Libros de Literatura en gallego, página 57 de 249

Raros e curiosos, neste sentido, supón unha relativa mudanza coas anteriores achegas pois dirixe a ollada a un lector adulto e opta por ofrecer un discurso que, desde as instancias dunha voz que é a dun cronista alleo aos feitos relatados, mais ao tempo extraordinariamente informado, porfia en amosarse como rigoroso e obxectivo nas descricions e nos sucedidos que relata, acoirazado detras dun rexistro expresivo un chisco arcaizante que procura a tension e o distanciamento precisos para os casos e peripecias narradas. Moitas destas levanse da man dun conxunto de personaxes singulares e fantasticos, no sentido mais literal do termo, que salientan polas peculiares obsesions, senlleiras ocupacions profesionais e inesperados intereses vitais que exhiben.A enxurrada imaxinativa que se deita nestas paxinas, de mans dadas co humor que nalgunhas ocasions se modula felizmente en aberta gargallada, resulta inequivocamente un dos seus grandes meritos. A estes compre engadir que se trata de relatos escritos con enxeño e precision de ourive, insuflando aire fresco nun modelo narrativo no que Carlos Lopez se desvela, ou mais ben se confirma, como magnifico cultivador.

A confesión de Lúcio (1914) ocupa un lugar de honra na moderna literatura portuguesa. Profundamente subxectiva e lírica, afástase dos modelos realistas e románticos de comezos do século XX, achegándose as experiencias simbolistas que diluirian as fronteiras entre a prosa e a poesia e a trazos como o sentido estetico da vida, o gozo desenfreado dos apetitos sensuais e o tedio existencial. Sa-Carneiro evoca o seus tempos de xuventude no Paris de 1895, con multiples referencias ao seu vadiar pola cidade, ao tempo que aborda tres das suas teimas: o suicidio, o amor fora dos parametros convencionais e lindeiro coa perversion, e mais a confusa percepcion do real, por momentos achegada a loucura. A enigmatica caracterizacion dos personaxes reforza a idea da fragmentacion do suxeito, leitmotiv da historia, visible nun conxunto de experiencias proximas ao delirio e ao frenesi sensorial.A obra foi concibida cos codigos da novela fantastica, onde a trama xira arredor dun triangulo amoroso e do seu fatidico desenlace. O narrador, Lucio Vaz, reafirma dende as paxinas iniciais a sua condicion de cronista duns feitos inverosimiles. A confesion de Lucio e unha obra aberta a interpretacion, pois afonda en universos tan ambiguos e enigmaticos como o dandismo a xeito de actitude que repudia o sistema de valores da sociedade burguesa; a androxinia, un sofisticado homoerotismo, se cadra mesmo o travestismo, como reflexo dunha complexa sexualidade.

O terceiro fillo do señor e da señora Brocket naceu desafiando a lei da gravidade. Os seus pais son fanáticos da "normalidade" e non aturan que o neno teña a rara habilidade de flotar. Tras botalo da casa, Barnaby coñece mundo e fai amigos que, coma el, representan a diferenza e a diversidade nun mundo pouco tolerante.

Volume en duas partes con paxinación á inversa: na primeira parte a obra plástica é de Pepe Cáccamo e os poemas de Baldo Ramos, na segunda parte a obra plástica é de Baldo Ramos e os poemas de Pepe C

A primeira antoloxía poética de Joseba Sarrionandia en edición bilingüe galego-éuscaro reflicte a rebeldía do autor e o seu compromiso coa lingua do seu pobo. Tamén pode lerse como unha crónica recen

Ademais de Elias Portolu ser unha obra escrita con minuciosidade, romanticismo e un certo aire rexionalista verdadeiramente cativador, Grazia Deledda imprímelles aos seus personaxes protagonistas, Elias e Maddalena, unha complexidade psicoloxica mais que notoria; os conceptos de culpa, modestia e represion fisica e psiquica, tan propios da relixion catolica, a da autora, entrelazanse seguido para, ao cabo, tecer un drama colectivo.A novela propon bastante mais ca unha simple vision mistica da vida, onde a relixion seria a balsa de salvacion fronte ao exceso pasional. Asi, por exemplo, encerra unha lectura sexual oculta que seguro non mencionan aquelas ordes conventuais que a listan como de lectura obrigatoria. Outro punto de interese, por se ainda non fose abondo para espertar a curiosidade do lector, esta na vision da Sardeña da epoca, tan estantia na sua estrutura social.

