Libros de Literatura en gallego, página 46 de 246

No entorno abafante dunha pequena aldea de Támil Nadu, do outro lado da luz, no escuro da medianoite, no lugar pechado das casas e das cociñas, no reverso das normas da comunidade, transcorren as vidas de Rabia, Wahida, Rahima, Zohra, Firdaus e o resto das mulleres de Despois da medianoite. As suas arelas, os seus problemas e solucions vannos levando por un camiño de dificultades onde a busca da liberdade se atopa fanada de maneira constante. As finas estratexias de cada unha das protagonistas amosannos os atrancos que as mulleres atopan para desfacer as posicions que lles veñen dadas, que lles son inoculadas a cada paso dende a infancia.Despois da medianoite supon un fito na literatura tamil e propuxo un controvertido berro critico dende o interior da minoria musulma, un berro nidio e complexo. Cunha prosa de fiar moi fino, atenta ao detalle, aos tirapuxas de quen loita con forzas desiguais contra cumprir as normas e racharcon elas, a voz destemida de Salma axudanos a penetrar no escuro, lonxe dos estereotipos e mais preto dun entendemento liberador.No entorno abafante dunha pequena aldea de Támil Nadu, do outro lado da luz, no escuro da medianoite, no lugar pechado das casas e das cociñas, no reverso das normas da comunidade, transcorren as vidas de Rabia, Wahida, Rahima, Zohra, Firdaus e o resto das mulleres de Despois da medianoite. As suas arelas, os seus problemas e solucions vannos levando por un camiño de dificultades onde a busca da liberdade se atopa fanada de maneira constante. As finas estratexias de cada unha das protagonistas amosannos os atrancos que as mulleres atopan para desfacer as posicions que lles veñen dadas, que lles son inoculadas a cada paso dende a infancia.Despois da medianoite supon un fito na literatura tamil e propuxo un controvertido berro critico dende o interior da minoria musulma, un berro nidio e complexo. Cunha prosa de fiar moi fino, atenta ao detalle, aos tirapuxas de quen loita con forzas desiguais contra cumprir as normas e rachar con elas, a voz destemida de Salma axudanos a penetrar no escuro, lonxe dos estereotipos e mais preto dun entendemento liberador.

Raúl Dans fai un retrato desapiadado dun núcleo familiar en descomposición, en cuxo centro está Helena, esposa e nai, presa da insatisfacción e a amargura, ante o reto de afrontar unha batalla contra o destino mentres todo o seu universo se derruba. Teatro de personaxes, da palabra como arma, da trama como revelacion. Velaqui un drama de feitura clasica poboado de perdedores e antiheroes modernos, mulleres e homes na busca do obxectivo mais lexitimo do ser humano: a conquista da felicidade.As relacions de parella, entre pais e fillos, os vencellos que nos unen as persoas, a natureza deses vinculos e as suas escravitudes, o inexorable paso do tempo, as frustracions, o fracaso e as debiles esperanzas que nos manteñen con vida. En Chegamos despois a unha terra gris hai tamen unha reflexion sobre a verdadeira identidade das persoas, sobre ese ser desprezable que aniña en cada un de nos, ese ser que nos emperramos en negar, pero que somos, en realidade, mais que aquel outro que quixeramos ser ou aparentamos ser ante os demais.Algunhas historias pretenden iluminar as zonas escuras da alma humana. En palabras do propio autor, Chegamos despois a unha terra gris penetra nesas zonas escuras para perderse nelas.Raúl Dans fai un retrato desapiadado dun núcleo familiar en descomposición, en cuxo centro está Helena, esposa e nai, presa da insatisfacción e a amargura, ante o reto de afrontar unha batalla contra o destino mentres todo o seu universo se derruba. Teatro de personaxes, da palabra como arma, da trama como revelacion. Velaqui un drama de feitura clasica poboado de perdedores e antiheroes modernos, mulleres e homes na busca do obxectivo mais lexitimo do ser humano: a conquista da felicidade.As relacions de parella, entre pais e fillos, os vencellos que nos unen as persoas, a natureza deses vinculos e as suas escravitudes, o inexorable paso do tempo, as frustracions, o fracaso e as debiles esperanzas que nos manteñen con vida. En Chegamos despois a unha terra gris hai tamen unha reflexion sobre a verdadeira identidade das persoas, sobre ese ser desprezable que aniña en cada un de nos, ese ser que nos emperramos en negar, pero que somos, en realidade, mais que aquel outro que quixeramos ser ou aparentamos ser ante os demais.Algunhas historias pretenden iluminar as zonas escuras da alma humana. En palabras do propio autor, Chegamos despois a unha terra gris penetra nesas zonas escuras para perderse nelas.

