Libros de Literatura en gallego, página 53 de 249

Diana Maroto, unha moza brasileira de vinte anos, desaparece en Oregón. A policía búscaa sen éxito ata que un equipo de mergulladores atopa o seu corpo a tres quilómetros da ponte do Bibei, desde onde fora tirada ao rio tras ser apuñalada. A sua compañeira, Camelia V.P. encontrase unha vez ao mes cun construtor no motel Tropico. A doutora Carme M. T. esforzase por atopar as palabras axeitadas cando Rafael B.D. se presenta na sua casa cun ramo de rosas para expresarlle a sua admiracion. Aurora P.G., unha doante cero positivo, sofre cada noite a violencia do seu home. Os membros da brigada antiinciendios enfrontanse a esa nube sucia que percorre a ladeira do monte.Eis algunhas das historias que se mesturan nos limites de Oregon, na cidade cero, ese lugar sombrio debuxado pola precariedade e os proxectos truncados pola sorte adversa. Vidas cruzadas de personaxes que viven nas marxes, tramas paralelas que conforman un mosaico incompleto, ainda que representativo das maiores inxustizas e contradicions das sociedades urbanas do noso tempo.Tras os exitos rotundos obtidos por Asasinato no Consello Nacional e Dime algo sucio, premio da Semana Negra de Xixon, Diego Ameixeiras consolidase con Historias de Oregon, co seu caracteristico estilo directo e conciso, como autentico mestre do xenero negro mais contemporaneo.Diana Maroto, unha moza brasileira de vinte anos, desaparece en Oregón. A policía búscaa sen éxito ata que un equipo de mergulladores atopa o seu corpo a tres quilómetros da ponte do Bibei, desde onde fora tirada ao rio tras ser apuñalada. A sua compañeira, Camelia V.P. encontrase unha vez ao mes cun construtor no motel Tropico. A doutora Carme M. T. esforzase por atopar as palabras axeitadas cando Rafael B.D. se presenta na sua casa cun ramo de rosas para expresarlle a sua admiracion. Aurora P.G., unha doante cero positivo, sofre cada noite a violencia do seu home. Os membros da brigada antiinciendios enfrontanse a esa nube sucia que percorre a ladeira do monte.Eis algunhas das historias que se mesturan nos limites de Oregon, na cidade cero, ese lugar sombrio debuxado pola precariedade e os proxectos truncados pola sorte adversa. Vidas cruzadas de personaxes que viven nas marxes, tramas paralelas que conforman un mosaico incompleto, ainda que representativo das maiores inxustizas e contradicions das sociedades urbanas do noso tempo.Tras os exitos rotundos obtidos por Asasinato no Consello Nacional e Dime algo sucio, premio da Semana Negra de Xixon, Diego Ameixeiras consolidase con Historias de Oregon, co seu caracteristico estilo directo e conciso, como autentico mestre do xenero negro mais contemporaneo.

O prezo da fama inclúe os relatos que Slawomir Mrozek escribiu a principios da década de 1990, polo que se trata da súa obra máis recente. Malia seren escritas hai vinte anos, o talento do autor logra que estas breves narracions queden chantadas nun espazo a marxe do tempo, o cal permite que sexan lidas dende unha perspectiva actual. Destaca o humor co que Mrozek desenmascara o primitivismo, o disparate e a fachenda absurda coa que todos actuamos en ocasions, ao mesmo tempo que desacredita os esteriotipos do noso comportamento en sociedade.

Ninguén tiña a Gaspar Soutullo de Batitalas e Combarro por home de bosiso. Algúns dicían que certas quenturas sufridas cando neno lle deixaran como espetada entre as cellas unha eiva que lle privaba rexer ben; outros eran do parecer de que a fonte dos seus males viña de máis atrás, do mesmo nacemento, cando á parteira da Senra lle esborrexera o meniño e esnafrara contra o chan do dormitorio do pazo da Rúa Nova; e el mesmo, Gaspar Soutullo de Batitalas e Combarro, consciente ata certopunto da súa excentricidade, entendía que co aquel do seu nome non sepodía ser doutra lei. Aínda así, se nalgunha cousa uns e outros estaban de acordo, era en que un algueiro se lle atravesara nos miolos e non lle deixaba caletrar de xeito.

