Libros de Literatura en gallego, página 56 de 246

Este libro nace fundamentalmente da obxervación. Aquí somos así, señores. A través destes relatos, como fogaradas, como rápidas instantáneas, viaxamos por tipos humanos, situacións, contrastes e anécdotas que se presentan como un singular retablo da Galicia que vivimos. Entre o video-clip e o angazo na ria, entre o "turbo" e a corredoira, as parabolicas e o tute subastado, os grupos modernos e a pension da Seguridade Social Agraria...O periodista non mata o escritor, enriqueceo. Hai toneladas de sensibilidade nestas paximas que anuncian de primeiras divertimento, un xogo, unha explosion de humor, pero que axiña profundizan tamen na outra cara da realidade, a menos visible, e invitan a exercitar o noso espirito criticoEste libro nace fundamentalmente da obxervación. Aquí somos así, señores. A través destes relatos, como fogaradas, como rápidas instantáneas, viaxamos por tipos humanos, situacións, contrastes e anécdotas que se presentan como un singular retablo da Galicia que vivimos. Entre o video-clip e o angazo na ria, entre o "turbo" e a corredoira, as parabolicas e o tute subastado, os grupos modernos e a pension da Seguridade Social Agraria...O periodista non mata o escritor, enriqueceo. Hai toneladas de sensibilidade nestas paximas que anuncian de primeiras divertimento, un xogo, unha explosion de humor, pero que axiña profundizan tamen na outra cara da realidade, a menos visible, e invitan a exercitar o noso espirito critico

Gaia é a protagonista de En vías de extinción. Ela é unha desas persoas que teñen a cerna dura coma un carballo, que asumen e reivindican o monte como berce persoal e que resisten a domesticación en todas as suas formas. Como un animal solitario, Gaia percorre os lugares interpretandose como un elemento ecoloxico chamado a cambiar o humus da forma mais discreta pero imborrable posible, invocando a revolucion de ser quen se e sen compromisos, a traves de batallas sen refens, e poñendo o que se pensa sempre por diante.Un dia, o seu traballo como interprete fai que a sua traxectoria se cruce coa da cantante de mais exito do momento. Daquela, todas as certezas que ela manexara semellan estar en perigo. Ou, se cadra, e nesa interseccion que de supeto atopa onde as suas polas de montañesa poliglota e viaxada poden chegar ao mais fondo do ceo.En vias de extincion e unha novela que fala dos mundos que esvaecen pero ainda estan ai, das persoas que loitan por mantelos e por transformalos dunha maneira unica. En vias de exnticion e unha novela escrita como as vetas das arbores que, dun xeito innovador, nos deixan percorrer das polas as raices. Eis a diversidade cultural, as fendas entre a vida rural e urbana e o potencial de conxugar todas as marxes para facer delas o centro da vida propia.

Trátase dunha novela coral na que se cruzan personaxes dispares observados desde un igualador ángulo límite.A cama é un obxecto que gaña co claroscuro. Os pacientes dun hospital saben que a intimidade se desprende ao xeito dunha gran carapola, ao tempo que van nacendo moitas emocions lentas e algunha que outra vertixinosa.Un ataque de indignacion e imbecilidade pode chegar a consumir trescentas calorias.A pituitaria e a amigdala son duas grandes descoñecidas. O frio e branco porque as sinestesias suceden; ademais, non e verdade que a auga sexa insipida: sabe a sede. E por suposto, hai partes do corpo que nin sequera sospeitamos que existen.Os personaxes masculinos olen a carballo rebolo; os femininos, a figueiras novas e a tinta roubada. A camara enfoca os seus rostros e converteos en personaxes contrapicados, secundarios ou relevantes, imperfectos ou sublimes, pequenos cameos que saen ao paso dun narrador omnisciente e irresponsable que abandona as suas funcions. A sua memoria e unha ollada impresionista que, con pinceladas breves, nos recorda que calquera tempo pasado foi moi mellorable.