Amador Ribeiro é un inspector de policía de Vigo, violento e solitario. Amigo do xogo e do alcohol, vive nun mundo sórdido, cheo de rancor, de homes e mulleres da noite. Ademais non é ben querido na Comisaria. Os seus compañeiros recean dese home coa mirada extraviada, de trazos duros. Un dia recibe o encargo do comisario de levar a cabo a investigacion mais estraña da sua vida: nos montes da vila de Lenzo van aparecendo uns corpos que se afastan do aspecto dos cadaveres deixados por un asasino convencional. Os corpos estan transformados, convertido nas trazas doutra cousa, de algo que non se pode definir. E como se os cadaveres fosen o soporte onde o asasino plasma a sua arte.Xa en Lenzo Amador comeza as investigacions. Para el semella todo diferente; e un home de cidade, non se afai a vila. Asignanlle unha compañeira compostela, Maria. Entre eles comeza a xerar a rivalidade e mesmo o odio. Pero as pescudas levano a actuar so, coa mente chea de confusion, case que nos lindeiros da tolemia, mais e quen de comprender que a posibilidade de resolucion do caso se esta a converter nunha solitaria oportunidade para a redencion polo dano que fixo, por todas esas noites pola cidade vivindo a unica vida posible, a dos que xa nada agardan. Asi, os acontecementos precipitanse de tal xeito que e como se entrase nun labirinto, onde estan so el e o asasino.Pegadas nun labirinto baleiro mestura as caracteristicas da novela negra ou policial e o realismo fantastico da tradicion cultural galega.

Neste volume recóllense unha serie de artigos que Antonio Gramsci escribiu entre os anos 1914-1918, é dicir, inicio e fin da Primeira Guerra Mundial e a aparición, súbita, cara ao leste, da Revolución bolxevique.Escritos de mocidade ilustra o itinerario socialista do Gramsci mozo: proposicion de entrada en guerra de Italia a caron dos aliados e influencias da esquerda anti-conflito reunida en Zimmerwald, contacto coa clase obreira turinesa e o espectaculo dos seus combates, o esforzo por elaborar unha via orixinal italiana do marxismo, contra as influencias positivistas e por un retorno as posicion hegelianas via Benedetto Croce, o encontro coa definicion rusa e o esforzo por definir o bolxevismo.Mais tamen un esforzo para introducirse na cultura popular, nas canles de difusion da cultura burguesa, por elevar o ton e o fondo das mensaxes dirixidas ao proletariado, o enfrontamento coa vella garda socialista e co reformismo. Ainda que as veces estes artigos ou traballos se resenten do seu formato xornalistico, non deixan de conformar as bases do que seran, na sua madureza, as constantes do pensamento gramsciano: estudo da cultura e literatura populares, a funcion dos intelectuais, a construcion dun partido revolucionario, a hexemonia do proletariado, a estratexia para unha revolucion en Occidente, etc.Hoxe, co...

TRES VERSIÓNS é o título máis neutro e realista que se podía escoller para un tomo que xunta unha traxedia grega, As troianas e dúas dramatizacións de obras narrativas: O salto do puma, sobre A illa do doutor Moreau, de H. G. Wells, e Transilvania, baseada no Dracula de Bram Stoker.Como desculpa, valla o feito de as tresreconstrucionster sido, en diferentes momentos, reclamadas para o palco. Asi, a traxedia de Euripides fora unha encomenda de Arturo Lopez para a compañia Espello Concavo, que a estreara en 1997, cun texto moi semellante ao que logo usaria, en 2010, a Escola Municipal de Culleredo; canto a O salto do puma, escrita para Casahamlet, vira adiada a sua posta en escena, e Transilvania, estreada en 2007 pola E. M. T. de Culleredo, fora, na temporada seguinte, transferida a Teatro Carfax, que a manten no seu programa de actuacions.

Un dedo manchado de tinta non é unha novela, afirma categórico Gonzalo Salgueiro, ou polo menos non é unha novela ao uso, aclara el mesmo despois. E vai ser que si, que ten razón. Que isto non é unha novela e que el tampouco e un escritor que responda aos canons establecidos, nin Alberte vai ser un funcionario municipal arquetipico, nin Malulu un vendedor ambulante calquera, nin Carme, nin Cristina, nin Chus seran mulleres con historias do comun. Mais a pesar da sua excepcionalidade, velaqui os temos, perfectamente verosimiles, pululando anonimos polas paxinas deste artefacto narrativo coa mesma naturalidade coa que transitan polas ruas de Compostela, coincidindo a espera de que se abra o semaforo da Senra, tomando cafe no Airas Nunes, sen rozarense, sen se coñeceren case, como moito intercambiando unha distraida ollada impersoal. Gonzalo certamente ten razon. Mais non toda.Un dedo manchado de tinta non é unha novela, afirma categórico Gonzalo Salgueiro, ou polo menos non é unha novela ao uso, aclara el mesmo despois. E vai ser que si, que ten razón. Que isto non é unha novela e que el tampouco e un escritor que responda aos canons establecidos, nin Alberte vai ser un funcionario municipal arquetipico, nin Malulu un vendedor ambulante calquera, nin Carme, nin Cristina, nin Chus seran mulleres con historias do comun. Mais a pesar da sua excepcionalidade, velaqui os temos, perfectamente verosimiles, pululando anonimos polas paxinas deste artefacto narrativo coa mesma naturalidade coa que transitan polas ruas de Compostela, coincidindo a espera de que se abra o semaforo da Senra, tomando cafe no Airas Nunes, sen rozarense, sen se coñeceren case, como moito intercambiando unha distraida ollada impersoal. Gonzalo certamente ten razon. Mais non toda.

