Libros de Literatura en gallego, página 53 de 246

El poeta gallego Emilio García Portosín llevaba desde los 8 años trabajando en el mar «primeiro por afección e logo por obrigación», según nos dice. Por este motivo, sus poesías tienen una fuerte vin

As novelas radiofónicas ou mesmo o teatro radiado tiveron a súa época dourada antes da chegada da televisión. Moita xente adoita identificar os xéneros da novela e mais do teatro radiofónicos cos melodramas sentimentais do tipo do último éxito deste xénero que se produciu en España nos comezos dos setenta, Lucecita, emitido pola cadea SER. Mais a novela e o teatro radiofónicos teñen no seu haber verdadeiros fitos na historia da cultura do século XX e dos novos medios, como a célebre emisión d´A guera dos mundos, de Orson Welles, en 1938. A Radio Galega recupera esta tradición do teatro radiofónico e neste sentido non merece esta iniciativa, que xa vai polo quinto ano de premios, máis ca parabéns. O libro reúne os autos (entendido o termo auto como peza breve de teatro, tanto relixiosa como profana) gañador e finalistas do V Premio Diario Cultural de Teatro Radiofónico. A obra premiada, "Paraísos", de Xosé Manuel Pacho Blanco, emprega o tópico (entendido tópico non de xeito pexorativo, senón como motivo ou recurso literario que se repite ao longo da historia) do teatro dentro do teatro, pois unha obra de teatro radiada vese interrompida pola noticia dun suposto accidente-atentado contra o Rei, que o fere gravemente e que ata causará a súa morte. A obra seguirá desenvolvéndose, mais cada pouco será interrompida sobre as noticias breves acerca da evolución da saúde do Rei.....

Deus xogando aos dados. Deus xogando aos dados de Fernando Méndez é o Premio Risco de Creación Literaria 2010. Un cura galego desaparecido hai vinte anos, altas xerarquías eclesiásticas implicadas no tráfico de ouro nazi, mafiosos e oportunistas que buscan dar o golpe da súa vida e catro escritores de fama internacional. Así se reconstrúe Deus xogando aos dados, que asenta a súa trama no feito histórico de que España recibiu entre os anos 1942 e 1944 máis de 5.000 lingotes de ouro que os nazis obtiveron das moas, as xoias e demais pertenzas dos xudeus, segundo informes desclasificados do Departamento de Estado dos EE.UU. Este ouro manchado en sangue serviu para pagar os produtos que España enviaba a Alemaña durante a Segunda Guerra Mundial, entre eles volframio das minas galegas, que partían do porto de Vigo.

Na vía secundaria que conduce ao polígono industrial prodúcese un atropelo nun día de choiva. Ese desafortunado incidente marcará un punto de inflexión nas vidas das persoas que participan no suceso ate situalas nunha calella con poucas saidas. Nora e Ramon, un matrimonio cada vez mais afastado por mor das suas adicions; Obdulia e o seu pai, Anselmo, que viven na solitaria casa da curva; Hilario, mecanico nun taller do poligono, desconcertado pola sua incapacidade para dar explicacions atinadas sobre os feitos. Vidas en via secundaria sometidas as faenas do destino. Vidas anonimas, tecidas por perdedores do noso tempo que agardan polo seu paquete de felicidade.Un relato de vidas cruzadas sobre a soidade e a incomunicacion, ese virus silencioso, mais moi estendido, que asolaga os nosos dias. Unha emocionante novela coral, escrita e construida con mestria e precision, capaz de arrebatar o interese dos lectores e lectoras en todos e cada un dos seus capitulos.Na vía secundaria que conduce ao polígono industrial prodúcese un atropelo nun día de choiva. Ese desafortunado incidente marcará un punto de inflexión nas vidas das persoas que participan no suceso ate situalas nunha calella con poucas saidas. Nora e Ramon, un matrimonio cada vez mais afastado por mor das suas adicions; Obdulia e o seu pai, Anselmo, que viven na solitaria casa da curva; Hilario, mecanico nun taller do poligono, desconcertado pola sua incapacidade para dar explicacions atinadas sobre os feitos. Vidas en via secundaria sometidas as faenas do destino. Vidas anonimas, tecidas por perdedores do noso tempo que agardan polo seu paquete de felicidade.Un relato de vidas cruzadas sobre a soidade e a incomunicacion, ese virus silencioso, mais moi estendido, que asolaga os nosos dias. Unha emocionante novela coral, escrita e construida con mestria e precision, capaz de arrebatar o interese dos lectores e lectoras en todos e cada un dos seus capitulos.