Atlántida, Atlantis, Atl. O continente perdido. Moito se ten falado desta terra lendaria sen que aínda hoxe se conseguise demostrar a súa existencia, mais tampouco a súa falsidade. Diríase que os humanos precisamos coma do aire de espazos que desafian o rigor da razon para situarmos neles as nosas arelas mais intimas, as nosas imaxinacions, tamen as nosas perplexidades.Atl propon un novo achegamento ao asunto da Atlantida desde o eido da creacion literaria, mais un achegamento iluminado coas luces converxentes da historia e o mito, a ciencia e a intuicion, a cronica e a fabula. A traves do retrato dunha sociedade posibel, no que se lle outorga un forte protagonismo a politica, ao desenvolvemento tecnoloxico, ao pensamento e as rutinas da vida cotia, e que ven ser unha proxeccion inevitabel do mundo coñecido, asistimos a un demorado relato de tensions e intrigas que artellan unha explicacion non de todo inverosimil dos acontecementos que levaron ao seu traxico final.Cun certo alento de fondo epico e unha vaga intencion exemplarizante nunha novela clasica de accion, Atl aborda asemade unha revision dos elementos mais comuns da ficcion cientifica, dandolles un novo sentido e xuntandoos nunha mesma trama asombrosamente coherente.Situado nalgun mar do noso interior mais profundo e nun tempo que pode ser calquera, velai Atl, o continente perdido, esa historia que sempre volve.Atlántida, Atlantis, Atl. O continente perdido. Moito se ten falado desta terra lendaria sen que aínda hoxe se conseguise demostrar a súa existencia, mais tampouco a súa falsidade. Diríase que os humanos precisamos coma do aire de espazos que desafian o rigor da razon para situarmos neles as nosas arelas mais intimas, as nosas imaxinacions, tamen as nosas perplexidades.Atl propon un novo achegamento ao asunto da Atlantida desde o eido da creacion literaria, mais un achegamento iluminado coas luces converxentes da historia e o mito, a ciencia e a intuicion, a cronica e a fabula. A traves do retrato dunha sociedade posibel, no que se lle outorga un forte protagonismo a politica, ao desenvolvemento tecnoloxico, ao pensamento e as rutinas da vida cotia, e que ven ser unha proxeccion inevitabel do mundo coñecido, asistimos a un demorado relato de tensions e intrigas que artellan unha explicacion non de todo inverosimil dos acontecementos que levaron ao seu traxico final.Cun certo alento de fondo epico e unha vaga intencion exemplarizante nunha novela clasica de accion, Atl aborda asemade unha revision dos elementos mais comuns da ficcion cientifica, dandolles un novo sentido e xuntandoos nunha mesma trama asombrosamente coherente.Situado nalgun mar do noso interior mais profundo e nun tempo que pode ser calquera, velai Atl, o continente perdido, esa historia que sempre volve.

Os clásicos galegos a ritmo de rapRapoemas é un libro-disco da rapeira Aid no que se musican os grandes clásicos da literatura galega. Nunca antes se escoitara a Rosalía ou a Curros cantados desta maneira. A sorpresa vai ser grande. A calidade musical, tamen o e. Xa que logo, Rapoemas e unha viaxe que vai dende o seculo XIX, cando foron escritos moitos destes textos que tan ben coñecemos, ata este seculo XXI cheo de ritmos novos. Un libro-disco que vai facer que movamos as pernas e o corazon.