A presente é unha compilación xenial e caótica das lembranzas e vivencias do home e do diplomático ao longo dun percorrido de sesenta anos. Xa octoxenario, a vontade de Morand foi crear coa súa obra un espazo de dialogo consigo mesmo, no marco dunha cidade incomparable.Si, hai recordos moitos, mais tamen e sobre todo o autor da conta dunha epoca, dun estilo de vida, dunha concepcion da arte, dunhas conviccions e dunhas crenzas que hoxe a duras penas se manteñen, ou cando menos non expostas ao ollo publico. Venecias e polo tanto unha peza de dificil catalogacion, o balance dunha existencia.

Narrativa en galego

Coidado... coidado, ti, lector; amodo, pois este libro que tes nas túas mans agora mesmo é fráxil coma o punto xusto máxico de unión de dúas cereixas nos días de primavera. Así é. Aínda que este oso, mama, si? e brutalmente sincero coma un temporal na fisterra mais atlantica e animal. O poemario, de innovadora linguaxe poetica, susurranos ao oido, moi baixiño, a maxia, por unha banda, e a brutalidade por outra, que se agocha en algo tan especial como e a maternidade. Pero non so, pois oso, mama, si? non e un libro sobre a maternidade... non; este novo poemario de Maria Lado, fala de todo iso co que irremediablemente conectamos nas nosas vidas, independentemente de quen sexamos; todo ese amor que desprendemos, o medo ao paso do tempo, a nosa evolucion persoal, as dubidas invernais, a calor que acentua cada caricia, cada aperta... en definitiva, do longo e escarpado camiño vital que percorremos todos e cada un de nos. Suso Vaamonde.Coidado... coidado, ti, lector; amodo, pois este libro que tes nas túas mans agora mesmo é fráxil coma o punto xusto máxico de unión de dúas cereixas nos días de primavera. Así é. Aínda que este oso, mama, si? e brutalmente sincero coma un temporal na fisterra mais atlantica e animal. O poemario, de innovadora linguaxe poetica, susurranos ao oido, moi baixiño, a maxia, por unha banda, e a brutalidade por outra, que se agocha en algo tan especial como e a maternidade. Pero non so, pois oso, mama, si? non e un libro sobre a maternidade... non; este novo poemario de Maria Lado, fala de todo iso co que irremediablemente conectamos nas nosas vidas, independentemente de quen sexamos; todo ese amor que desprendemos, o medo ao paso do tempo, a nosa evolucion persoal, as dubidas invernais, a calor que acentua cada caricia, cada aperta... en definitiva, do longo e escarpado camiño vital que percorremos todos e cada un de nos. Suso Vaamonde.

Cora e Fidel manteñen unha relación afectiva chea de espazos grises e comparten a dirección dun gabinete sociolóxico. Reciben un encargo dunha institución académica que ten como obxectivo elaborar un estudo arredor dunha mostra de persoas unidas por un nexo comun: o suicido con tendencias criminais. Fidel ocupase dos asuntos administrativos; Cora do traballo de campo, e sera a sua implicacion emocional coas persoas entrevistadas o que fara remexer nela escuras lembranzas do seu pasado. Fuxindo dun ambiente opresor, e incapaz de desbotar do pensamento os testemuños inquietantes dos suicidas, Cora dirixese a cidade que a viu medrar buscando o acubillo de Remedios, a sua avoa, unha muller de personalidade castradora. Xaora, non atopara acougo, senon un mundo de falsidades agochadas no soto da sua infancia.Un mosaico de personaxes que actuan como monicreques guiados por un destino perverso que controla as suas vidas, erguendo entre eles hermeticos muros de aire.Cora e Fidel manteñen unha relación afectiva chea de espazos grises e comparten a dirección dun gabinete sociolóxico. Reciben un encargo dunha institución académica que ten como obxectivo elaborar un estudo arredor dunha mostra de persoas unidas por un nexo comun: o suicido con tendencias criminais. Fidel ocupase dos asuntos administrativos; Cora do traballo de campo, e sera a sua implicacion emocional coas persoas entrevistadas o que fara remexer nela escuras lembranzas do seu pasado. Fuxindo dun ambiente opresor, e incapaz de desbotar do pensamento os testemuños inquietantes dos suicidas, Cora dirixese a cidade que a viu medrar buscando o acubillo de Remedios, a sua avoa, unha muller de personalidade castradora. Xaora, non atopara acougo, senon un mundo de falsidades agochadas no soto da sua infancia.Un mosaico de personaxes que actuan como monicreques guiados por un destino perverso que controla as suas vidas, erguendo entre eles hermeticos muros de aire.

