Libros de Literatura en gallego, página 47 de 246

Branca sabe que na entrada do xulgado ten que pedirlle algo moi difícil á súa cuñada Chelo. O futuro de Alberte está en xogo. Mentres, no silencio espeso do calabozo, quen fora soldado profesional, especialista en transmisions, rememora a experiencia vivida quince anos antes, cando formou parte das tropas da mision española na guerra de Bosnia. A fame, a sucidade, o frio, o alcohol, a crueldade, a brutalidade, a violencia, a morte foron experiencias que abriron en Alberte unha ferida desas que non sollan, a da marca profunda do medo, esa cicatriz pola que supura o suor da carraxe. Des que regresou daquel inferno, Alberte converteuse nun autentico alienixena, refractario a todo sentimento; dende enton, lembrar e a sua unica manifestacion de valentia.A intensidade desta novela memorable, que non ofrece tregua nin concesion ningunha, confirman a Xesus Manuel Marcos como un dos narradores mais potentes do noso tempo.Branca sabe que na entrada do xulgado ten que pedirlle algo moi difícil á súa cuñada Chelo. O futuro de Alberte está en xogo. Mentres, no silencio espeso do calabozo, quen fora soldado profesional, especialista en transmisions, rememora a experiencia vivida quince anos antes, cando formou parte das tropas da mision española na guerra de Bosnia. A fame, a sucidade, o frio, o alcohol, a crueldade, a brutalidade, a violencia, a morte foron experiencias que abriron en Alberte unha ferida desas que non sollan, a da marca profunda do medo, esa cicatriz pola que supura o suor da carraxe. Des que regresou daquel inferno, Alberte converteuse nun autentico alienixena, refractario a todo sentimento; dende enton, lembrar e a sua unica manifestacion de valentia.A intensidade desta novela memorable, que non ofrece tregua nin concesion ningunha, confirman a Xesus Manuel Marcos como un dos narradores mais potentes do noso tempo.

A pregunta perfecta. Abonda unha pregunta para recompor as pezas do misterio? Que hai por baixo dos raís onde un instante é veloz e discutible? Talvez o inexplicable carece de principio e só se deixa ver, fugaz, a medio percorrido. Pasa. Destrúe a súa forma e, sen volverse, permanece. Incomoda. Desasosega. Aí, nese enigma, desenvólvese esta historia. César Aira e Roberto Bolaño habitan distancias impredecibles. Anchuras conti-nentais dirimidas en minutos. Flutuacións que dun xeito estraño demoran un primeiro encontro, agochando impedimentos dunha simpleza desconcertante. Tres ocasións, tres citas inaprazables penduradas dun fío que toda escena require invisible. Michel Lafon, amigo e tradutor de Aira, comparece no argumento transmutado en narrador e testemuña, cómplice á fin, da intención que mantén o relato en constante expectativa.

As palabras que move o mar son catro relatos longos que teñen como fío condutor a memoria e a construción da identidade alicerzada neses recordos que permanecen imborrables na nosa vida ao longo dos anos. Por que determinadas impresions de natureza emocional, visual, olfactiva, tactil nos acompañan nesta viaxe de asombro e dubidas que e a vida durante toda a travesia? Un sinal, un nome nun papel, un arrecendo que fotografa un lugar na retina da memoria. O destino e ser devorados por ese vendaval que e o paso do tempo. As palabras que move o mar e un dique contra o que bate a marusia gris e invernal do esquecemento.As palabras que move o mar son catro relatos longos que teñen como fío condutor a memoria e a construción da identidade alicerzada neses recordos que permanecen imborrables na nosa vida ao longo dos anos. Por que determinadas impresions de natureza emocional, visual, olfactiva, tactil nos acompañan nesta viaxe de asombro e dubidas que e a vida durante toda a travesia? Un sinal, un nome nun papel, un arrecendo que fotografa un lugar na retina da memoria. O destino e ser devorados por ese vendaval que e o paso do tempo. As palabras que move o mar e un dique contra o que bate a marusia gris e invernal do esquecemento.