Pedra sobre pedra sitúase no momento da construción do Pórtico da Gloria, co Mestre Mateu «afanado en protexer a evolución e remate» da súa grande obra que, malia todos os atrancos, chegou aos nosos días como unha das máis impresionantes mostras escultóricas do Románico europeo.

Diana Maroto, unha moza brasileira de vinte anos, desaparece en Oregón. A policía búscaa sen éxito ata que un equipo de mergulladores atopa o seu corpo a tres quilómetros da ponte do Bibei, desde onde fora tirada ao rio tras ser apuñalada. A sua compañeira, Camelia V.P. encontrase unha vez ao mes cun construtor no motel Tropico. A doutora Carme M. T. esforzase por atopar as palabras axeitadas cando Rafael B.D. se presenta na sua casa cun ramo de rosas para expresarlle a sua admiracion. Aurora P.G., unha doante cero positivo, sofre cada noite a violencia do seu home. Os membros da brigada antiinciendios enfrontanse a esa nube sucia que percorre a ladeira do monte.Eis algunhas das historias que se mesturan nos limites de Oregon, na cidade cero, ese lugar sombrio debuxado pola precariedade e os proxectos truncados pola sorte adversa. Vidas cruzadas de personaxes que viven nas marxes, tramas paralelas que conforman un mosaico incompleto, ainda que representativo das maiores inxustizas e contradicions das sociedades urbanas do noso tempo.Tras os exitos rotundos obtidos por Asasinato no Consello Nacional e Dime algo sucio, premio da Semana Negra de Xixon, Diego Ameixeiras consolidase con Historias de Oregon, co seu caracteristico estilo directo e conciso, como autentico mestre do xenero negro mais contemporaneo.Diana Maroto, unha moza brasileira de vinte anos, desaparece en Oregón. A policía búscaa sen éxito ata que un equipo de mergulladores atopa o seu corpo a tres quilómetros da ponte do Bibei, desde onde fora tirada ao rio tras ser apuñalada. A sua compañeira, Camelia V.P. encontrase unha vez ao mes cun construtor no motel Tropico. A doutora Carme M. T. esforzase por atopar as palabras axeitadas cando Rafael B.D. se presenta na sua casa cun ramo de rosas para expresarlle a sua admiracion. Aurora P.G., unha doante cero positivo, sofre cada noite a violencia do seu home. Os membros da brigada antiinciendios enfrontanse a esa nube sucia que percorre a ladeira do monte.Eis algunhas das historias que se mesturan nos limites de Oregon, na cidade cero, ese lugar sombrio debuxado pola precariedade e os proxectos truncados pola sorte adversa. Vidas cruzadas de personaxes que viven nas marxes, tramas paralelas que conforman un mosaico incompleto, ainda que representativo das maiores inxustizas e contradicions das sociedades urbanas do noso tempo.Tras os exitos rotundos obtidos por Asasinato no Consello Nacional e Dime algo sucio, premio da Semana Negra de Xixon, Diego Ameixeiras consolidase con Historias de Oregon, co seu caracteristico estilo directo e conciso, como autentico mestre do xenero negro mais contemporaneo.

O prezo da fama inclúe os relatos que Slawomir Mrozek escribiu a principios da década de 1990, polo que se trata da súa obra máis recente. Malia seren escritas hai vinte anos, o talento do autor logra que estas breves narracions queden chantadas nun espazo a marxe do tempo, o cal permite que sexan lidas dende unha perspectiva actual. Destaca o humor co que Mrozek desenmascara o primitivismo, o disparate e a fachenda absurda coa que todos actuamos en ocasions, ao mesmo tempo que desacredita os esteriotipos do noso comportamento en sociedade.

Ninguén tiña a Gaspar Soutullo de Batitalas e Combarro por home de bosiso. Algúns dicían que certas quenturas sufridas cando neno lle deixaran como espetada entre as cellas unha eiva que lle privaba rexer ben; outros eran do parecer de que a fonte dos seus males viña de máis atrás, do mesmo nacemento, cando á parteira da Senra lle esborrexera o meniño e esnafrara contra o chan do dormitorio do pazo da Rúa Nova; e el mesmo, Gaspar Soutullo de Batitalas e Combarro, consciente ata certopunto da súa excentricidade, entendía que co aquel do seu nome non sepodía ser doutra lei. Aínda así, se nalgunha cousa uns e outros estaban de acordo, era en que un algueiro se lle atravesara nos miolos e non lle deixaba caletrar de xeito.