Continuando no ronsel de Pensa nao, esta nova novela de Anxo Angueira lévanos agora a fins dos sesenta, ós anos en que se organiza a primeira resistencia activa antifranquista. E lévanos a bordo dun pequeno galeon a vela que lle da o titulo, Iria, e que se converte no grande protagonista. As suas travesias pola Arousa e as suas remontadas polo Ulla, descritas co lexico nautico ainda vivo, parecen as veces concibidas como unha dura proba de resistencia, de escritura e de lectura, na que o autor e o lector viven embarcados.Entretecido coas viaxes do galeon, o traballo na construcion dun canal de regadio funciona como contrapunto obreiro e labrego que contrapesa o protagonismo do mundo mariñeiro. Pero tamen e toda unha metafora social e politica da epoca. Cosendo todolos fios, as entremesturadas historias de afogados semellan unha memoria polifonica do Ulla e mais da Arousa.Concibida e escrita sen concesions, Iria e un poderoso exercicio literario que nos leva a bordo, coma en Manoel Antonio, e nos emproa cara a horizontes nunca antes navegados. Unha novela memorable, un fito na narrativa galega contemporanea.Continuando no ronsel de Pensa nao, esta nova novela de Anxo Angueira lévanos agora a fins dos sesenta, ós anos en que se organiza a primeira resistencia activa antifranquista. E lévanos a bordo dun pequeno galeon a vela que lle da o titulo, Iria, e que se converte no grande protagonista. As suas travesias pola Arousa e as suas remontadas polo Ulla, descritas co lexico nautico ainda vivo, parecen as veces concibidas como unha dura proba de resistencia, de escritura e de lectura, na que o autor e o lector viven embarcados.Entretecido coas viaxes do galeon, o traballo na construcion dun canal de regadio funciona como contrapunto obreiro e labrego que contrapesa o protagonismo do mundo mariñeiro. Pero tamen e toda unha metafora social e politica da epoca. Cosendo todolos fios, as entremesturadas historias de afogados semellan unha memoria polifonica do Ulla e mais da Arousa.Concibida e escrita sen concesions, Iria e un poderoso exercicio literario que nos leva a bordo, coma en Manoel Antonio, e nos emproa cara a horizontes nunca antes navegados. Unha novela memorable, un fito na narrativa galega contemporanea.

Tradución do inglés de Saleta Fernández Á súa volta á Nixeria, logo de estudar en Gran Bretaña, Obi Okonkwo intenta seguir os seus nobres ideais e non ceder ante a sociedade corrupta do seu país. Po

Os poemas deste libro transitan entre a tradición, sempre de dobre raíz, culta e popular, e a contemporaneidade, un espazo por definición fuxidío. Son poemas empeñados, asemade, en achegar a necesari

Intensa e quente é a túa humidade azul poderíase resumir como a primeira novela propiamente pornográfica da literatura galega... Nunca tal se fixera na nosa literatura, onde até o de agora se apostou pola suavidade e a morneza dun erotismo que por veces agocha algunha que outra imaxe de maior voltaxe.

A principios do século XVII a vila de Cangas do Morrazo faise célebre porque varias das súas veciñas son levadas diante do tribunal da Santa Inquisición en Santiago de Compostela acusadas de bruxaría. Entre elas esta Maria Soliño, unha muller con facenda e negocios que andaba polos sesenta anos cando foi xulgada. Cangas gozaba dunha economia boiante baseada na pesca e no comercio local e internacional, ate que no ano 1617 sufriu o ataque dunha frota de piratas berberiscos que cambiou a sua historia. Reunions de bruxas en lascivos aquelarres nas praias, delacions entre veciños ou abusos de poder, alimentaban sermons moralizantes dende os pulpitos e ansias xusticeiras en boa parte da sociedade. Maria Soliño, ou Soliña, converteuse nunha personaxe lendaria para a sociedade galega, difuminada polo paso do tempo e cantada polo gran poeta Celso Emilio Ferreiro.A principios do século XVII a vila de Cangas do Morrazo faise célebre porque varias das súas veciñas son levadas diante do tribunal da Santa Inquisición en Santiago de Compostela acusadas de bruxaría. Entre elas esta Maria Soliño, unha muller con facenda e negocios que andaba polos sesenta anos cando foi xulgada. Cangas gozaba dunha economia boiante baseada na pesca e no comercio local e internacional, ate que no ano 1617 sufriu o ataque dunha frota de piratas berberiscos que cambiou a sua historia. Reunions de bruxas en lascivos aquelarres nas praias, delacions entre veciños ou abusos de poder, alimentaban sermons moralizantes dende os pulpitos e ansias xusticeiras en boa parte da sociedade. Maria Soliño, ou Soliña, converteuse nunha personaxe lendaria para a sociedade galega, difuminada polo paso do tempo e cantada polo gran poeta Celso Emilio Ferreiro.