Libros de Literatura en gallego, página 57 de 246

''''Liña azul cumpre as esixencias da práctica narrativa e dun xeito destacado domina as técnicas da literatura contemporánea. Trátase dunha creación metaliteraria sobre o proceso de construción da propia novela, na que se mesturan os xeneros ata confundirense. O ensaio, a novela negra, de intriga e incluso humoristica forman unha trama mesta na que se confunden realidade e ficcion.'''' (Fragmento da Acta do IV Premio de Novela Curta ''''Cidade Centenaria de Riveira'''').Esta e a unica pista externa polo de agora, abondo para introducirse no caso. Hai que confiar na intuicion. Calquera outra cousa, contacten ipso facto: ocasodavidpobra.wordpress.com''''Liña azul cumpre as esixencias da práctica narrativa e dun xeito destacado domina as técnicas da literatura contemporánea. Trátase dunha creación metaliteraria sobre o proceso de construción da propia novela, na que se mesturan os xeneros ata confundirense. O ensaio, a novela negra, de intriga e incluso humoristica forman unha trama mesta na que se confunden realidade e ficcion.'''' (Fragmento da Acta do IV Premio de Novela Curta ''''Cidade Centenaria de Riveira'''').Esta e a unica pista externa polo de agora, abondo para introducirse no caso. Hai que confiar na intuicion. Calquera outra cousa, contacten ipso facto: ocasodavidpobra.wordpress.com

A nadadora é a metáfora das mulleres e homes que atravesamos un lago escuro como o tempo que vivimos. A nadadora, de costas, fixa a súa atención na luz do ceo, prefire ignorar que por baixo da tona da auga hai un fondo escuro en que podrecen os cadaveres, en que se ocultan as verdades pestilentes. Este poemario e unha reflexion aceda sobre a implicacion e a aceptacion, sobre o descoñecemento e o desinterese. Os poemas do libro falannos da mentira, do dano, da descomposicion social. As imaxes, surrealistas, como soños xeroglificos, anunciannos a realidade. E a auga e auga solida sobre a que transitamos en equilibrio, torrentes de auga para varrer o refugallo que nos inunda; augas quietas que nos afogan. Existe a verdade? Quen e como a construe? Ou vivimos na mentira dunha realidade aparente?A nadadora é a metáfora das mulleres e homes que atravesamos un lago escuro como o tempo que vivimos. A nadadora, de costas, fixa a súa atención na luz do ceo, prefire ignorar que por baixo da tona da auga hai un fondo escuro en que podrecen os cadaveres, en que se ocultan as verdades pestilentes. Este poemario e unha reflexion aceda sobre a implicacion e a aceptacion, sobre o descoñecemento e o desinterese. Os poemas do libro falannos da mentira, do dano, da descomposicion social. As imaxes, surrealistas, como soños xeroglificos, anunciannos a realidade. E a auga e auga solida sobre a que transitamos en equilibrio, torrentes de auga para varrer o refugallo que nos inunda; augas quietas que nos afogan. Existe a verdade? Quen e como a construe? Ou vivimos na mentira dunha realidade aparente?

Relato de sámago histórico e cerna de thriller, As escaleiras do Gran Hotel sitúanos nos tolos anos vinte nun escenario moi particular: o afamado Gran Hotel Balneario de Mondariz, espazo de glamour e altos voos no que cruzan os seus camiños diversos personaxes para vivir unha aventura inesperada na que teñen moito que ver dous intrepidos rapaces (mozo e moza) e un posible atentado a un visitante ilustre e, polo mesmo, a Xefatura do Goberno da España riveirista.

“Martin Codax. Bañarnos emos nas ondas! As sete cantigas. O Pergamiño Vindel” ábrese con cadanseu limiar da presidenta do Parlamento de Galicia, do conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Univ

Desde as primeiras composicións líricas galegas até a poesía contemporánez das penúltimas décadas, o patrimonio vexetal e animal, como soporte de imaxes, metáforas ou sinxelas evocacións determina profundamente innumerabeis poemas da literatura galega. O elemento animal e, moi nomeadamente, o vexetal son o espello que reflicte as visions do imaxinario cun esbellamento particualr, con aquel "miroitemente en dessous" do que falaba Mallarme en relacion ao significado do poema

Trieste, 1943. Un soldado da Segunda Guerra Mundial aparece ferido e inconsciente no porto. Sen ningunha documentación que o identifique, o home non lembra sequera o idioma que fala. O doutor que o asiste chega a conclusion de que e fines, coma el, e dedicase a aprenderlle de novo a sua lingua. Comeza asi a reconstrucion da identidade de Sampo Karjalainen, un proceso que o levara de volta a Finlandia na procura da sua identidade e do seu pasado. Unha obra sobre a perda, a memoria, a identidade, a guerra e o amor que recibiu numerosos premios, entre os que destaca o Grinzane Cavour.