Constátase que hoxe en día os cativos e as cativas non brincan nin enredan coma se facía décadas atrás. É a mudanza dos tempos. Os novos medios (TV, xogos electrónicos, teléfono móbil, ipad, ipod...) asi como unha xeografia urbana desaxeitada (falta de espazos de encontro e recreo), alen da ocupacion dos mesmos por outras circunstancias (ruas ateigadas de vehiculos) e engadido todo isto ao forte descenso da natalidade que da por resultado a escaseza de nenos (quer no medio urbano quer no medio rural -ainda conservando este toda a xeografia do xogo-) que dificulta, xa que logo, a concentracion de nenos necesaria para que se produza o xogo colectivo e socializador. A todo isto ainda hai que sumar a excesiva ocupacion do tempo de lecer das crianzas en actividades regradas (deportes, musica, tarefas escolares...) que lles resta posibilidades de desenvolveren o xogo libre e creativo. Quizabes, se os meniños e as meniñas xogasen como se xogaba en creatividade, liberdade e gratuidade, esta obra non teria razon de ser.Constátase que hoxe en día os cativos e as cativas non brincan nin enredan coma se facía décadas atrás. É a mudanza dos tempos. Os novos medios (TV, xogos electrónicos, teléfono móbil, ipad, ipod...) asi como unha xeografia urbana desaxeitada (falta de espazos de encontro e recreo), alen da ocupacion dos mesmos por outras circunstancias (ruas ateigadas de vehiculos) e engadido todo isto ao forte descenso da natalidade que da por resultado a escaseza de nenos (quer no medio urbano quer no medio rural -ainda conservando este toda a xeografia do xogo-) que dificulta, xa que logo, a concentracion de nenos necesaria para que se produza o xogo colectivo e socializador. A todo isto ainda hai que sumar a excesiva ocupacion do tempo de lecer das crianzas en actividades regradas (deportes, musica, tarefas escolares...) que lles resta posibilidades de desenvolveren o xogo libre e creativo. Quizabes, se os meniños e as meniñas xogasen como se xogaba en creatividade, liberdade e gratuidade, esta obra non teria razon de ser.

Ismael, o coxiño, o fillo da Rosaura da casa dos Boullosas, pasou aos catorce anos da escola de Andrade á de Santomé, onde aprendeu o manexo da tesoira e da agulla, habilidades propias do oficio de xastre. O enterro do seu avo, a quen lle preparou o primeiro traxe, foi o escaparate que lle permitiu comezar a contar con clientes na sua parroquia e despois tamen nas aldeas limitrofes. A cousa non empezaba mal. Poren, a division da herdanza familiar, obrigouno a coller outro camiño. O 5 de agosto de 1955, saiu do porto de Vigo a bordo do transatlantico Santa Maria rumbo ao porto da Guaira de Caracas. Iniciaba asi Ismael o seu percorrido emigrante que o levaria despois a Brasil e Arxentina e, mais tarde, de regreso a outra beira do Atlantico, a aquela primeira Suiza dos galegos.Nunha prosa gozosa e vibrante, labrada cunha lingua de inequivoca estirpe popular, e cunha presenza constante dun humor sutilmente retranqueiro, Bautista Alvarez reconstrue nesta sua novela alboral os vieiros da emigracion galega da segunda metade do seculo XX, unha epopea colectiva merecente de ser rescatada do esquecemento.Ismael, o coxiño, o fillo da Rosaura da casa dos Boullosas, pasou aos catorce anos da escola de Andrade á de Santomé, onde aprendeu o manexo da tesoira e da agulla, habilidades propias do oficio de xastre. O enterro do seu avo, a quen lle preparou o primeiro traxe, foi o escaparate que lle permitiu comezar a contar con clientes na sua parroquia e despois tamen nas aldeas limitrofes. A cousa non empezaba mal. Poren, a division da herdanza familiar, obrigouno a coller outro camiño. O 5 de agosto de 1955, saiu do porto de Vigo a bordo do transatlantico Santa Maria rumbo ao porto da Guaira de Caracas. Iniciaba asi Ismael o seu percorrido emigrante que o levaria despois a Brasil e Arxentina e, mais tarde, de regreso a outra beira do Atlantico, a aquela primeira Suiza dos galegos.Nunha prosa gozosa e vibrante, labrada cunha lingua de inequivoca estirpe popular, e cunha presenza constante dun humor sutilmente retranqueiro, Bautista Alvarez reconstrue nesta sua novela alboral os vieiros da emigracion galega da segunda metade do seculo XX, unha epopea colectiva merecente de ser rescatada do esquecemento.