Verbas no ar resultou gañadora por unanimidade ao considerala o xurado unha obra «actual e oportuna que procura relacionar as revoltas nos países do norte de África coa actitude de descontento e protesta da xuventude protagonista dos movementos que estamos a contemplar no noso entorno». Para o xurado, integrado por Xabier P. Docampo, Elena Veiga e Tucho Calvo, «a obra está escrita cunha vocación de estilo que acode a unha linguaxe directa, construída cunha disposición do texto baseada nas frases curtas e nos parágrafos de pouca extensión, que procuran máis a suxestión ca descrición. Seguindo un estilo case propio do panfleto, por agresivo, mesmo incendiario, Iria Morgade sabe o que fai disparando verbas ao ar». Segundo o fallo, Verbas no ar «amosa o texto que as florituras non son necesarias para que nos desgarre, abríndonos os ollos ante un mundo en conflito a golpe de linguaxe tweet. E a autora sabe tamén que son tempos de combate, de manifestarse contra a inxustiza.

Da mesma maneira que hai varios ríos que veñen desaugar no gran río chamado Pai Miño, unindo nel todas as súas correntes, así tamén os diversos gansos e gansas deberían unirse uns cos outros e formaren parellas e mesmo, entre todos, unha gran e potente tribo.

Este é un disparatado intento de explicar o Universo e a vida. Tiven a desvergonza de poñelo en verso, marabillado polo incesante brillo dos astros e a estupefacción elemental que supón estar vivo. Alguns foron inspirados por nenos e nenas que me contan cousas do seu dia a dia; outros xurdiron da chistera do ilusionista nada. So pretendo prender a faisca da alegria, ainda que tamen dispon dun oco para a tristeza, porque ambas son irmas que van collidas da man. Un poema levarache a unha illa perdida no oceano do noso interior, onde te agardo. Supoño que quereras saber algunha razon pola que considero que o debes mercar. Non a hai. Iso depende de ti. Abre o libro ao chou. Le uns versos. Se algun che fai sorrir, dareime por satisfeito. Coidado!, debes ver cos ollos do primeiro neno que ergueu a cabeza cara ao firmamento.

Marcos sente a necesidade de coñecer e contar unha parte esquecida do seu pasado familiar cando descobre varias fotografías e un feixe de cartas escritas por un voluntario da División Azul, enviadas desde a fronte rusa en 1941, e atopadas no interior dunha caixa de marmelo. Coa axuda da sua nai, o escritor inicia un proceso de investigacion e de recuperacion da memoria que o leva desde A Habana da emigracion galega ata a fronte do rio Volchov e o cerco de Leningrado, atravesando a Europa sacudida pola II Guerra Mundial.Catro voces van debullando un conxunto de historias entretecidas, que son protagonizadas por unha galeria de personaxes entre os que destacan Alfredo, o autor das cartas; a sua nai Maria Luisa; os membros do peloton do que el forma parte; cidadans rusos atrapados pola crueldade da guerra; nenos, exiliados republicanos; xudeus e soldados alemans que son testemuñas da viaxe da Division cara a fronte do leste. Coa ribeira do Miño como centro e un mundo convulso como escenario, Fernandez Naval construe en A noite branca unha narracion emocionante, intensa, que lle permite recobrar personaxes e xeografias da sua primeira novela O bosque das antas (Premio Xerais 1988). A noite branca e unha novela de gran calado, de lectura seductora e decisiva na traxectoria literaria de Fernandez Naval.Marcos sente a necesidade de coñecer e contar unha parte esquecida do seu pasado familiar cando descobre varias fotografías e un feixe de cartas escritas por un voluntario da División Azul, enviadas desde a fronte rusa en 1941, e atopadas no interior dunha caixa de marmelo. Coa axuda da sua nai, o escritor inicia un proceso de investigacion e de recuperacion da memoria que o leva desde A Habana da emigracion galega ata a fronte do rio Volchov e o cerco de Leningrado, atravesando a Europa sacudida pola II Guerra Mundial.Catro voces van debullando un conxunto de historias entretecidas, que son protagonizadas por unha galeria de personaxes entre os que destacan Alfredo, o autor das cartas; a sua nai Maria Luisa; os membros do peloton do que el forma parte; cidadans rusos atrapados pola crueldade da guerra; nenos, exiliados republicanos; xudeus e soldados alemans que son testemuñas da viaxe da Division cara a fronte do leste. Coa ribeira do Miño como centro e un mundo convulso como escenario, Fernandez Naval construe en A noite branca unha narracion emocionante, intensa, que lle permite recobrar personaxes e xeografias da sua primeira novela O bosque das antas (Premio Xerais 1988). A noite branca e unha novela de gran calado, de lectura seductora e decisiva na traxectoria literaria de Fernandez Naval.