A publicación destas novelas curtas, ou relatos, quere dar a coñecer parte da obra literaria do escritor muxián. En 1918 os escritores das Irmandades da Fala, interesados en crearen a narrativa galega moderna, convocaron un premio literario en A Nosa Terra, do que saiu gañadora a obra O diputado por Beiramar de Gonzalo Lopez Abente. Iniciou asi unha fecunda carreira narrativa coa publicacion de O novo xuez (1922), Buserana (1925) e Fuxidos (1926), obra que representa a madurez expresiva do autor. Ambientadas na costa, o mar xogara un papel fundamental na accion dalgunha delas.A publicación destas novelas curtas, ou relatos, quere dar a coñecer parte da obra literaria do escritor muxián. En 1918 os escritores das Irmandades da Fala, interesados en crearen a narrativa galega moderna, convocaron un premio literario en A Nosa Terra, do que saiu gañadora a obra O diputado por Beiramar de Gonzalo Lopez Abente. Iniciou asi unha fecunda carreira narrativa coa publicacion de O novo xuez (1922), Buserana (1925) e Fuxidos (1926), obra que representa a madurez expresiva do autor. Ambientadas na costa, o mar xogara un papel fundamental na accion dalgunha delas.

A comezos da década dos 60 do século XX -unha década realmente « prodixiosa» na perspectiva de determinados analistas e, desde logo, de moitos daqueles que a protagonizaron- o mundo enteiro vive mom

Os malos pastores, representada en 1897 e publicada no ano seguinte, é unha traxedia proletaria, a historia dunha folga obreira organizada por un líder anarquista, Jean Roule, entrecuzada cunha historia de amor. Lonxe de ser unha obra de propaganda, a peza xorde marcada por un pesimismo atroz que raia no nihilismo e que pecha todas as portas a esperanza, O autor non pretrendeu de ningun xeito fornecer unha solucion a cuestion social. Malia se situar do lado dos obreiros e soster as suas reivindicacions, Mirbeau negase a idealizalos, como tamen a demonizar os patrons, e refuga calquera sorte de maniqueismo.

A miña nai na praia, tarde turba de ondas a ferver. A miña nai quebrada, brinquedo de latón contra os muros do mar. Que non se entende a música do tempo, onde estarei cando o meu fillo poña neste verso aquela tarde furna, o vento escuro no estupor da luz

Era una muller sarda, romántica, namoradiza e ilusionada, que buscaba o amor ideal, pero que foi obrigada a casar cun home do que non estaba namorada. O seu mal de pedra levouna ata un balneario onde por fin atopou o amor desexado. Esta novela de Milena Agus, galardoada co Premio Elsa Morente 2006 e unha obra delicada e intensa que transporta os lectores ata un mundo entre a realidade e a fantasia, narrada cunha linguaxe sinxela, fermosa e chea de sensibilidade.Ilustracion de cuberta de MARC TAEGERMentres prepara o seu casamento, unha moza recorda a vida da sua avoa: unha muller sarda, romantica, namoradiza e ilusionada, que procura o amor ideal, ata o punto de escribir apaixonados poemas e de considerar que un home a pretende so con sorrirlle. Mais a familia obriga a muller a casar con alguen de quen non esta namorada; un home que debe aceptala para saldar debedas coa familia dela. Ao pouco de casar, a muller ten que visitar un balneario na peninsula para curar o seu mal de pedra; ali atopara o amor desexado e mesmo conseguira sandar dos seus colicos renais. Cunha linguaxe sinxela, fermosa, e chea de sensibilidade, que a vez transmite unha fonda emocion, Milena Agus tece para os lectores unha sutil rede xeografica, historica, familiar e sentimental para ofrecerlles esta obra delicada e intensa, transportandoos ata un mundo a cabalo entre a realidade e a fantasia. A historia da avoa e a imaxe da dura vida en Italia despois da II Guerra Mundial, mais tamen o exemplo para perseguir os soños, con personaxes unidos pola sensibilidade artistica, o sufrimento, a loucura, os amores inventados ou frustrados. Mal de pedra, publicada en 2006, traduciuse a mais de vinte e cinco idiomas e vendeu mais dun millon de exemplares.