Poesia en gallego

Un libro de diez cuentos que se desarrolla en este pueblo imaginario. La obra posee un índice de personajes en el que se descubre detalles de los habitantes de Embora que no aparecen en los relatos.

Unha “novela de feitura bizarra onde se mestura o real e o fantástico, entre os séculos XIX e XXI. Preséntasenos unha fábula vampírica que conxuga fíos de feminismo, tecnoloxía e

A capacidade de resistencia á dor física ou psicolóxica non se pode medir. Tampouco o grao de maldade que pode chegar a concibir o ser humano. É en situacións límite cando as persoas sacan a relucir comportamentos insolitos, para ben e para mal. No escenario da II Guerra Mundial tiveron lugar episodios tan estarrecedores e crueis que alguns deles resultan imposibles de dixerir.Un animal chamado neboa e un libro de relatos onde a ficcion se construe a partir de diferentes acontecementos sucedidos durante o conflito belico. O cerco de Leningrado, o naufraxio do buque USS Indianapolis, os metodos de tortura da banda de criminais ao servizo do italiano Pietro Koch, a realidade das mulleres prostituidas en Mauthausen ou a terrible mision do Enola Gay forman parte dalgunhas das historias que compoñen este libro. Escrita de xeito directo e descarnado pero sen perder nunca de vista o contexto historico, esta obra e un retrato desolador e emocional do comportamento das persoas en circunstancias extremas. Un pulso critico a condicion humana.A capacidade de resistencia á dor física ou psicolóxica non se pode medir. Tampouco o grao de maldade que pode chegar a concibir o ser humano. É en situacións límite cando as persoas sacan a relucir comportamentos insolitos, para ben e para mal. No escenario da II Guerra Mundial tiveron lugar episodios tan estarrecedores e crueis que alguns deles resultan imposibles de dixerir.Un animal chamado neboa e un libro de relatos onde a ficcion se construe a partir de diferentes acontecementos sucedidos durante o conflito belico. O cerco de Leningrado, o naufraxio do buque USS Indianapolis, os metodos de tortura da banda de criminais ao servizo do italiano Pietro Koch, a realidade das mulleres prostituidas en Mauthausen ou a terrible mision do Enola Gay forman parte dalgunhas das historias que compoñen este libro. Escrita de xeito directo e descarnado pero sen perder nunca de vista o contexto historico, esta obra e un retrato desolador e emocional do comportamento das persoas en circunstancias extremas. Un pulso critico a condicion humana.

Eyré consegue, neste libro de relatos, presentarnos un arquipélago de proxeccións dos temas fundamentais da literatura galega. A variedade temática é extensa nestes vinte e sete contos, pero todos teñen un elemento comun: a vision multipolar que o espello, real ou imaxinario, sempre matiza co seu reflexo teimudo e testan.Na tradicion literaria, os espellos sempre foron obxectos que redimensionan a realidade dun xeito que ningun outro recurso e quen de conseguir. Se Carroll nos descubriu un mundo marabilloso detras dun, Eyre consegue, neste libro de relatos, presentarnos un arquipelago de proxeccions dos temas fundamentais da literatura galega. Por exemplo, o da morte que revive nunha fantasmagoria nesa especie de inframundo lovecraftiano que tanto nos apaixona nestas latitudes; tamen o do uso, ou mais ben o abuso, do poder e da forza nas relacions humanas que se plasma na fraxilidade da vida que o autor tracexa con mestria na alegoria das almas en pena, que nin viven nin morren e que legan a certeza maciza e densa da incerteza vital; e tamen o humor, sempre acedo, que fai caricatura dos personaxes dos que queremos, mesmo precisamos, rir nalgun momento, porque na vida real apenas si poderiamos saudalos A variedade tematica e extensa nestes vinte e sete contos, pero todos teñen un elemento comun: a vision multipolar que o espello, real ou imaxinario, sempre matiza co seu reflexo teimudo e testan.Este libro de relatos e un exemplo excepcional da tradicion contista galega, pois ofrece unha variedade argumental e unha calidade estilistica que sen dubida ningunha mereceron o Premio Risco de Creacion Literaria de 2015. Salienta a construcion dos ritmos discursivos, que transmite con moita efectividade os ambientes e atmosferas para desenlazalos sempre de xeito sorprendente, asi como unha riqueza lexica que lle achega a obra un universo narrativo propio.