Verbas no ar resultou gañadora por unanimidade ao considerala o xurado unha obra «actual e oportuna que procura relacionar as revoltas nos países do norte de África coa actitude de descontento e protesta da xuventude protagonista dos movementos que estamos a contemplar no noso entorno». Para o xurado, integrado por Xabier P. Docampo, Elena Veiga e Tucho Calvo, «a obra está escrita cunha vocación de estilo que acode a unha linguaxe directa, construída cunha disposición do texto baseada nas frases curtas e nos parágrafos de pouca extensión, que procuran máis a suxestión ca descrición. Seguindo un estilo case propio do panfleto, por agresivo, mesmo incendiario, Iria Morgade sabe o que fai disparando verbas ao ar». Segundo o fallo, Verbas no ar «amosa o texto que as florituras non son necesarias para que nos desgarre, abríndonos os ollos ante un mundo en conflito a golpe de linguaxe tweet. E a autora sabe tamén que son tempos de combate, de manifestarse contra a inxustiza.

Da mesma maneira que hai varios ríos que veñen desaugar no gran río chamado Pai Miño, unindo nel todas as súas correntes, así tamén os diversos gansos e gansas deberían unirse uns cos outros e formaren parellas e mesmo, entre todos, unha gran e potente tribo.

Este é un disparatado intento de explicar o Universo e a vida. Tiven a desvergonza de poñelo en verso, marabillado polo incesante brillo dos astros e a estupefacción elemental que supón estar vivo. Alguns foron inspirados por nenos e nenas que me contan cousas do seu dia a dia; outros xurdiron da chistera do ilusionista nada. So pretendo prender a faisca da alegria, ainda que tamen dispon dun oco para a tristeza, porque ambas son irmas que van collidas da man. Un poema levarache a unha illa perdida no oceano do noso interior, onde te agardo. Supoño que quereras saber algunha razon pola que considero que o debes mercar. Non a hai. Iso depende de ti. Abre o libro ao chou. Le uns versos. Se algun che fai sorrir, dareime por satisfeito. Coidado!, debes ver cos ollos do primeiro neno que ergueu a cabeza cara ao firmamento.

Marcos sente a necesidade de coñecer e contar unha parte esquecida do seu pasado familiar cando descobre varias fotografías e un feixe de cartas escritas por un voluntario da División Azul, enviadas desde a fronte rusa en 1941, e atopadas no interior dunha caixa de marmelo. Coa axuda da sua nai, o escritor inicia un proceso de investigacion e de recuperacion da memoria que o leva desde A Habana da emigracion galega ata a fronte do rio Volchov e o cerco de Leningrado, atravesando a Europa sacudida pola II Guerra Mundial.Catro voces van debullando un conxunto de historias entretecidas, que son protagonizadas por unha galeria de personaxes entre os que destacan Alfredo, o autor das cartas; a sua nai Maria Luisa; os membros do peloton do que el forma parte; cidadans rusos atrapados pola crueldade da guerra; nenos, exiliados republicanos; xudeus e soldados alemans que son testemuñas da viaxe da Division cara a fronte do leste. Coa ribeira do Miño como centro e un mundo convulso como escenario, Fernandez Naval construe en A noite branca unha narracion emocionante, intensa, que lle permite recobrar personaxes e xeografias da sua primeira novela O bosque das antas (Premio Xerais 1988). A noite branca e unha novela de gran calado, de lectura seductora e decisiva na traxectoria literaria de Fernandez Naval.Marcos sente a necesidade de coñecer e contar unha parte esquecida do seu pasado familiar cando descobre varias fotografías e un feixe de cartas escritas por un voluntario da División Azul, enviadas desde a fronte rusa en 1941, e atopadas no interior dunha caixa de marmelo. Coa axuda da sua nai, o escritor inicia un proceso de investigacion e de recuperacion da memoria que o leva desde A Habana da emigracion galega ata a fronte do rio Volchov e o cerco de Leningrado, atravesando a Europa sacudida pola II Guerra Mundial.Catro voces van debullando un conxunto de historias entretecidas, que son protagonizadas por unha galeria de personaxes entre os que destacan Alfredo, o autor das cartas; a sua nai Maria Luisa; os membros do peloton do que el forma parte; cidadans rusos atrapados pola crueldade da guerra; nenos, exiliados republicanos; xudeus e soldados alemans que son testemuñas da viaxe da Division cara a fronte do leste. Coa ribeira do Miño como centro e un mundo convulso como escenario, Fernandez Naval construe en A noite branca unha narracion emocionante, intensa, que lle permite recobrar personaxes e xeografias da sua primeira novela O bosque das antas (Premio Xerais 1988). A noite branca e unha novela de gran calado, de lectura seductora e decisiva na traxectoria literaria de Fernandez Naval.