Premio Novela Europea Casino de Santiago 2011A novela relata o encontro de dous matrimonios -dous irmáns e cadansúa muller- que quedan para cear nun restaurante fino. Falan de cine e plans de vacacións, eludindo ata o final o tema que os levou ali: o futuro dos seus fillos Michel e Rick, de quince anos. Estes fixeron algo que lles pode desgrazar a vida para sempre. Paul Lohman, o narrador e pai de Michel, quere o mellor para o fillo. E para iso esta disposto a facer o que faga falla. O seus compañeiros de mesa teñen tamen os seus propios propositos ocultos. Durante a cea saen a relucir emocions, conflitos latentes entre os irmans, ata que, por ultimo, chegan ao punto no que teñen que tomar unha decision transcendental. Herman Koch narra cunha finura e unha agudeza verbal extraordinarias unha historia de amor incondicional, de violencia e de traizon. Os verdadeiros motivos persoais de cada un dos personaxes desvelanse pouco e pouco, polo que o lector se ve obrigado a posicionarse moralmente ao longo da narracion. A cea e unha novela provocadora e unha acida critica social.

Cando se fan cento cincuenta anos da publicación de Cantares gallegos, A miña primeira Rosalía é unha homenaxe a Rosalía de Castro, que puxo a súa voz e a súa vida ao servizo da dignificación da nosa lingua, das mulleres e dos desfavorecidos, en tempos nada propicios.Este libro reune unha biografia, unha antoloxia poetica e doce poemas musicados e cantados.Inclue CD con interpretacions de Maria Manuela, Mero, Mini e Xiana Lastra:1. O forno esta sin pan 2. Vente, rapasa 3. Tecin soia 4. Paseniño 5. Levame a aquela fonte cristaiña 6. No ceo, azul crarisimo 7. Miña Santa Margarida 8. Negra sombra 9. A xusticia pola man 10. Vamos bebendo 11. Mais o que ben quixo un dia 12. A Rosalia

Na reunión de preferentistas o avogado explica aos afectados que as participacións preferentes son emisións perpetuas cuxo problema é a falta de liquidez inmediata. Dilles que estamos falando de produtos comercializados de xeito enganoso nun momento no que os bancos, durante os primeiros anos da crise, tentaron reforzar o seu capital indiscriminadamente. Todo respondeu -continua-, a unha estratexia planificada. A maioria de vostedes pensou que se lles estaba vendendo un prazo fixo, sen ningun tipo de risco. Pero non foi asi. Unha voz crebada interrompe desde a porta ao avogado: Aqui vai haber sangue. Matarte lentamente consolida a liña de modernizacion radical da novela negra que Diego Ameixeiras abriu en novelas anteriores como Dime algo sucio, Historias de Oregon e Todo OK. Dosificacion da informacion, economia expresiva, coidada estrutura de tramas e vidas que van encaixando coma un puzzle son caracteristicas desta novela impactante e inesquecible que presenta con claridade problemas claves do noso tempo.Na reunión de preferentistas o avogado explica aos afectados que as participacións preferentes son emisións perpetuas cuxo problema é a falta de liquidez inmediata. Dilles que estamos falando de produtos comercializados de xeito enganoso nun momento no que os bancos, durante os primeiros anos da crise, tentaron reforzar o seu capital indiscriminadamente. Todo respondeu -continua-, a unha estratexia planificada. A maioria de vostedes pensou que se lles estaba vendendo un prazo fixo, sen ningun tipo de risco. Pero non foi asi. Unha voz crebada interrompe desde a porta ao avogado: Aqui vai haber sangue. Matarte lentamente consolida a liña de modernizacion radical da novela negra que Diego Ameixeiras abriu en novelas anteriores como Dime algo sucio, Historias de Oregon e Todo OK. Dosificacion da informacion, economia expresiva, coidada estrutura de tramas e vidas que van encaixando coma un puzzle son caracteristicas desta novela impactante e inesquecible que presenta con claridade problemas claves do noso tempo.

