derrota sufrida nos comicios autonomicos do 1 de marzo, cuxos resultados devolveron a maioria absoluta ao Partido Popular en detrimento do bipartito formado por PSdG-PSOE e BNG.Alberto Cudeiro, un detective elegante con infulas taoistas, recibira da direccion do BNG o encargo de investigar este crime, que o levara, tamen, a resolver un enigma relacionado coa guerra civil.Un encarapuchado asasinou de tres disparos a Mario Dacosta, parlamentario do Bloque Nacionalista Galego, cando saía da reunión do Consello Nacional no que a executiva, co seu voceiro á cabeza, Óscar Quiroga, presentou a sua dimision. Os feitos aconteceron pouco despois das seis da tarde, cando Dacosta se dispuña a arrincar o seu coche, estacionado no aparcadoiro do Hotel Congreso de Santiago de Compostela. Segundo fontes da Delegacion do Goberno, o pistoleiro achegouse ao parlamentario e asestoulle tres tiros, fuxindo posteriormente nun vehiculo Renault Clio. Un dos disparos impactoulle na cabeza, provocandolle a morte. Os servizos sanitarios trataron de reanimalo no lugar do crime, sen exito, durante media hora.O presidente en funcions da Xunta de Galiza, Felipe Mendez Tarrio, cualificou o suceso de "atentado contra a democracia". O vicepresidente Oscar Quiroga, amosouse "conmocionado" e afirmou que "Galiza sabera estar a altura das circunstancias" ante un asasinato "que enche de rabia a todos os democratas, e especialmente aos nacionalistas galegos". Fernando Xelmirez, secretario xeral UPG, partido integrado no Bloque e no que o parlamentario militaba dende 1982, amosouse conmocionado polo suceso e cualificou a Dacosta de "camarada insubstituible e extraordinario patriota galego". Horas antes do crime, Oscar Quiroga anunciara a sua dimision ao comezo do consello nacional da formacion frontista, conclave no que tamen presentou a sua renuncia toda a executiva. Abriase asi unha nova etapa despois da derrota sufrida nos comicios autonomicos do 1 de marzo, cuxos resultados devolveron a maioria absoluta ao Partido Popular en detrimento do bipartito formado por PSdG-PSOE e BNG.Alberto Cudeiro, un detective elegante con infulas taoistas, recibira da direccion do BNG o encargo de investigar este crime, que o levara, tamen, a resolver un enigma relacionado coa guerra civil.

A obra, coeditada por Sotelo Blanco Edicións e o Servizo Galego de Igualdade, forma parte da colección ?As Letras das Mulleres? e o seu obxectivo é o de divulgar obras fundamentais de autoría feminina, tanto de ficción como ensaísticas, e fomentar o recoñecemento do labor intelectual co que as mulleres teñen contribuído á cultura universal ao longo da Historia. Esta obra conta con un prólogo de Jorge Figueroa Dorrego e tradución de Mª.Fe González. Eliza Haywood. Foi unha escritora moi prolífica e popular na Gran Bretaña do século XVIII. Actriz, dramaturga, novelista, tradutora e editora de xornais, podemos afirmar que é difícil atopar algunha muller da época con máis actividade no mundo das letras. A dama solitaria e Fantomina son dous bos exemplos da narrativa que Haywood escribiu durante a década de 1720. A primeira é unha historia de sedución e abandono que reivindica o desexo feminino e apela á solidaridade entre mulleres. Fantomina é unha fantasía de liberdade feminina que xoga co carácter performativo das relacións interpersoais, presenta unha alternativa á literatura de sedución e abandono, e explora as complexidades do amor.