Luciana e Brown unen os seus destinos, marcados polo amor, o narcotráfico e a violencia, nos límites dunha das favelas de Sao Paulo. Alí na periferia desordenada da megalópole transcorre esta historia, escrita ao ritmo do rap, na que se esculcan os ingredientes da vida urbana no seculo XXI.O xurado do Premio Xerais 2010 no ditame que elaborou sobre Periferia, a novela de Iolanda Zuñiga que resultou gañadora, sinalou que partir dun argumento moi sinxelo e botando man dun sutil fio narrativo, a autoria deste texto creou un universo narrativo contundente, denso, moderno e actualisimo co que se atreveu a construir unha novela do seculo XXI, ano 2010, poñendo cargas de dinamita nos piares da nosa propia concepcion do que debe ser unha novela.Novela polifonica, con constantes referencias a cultura popular, a cultura de masas, a musica, aos medios, a publicidade, ao cine, ao futbol, esta tecida cunha mestura de textos tipicamente postmoderna. A xuizo do xurado, Periferia constitue unha achega necesaria a renovacion da narrativa galega a traves dunha concepcion potente e nitida de cal debe ser unha forma de narrar para o tempo actual. Un relato compacto, tamen mesto, extenso e verdadeiramente fascinante, cun enorme poder de seduccion.Luciana e Brown unen os seus destinos, marcados polo amor, o narcotráfico e a violencia, nos límites dunha das favelas de Sao Paulo. Alí na periferia desordenada da megalópole transcorre esta historia, escrita ao ritmo do rap, na que se esculcan os ingredientes da vida urbana no seculo XXI.O xurado do Premio Xerais 2010 no ditame que elaborou sobre Periferia, a novela de Iolanda Zuñiga que resultou gañadora, sinalou que partir dun argumento moi sinxelo e botando man dun sutil fio narrativo, a autoria deste texto creou un universo narrativo contundente, denso, moderno e actualisimo co que se atreveu a construir unha novela do seculo XXI, ano 2010, poñendo cargas de dinamita nos piares da nosa propia concepcion do que debe ser unha novela.Novela polifonica, con constantes referencias a cultura popular, a cultura de masas, a musica, aos medios, a publicidade, ao cine, ao futbol, esta tecida cunha mestura de textos tipicamente postmoderna. A xuizo do xurado, Periferia constitue unha achega necesaria a renovacion da narrativa galega a traves dunha concepcion potente e nitida de cal debe ser unha forma de narrar para o tempo actual. Un relato compacto, tamen mesto, extenso e verdadeiramente fascinante, cun enorme poder de seduccion.

ESTA Antoloxía da literatura galega 1196-1981 proponse introducir o lector á literatura galega tal e como se leva expresando durante case oitocentos anos. Cincuenta e cinco textos de corenta autores, mais seis que son anonimos, foron especialmente escolmados por escritores e expertos de recoñecido prestixio e logo traducidos ao ingles polos principais tradutores que arestora traballan neste eido. Aparecen representados todos os periodos (desde a epoca medieval ata o Rexurdimento e o seculo vinte, tanto antes como despois da guerra civil) e todos os xeneros literarios (desde a poesia a narrativa, o ensaio, o teatro, e a tradicion oral que mantivo o fio da continuidade entre os seculos dezaseis e dezaoito). Compracenos publicar unha antoloxia que axunta a experiencia de tantas persoas (autores, antologos, tradutores) e que situa o lector-peregrino nos pasos da literatura galega contemporanea.ESTA Antoloxía da literatura galega 1196-1981 proponse introducir o lector á literatura galega tal e como se leva expresando durante case oitocentos anos. Cincuenta e cinco textos de corenta autores, mais seis que son anonimos, foron especialmente escolmados por escritores e expertos de recoñecido prestixio e logo traducidos ao ingles polos principais tradutores que arestora traballan neste eido. Aparecen representados todos os periodos (desde a epoca medieval ata o Rexurdimento e o seculo vinte, tanto antes como despois da guerra civil) e todos os xeneros literarios (desde a poesia a narrativa, o ensaio, o teatro, e a tradicion oral que mantivo o fio da continuidade entre os seculos dezaseis e dezaoito). Compracenos publicar unha antoloxia que axunta a experiencia de tantas persoas (autores, antologos, tradutores) e que situa o lector-peregrino nos pasos da literatura galega contemporanea.