"Aquel neno" leva dentro o neno que foi Xose Neira Vilas. Sabe o autor que o seu carácter, o seu xeito de ser ven de aquel neno, do ámbito familiar e social que lle cadrou en sorte, e dos primeiros pasos que o seguiron; e que a sua vida de adulto e, queira ou non, a suma de traballos, friaxes, medos, fames e carencias da vida dun neno pobre dunha aldea galega dos anos 30 e 40 do seculo que se nos foi, como se foi o cativo, caneando polo camiño do tempo. Pero este neno do libro e tamen todos os nenos e nenas veciños seus, e os de centos de parroquias dos arredores, e os de toda Galicia, e mais ala de Galicia. Son milleiros, pois "Aquel neno" non e so unha memoria persoal. Como dicia o poeta Jose Hierro: “Cando falo de min estou falando tamen dos demais”.

Tradución e notas de Xosé López Díaz.

Nun porto afastado, Manuel Antonio mantén unha fermosa historia de amor cunha sorprendente muller á que coñeceu grazas a un estraño navegante chamado Joseph Conrad. Un rapaz de 15 anos relata a época en que os veraneantes madrileños eran o punto de todas as olladas e desexos da sua vila. Dous grupos de mozos provocan unha trifulca durante unhas festas patronais ao inicio da Transicion. O musico dunha orquestra e a camareira dun ambigu establecen unha engaiolante historia de amor... Cadeas e unha novela de novelas. Un baul de historias que denotan unha prodixiosa capacidade para fabular, para recrear, para imaxinar. A novela iniciase a partir da anecdota dun escritor que descobre na praia unha muller nova que le unha novela sua. Entre ambos os dous establecese unha curiosa e incomoda relacion que nos conduce a un debate sobre a identidade do que e ou non e hoxe unha novela. Desde o fragmentarismo dun narrador que as veces e pop e as veces e culto, Cadeas paseanos por diferentes atmosferas, rexistros e historias con gran sentido do humor e cunha axil ironia.Esta e a novela dun ventrilocuo, alguen capaz de enredarnos a traves de diversos xogos textuais que pretenden evidenciar para o narrador a imposibilidade de contar, problematizando as dificultades da escrita.Nun porto afastado, Manuel Antonio mantén unha fermosa historia de amor cunha sorprendente muller á que coñeceu grazas a un estraño navegante chamado Joseph Conrad. Un rapaz de 15 anos relata a época en que os veraneantes madrileños eran o punto de todas as olladas e desexos da sua vila. Dous grupos de mozos provocan unha trifulca durante unhas festas patronais ao inicio da Transicion. O musico dunha orquestra e a camareira dun ambigu establecen unha engaiolante historia de amor... Cadeas e unha novela de novelas. Un baul de historias que denotan unha prodixiosa capacidade para fabular, para recrear, para imaxinar. A novela iniciase a partir da anecdota dun escritor que descobre na praia unha muller nova que le unha novela sua. Entre ambos os dous establecese unha curiosa e incomoda relacion que nos conduce a un debate sobre a identidade do que e ou non e hoxe unha novela. Desde o fragmentarismo dun narrador que as veces e pop e as veces e culto, Cadeas paseanos por diferentes atmosferas, rexistros e historias con gran sentido do humor e cunha axil ironia.Esta e a novela dun ventrilocuo, alguen capaz de enredarnos a traves de diversos xogos textuais que pretenden evidenciar para o narrador a imposibilidade de contar, problematizando as dificultades da escrita.

Un texto divertido, mordaz e crítico cos lastres da superstición, da ignorancia e da explotación das persoas. Sobre as peripecias dun home do seculo XIX que se atopa de súpeto na Inglaterra da Alta Idade Media, nunha sociedade atrasada e desigual.