Premio Manuel Lueiro Rey de Novela Curta 2011Cando a literatura se reviste coa pel da música, xorde Outono aquí, novela que, dende un íntimo diálogo entre sociedade, identidade e individuo, asume a escrita da modernidade, por esa fuxida de todo intento de solideza, como se todo, voces e silencios, acabasen por se esluir no ar da desmemoria do que fomos, seres nados en aldeas feridas pola coitelada sangrante de autovias mal trazadas, que obrigan aos seus habitantes a asumiren todas as formas inimaxinables de deshumanizacion nos barrios obreiros das cidades emerxentes. Son vidas de desacougo, angustia, soidade, rancor e contas pendentes. Outono aqui e, sen dubida, un achegamento a eses seres forxados en espazos de miseria moral e fisica e a sua decadencia, a ignonimia de actos cometidos no nome da honra familiar vilipendiada, aos fillos e fillas deses seres e as suas feridas. E o caso de Xoan e Guillerme, os protagonistas, que loitan por reconstruir a sua identidade a partir de falsos certificados de nacemento, historiais medicos de prognostico incerto, segredos nunca antes confesados, fotografias veladas e tantas lembranzas esquecidas que, ao verbalizalas, conteñen unha soidade, ateigada, no entanto, de fisgoas de felicidade. Guillerme vese obrigado a viaxar a Gante, unha anonima cidade europea, un lugar con prazas, estatuas, castelos turisticos e barrios obreiros, tan igual e tan diferente coma calquera outro, para recuperar unha herdanza que lle pertence de seu e escoitar tamen as palabras de perdon de Xoan, o seu exitoso irman musico, mais nesa viaxe non so atopara a verdade dos feitos, senon tamen unha man calida e amable que o axuda a sair da espiral da vertixe e, sobre todo, a cicatrizar tantas feridas abertas.

Fortunato de Trasmundi é a historia dun curioso personaxe dun fantástico país, o paraíso secreto das Sete parroquias, que sae a percorrer o mundo pola Galicia toda e, aquí e acolá, coñece tipos, historias e situacions que permiten o autor a caricatura de todos nos, figuracion e parodia do tempo e da sociedade que vivimos.O primeiro de maio en Vigo, un linguista sabio en Compostela, a unidade sindical, as liortas do futbol, a economia sumerxida na confeccion, a memoria dos devanceiros, o alcalde de Lugo, cregos, xornalistas, estudiantes, pescadores nas Malvinas, corvos mensaxeiros e algunha meiga veñen e van por estas paxinas cun ritmo trepidante e a imaxinacion desbocada.Os antigos principes ou señores da cabaleria saian os camiños a ver mundo e a iniciarse na vida. Asi fai tamen Fortunato, que deixa o seu Cuspedriños secreto e anda o pais identificando os seus, habitantes misteriosos dun pobo misterioso.Velaqui unha historia fundamentalmente divertida, un divertimento que confirma no xenero da novela a quen todos recoñecen como un dos nosos primeiros poetas.Fortunato de Trasmundi é a historia dun curioso personaxe dun fantástico país, o paraíso secreto das Sete parroquias, que sae a percorrer o mundo pola Galicia toda e, aquí e acolá, coñece tipos, historias e situacions que permiten o autor a caricatura de todos nos, figuracion e parodia do tempo e da sociedade que vivimos.O primeiro de maio en Vigo, un linguista sabio en Compostela, a unidade sindical, as liortas do futbol, a economia sumerxida na confeccion, a memoria dos devanceiros, o alcalde de Lugo, cregos, xornalistas, estudiantes, pescadores nas Malvinas, corvos mensaxeiros e algunha meiga veñen e van por estas paxinas cun ritmo trepidante e a imaxinacion desbocada.Os antigos principes ou señores da cabaleria saian os camiños a ver mundo e a iniciarse na vida. Asi fai tamen Fortunato, que deixa o seu Cuspedriños secreto e anda o pais identificando os seus, habitantes misteriosos dun pobo misterioso.Velaqui unha historia fundamentalmente divertida, un divertimento que confirma no xenero da novela a quen todos recoñecen como un dos nosos primeiros poetas.