Nesta novela mestúranse voces, xéneros e escenarios (Vigo, Madrid, Monforte, Porto ou San Francisco) até compoñer un fresco de trinta anos de historia, dende 1977, ano das primeiras eleccións democráticas, pintado coa pincelada subxectiva duns personaxes situados sempre entre o realismo atroz e a utopia parodica.Os xornalistas utopicos presentanos as tripas dunha profesion desde o seu lado marxinal, pero tamen honesto, nun tempo no que os propios informadores se encontran no centro da polemica. Unha novela sorprendente, sobre todo polo seu estilo directo, as veces conversacional, polos seus cambios de ritmo, que fan que nos preguntemos sempre polo que vira despois, e polo seu humor capaz de transformar paxinas, aparentemente descritivas, nun campo de minas.Manuel Veiga acheganos, sen dubida, a sua mellor novela ate hoxe, unha narracion que ben poderiamos denominar biografia ficcionada, na que ao lector ou lectora non lle resultara dificil recoñecerse.Nesta novela mestúranse voces, xéneros e escenarios (Vigo, Madrid, Monforte, Porto ou San Francisco) até compoñer un fresco de trinta anos de historia, dende 1977, ano das primeiras eleccións democráticas, pintado coa pincelada subxectiva duns personaxes situados sempre entre o realismo atroz e a utopia parodica. Os xornalistas utopicos presentanos as tripas dunha profesion desde o seu lado marxinal, pero tamen honesto, nun tempo no que os propios informadores se encontran no centro da polemica.Unha novela sorprendente, sobre todo polo seu estilo directo, as veces conversacional, polos seus cambios de ritmo, que fan que nos preguntemos sempre polo que vira despois, e polo seu humor capaz de transformar paxinas, aparentemente descritivas, nun campo de minas. Manuel Veiga acheganos, sen dubida, a sua mellor novela ate hoxe, unha narracion que ben poderiamos denominar biografia ficcionada, na que ao lector ou lectora non lle resultara dificil recoñecerse.

Observar o mundo con curiosidade non era o que se agardaba dunha señorita de boas maneiras. Mais a Calpurnia interésanlle as teorías científicas de Darwin máis que conformarse coas limitacións dun destino predeterminado. No veran de 1899, a protagonista desta historia aprendera a ser naturalista. Ilustracion de cuberta de BETH WHITEA evolucion de Calpurnia Tate conta a historia dunha nena de case 12 anos -a mais nova de sete irmans- no seo dunha familia acomodada nunha pequena vila de Texas. Investigando nos libros da biblioteca e facendo ensaios nun pequeno laboratorio, achegarase a figura e aos descubrimentos revolucionarios de Charles Darwin. Tratase dunha novela xuvenil, extensible ao interese dos lectores adultos, polo que se axusta ao concepto actual de crossover. Transcorre no ano 1899, unha epoca na que as nenas eran educadas para seren señoritas de boas maneiras e desenvolverse unicamente no fogar: cociñar, coser e limpar a casa eran as principais obrigas das mulleres nunha sociedade na que, o mais ocioso que se lles reservaba, era tocar o piano e comportarse con rigorosa correccion. A inconformista Calpurnia rebelase contra ese destino predeterminado para buscar a sua propia identidade e formarse segundo as suas inquedanzas intelectuais e cientificas: ir ao rio, observar a natureza e recoller mostras que logo analizara coa axuda do seu avo librepensador, o unico familiar que apoia a sua curiosidade polo mundo e que lle obsequia un exemplar de A orixe das especies e un caderno para que aprenda a aplicar o metodo cientifico as suas observacions.A obra -que ten continuidade no volume titulado O curioso mundo de Calpurnia Tate- tamen aborda cuestions do ambito familiar, en especial a relacion da protagonista cos irmans: o amor e o desengano, as trasnadas xuvenis e os pequenos conflitos da vida cotia.

Frank Soutelo continúa en Galicia e agora está indignado.Todo comeza co roubo do manuscrito de"Vento mareiro", de Cabanillas, e despois co dun valioso papiro exipcio vinculado ás revoltas da primavera arabe. Demasiada xente quere o papiro, ao prezo que sexa...Soutelo sospeita que todo ten que ver coa aparicion dun cadaver sen mans na praia da Lanzada. Coa sua retranca caracteristica. Miguel Anxo Fernandez bota unha ollada aceda sobre a actualidade do pais nunha novela que consolida a Soutelo como o detective mais activo do panorama literario galego.