Tras fuxir mangada coa cámara fotográfica que lle roubou na Quintana a unha parella de turistas, Erika caeu a rolos polas escaleiras de Praterías e procurou sandar as súas feridas na casa dunha amiga. Samuel, o seu irman, co que convive nun piso do barrio de Vite, procura nas ruas compostelas unha oportunidade definitiva que os saque de vez daquela merda de vida. A aparicion dun paquete levara a que as vidas dos irmans se crucen coas de Ventura, un mozo que fachendea de dedicarse a resolverlle problemas a xente, tanto os sinxelos coma os complicados, apenas un eufemismo para agochar que forma parte dunha banda dedicada ao branqueo e prestamo de cartos. Na liña de novelas anteriores como Dime algo sucio, Historias de Oregon, Todo OK, e Matarte lentamente, Ameixeiras profundiza en Conduce rapido na sua liña de modernizacion radical do xenero negro, baseada na brevidade, dosificacion da informacion, tramas cruzadas e maxima economia expresiva. Coa precision dun cirurxian ofrece un extraordinario retrato de vidas precarias que deambulan polo decorado da Compostela de hoxe.Tras fuxir mangada coa cámara fotográfica que lle roubou na Quintana a unha parella de turistas, Erika caeu a rolos polas escaleiras de Praterías e procurou sandar as súas feridas na casa dunha amiga. Samuel, o seu irman, co que convive nun piso do barrio de Vite, procura nas ruas compostelas unha oportunidade definitiva que os saque de vez daquela merda de vida. A aparicion dun paquete levara a que as vidas dos irmans se crucen coas de Ventura, un mozo que fachendea de dedicarse a resolverlle problemas a xente, tanto os sinxelos coma os complicados, apenas un eufemismo para agochar que forma parte dunha banda dedicada ao branqueo e prestamo de cartos. Na liña de novelas anteriores como Dime algo sucio, Historias de Oregon, Todo OK, e Matarte lentamente, Ameixeiras profundiza en Conduce rapido na sua liña de modernizacion radical do xenero negro, baseada na brevidade, dosificacion da informacion, tramas cruzadas e maxima economia expresiva. Coa precision dun cirurxian ofrece un extraordinario retrato de vidas precarias que deambulan polo decorado da Compostela de hoxe.

Unha recompilación de textos, cheos de sal e ironía, de lembranzas, vén a demostrar a arte deste polifacécito artista, que xa está armando a través da rede unha especie de exposición de arte efímera coas formas das areas da praia do Osmo espectacular

Ajudam a desenvolver as ideias próprias; permitem uma melhor actuação nas aulas; são um precioso auxiliar para as provas e exames; uma análise competente da narrativa, das personagens, dos temas e do

"Hai neste libro de Afonso Becerra diferentes niveis de lectura, pois contén algo máis que as 10 pezas breves que se anuncian no índice, agrupadas baixo o lema "textículos dramáticos e posdramáticos", que, como tal, xa implica unha vontade clara de polemica, tanto pola filiacion "post" que se lles reclama, como pola dimension "testicular" dos ditos textos, o que supon un indicador preciso do nucleo tematico dos mesmos que non e outro que as formas do amor (ou do desamor).Hai xa bastantes anos asistin a unha conversa entre dous coñecidos dramaturgos na que un lle preguntaba ao outro pola tematica da sua nova peza, ao que o outro respondia dicindo que trataba do de sempre, "de amor", pois o amor, ou a sua ausencia, sempre esta na raiz das historias dos seres humanos, dos grandes relatos e das pequenas lerias que alimentan as nosas

"Somnámbulos" reúne tres relatos de textura semellante, a das voces que falan e que escoitamos falar. Todos tratan do que trata a literatura, da memoria, é dicir do pasado. A escrita literaria adoita ser como guindar un balde ao pozo que un leva dentro. Non se acostuma contar mais o traballo de escribir ficcion e ir cavando nun pozo dentro de un, conforme se descende a auga vai saindo mais fria. O caso deste libro e outro, nace arredor dun texto, "Negocios de familia", que hai uns anos tirei fora do pozo e que logo deitei de volta para o fondo pretendendo esquecelo. Durante anos chegabame algunha voz desde aquel burato mais as urxencias da vida diaria permitironme non lles facer caso, ate que as voces se foron facendo mais claras e fortes e tiven que procurar un oco nos meus dias para voltar sentarme a escribir ao ditado desas voces. As veces ocorren cousas asi.O segundo, "Conversando coa auga", e un texto que naceu dun encargo da "Fundacion Agbar", que me propuxo escribir un texto sobre "a auga desbordada". O terceiro, "Insomne" naceu de recibir os chicotazos da historia nas costas propias. O orixinal foi escrito como texto para magnetofono e como tal foi escoitado por primeira e unica vez na "Sala Galan" de Santiago. Retomeino e corrixino, separandoo un pouco mais das circunstancias historicas que vivia naquel momento. Seguramente a persoas que o lean hoxe, ese ser terribel lles resulte estraño e lonxano, hoxe o terribel fixose invisibel, noutros tempos os monstros tiñan figura. (Da nota do autor)."Somnámbulos" reúne tres relatos de textura semellante, a das voces que falan e que escoitamos falar. Todos tratan do que trata a literatura, da memoria, é dicir do pasado. A escrita literaria adoita ser como guindar un balde ao pozo que un leva dentro. Non se acostuma contar mais o traballo de escribir ficcion e ir cavando nun pozo dentro de un, conforme se descende a auga vai saindo mais fria. O caso deste libro e outro, nace arredor dun texto, "Negocios de familia", que hai uns anos tirei fora do pozo e que logo deitei de volta para o fondo pretendendo esquecelo. Durante anos chegabame algunha voz desde aquel burato mais as urxencias da vida diaria permitironme non lles facer caso, ate que as voces se foron facendo mais claras e fortes e tiven que procurar un oco nos meus dias para voltar sentarme a escribir ao ditado desas voces. As veces ocorren cousas asi.O segundo, "Conversando coa auga", e un texto que naceu dun encargo da "Fundacion Agbar", que me propuxo escribir un texto sobre "a auga desbordada". O terceiro, "Insomne" naceu de recibir os chicotazos da historia nas costas propias. O orixinal foi escrito como texto para magnetofono e como tal foi escoitado por primeira e unica vez na "Sala Galan" de Santiago. Retomeino e corrixino, separandoo un pouco mais das circunstancias historicas que vivia naquel momento. Seguramente a persoas que o lean hoxe, ese ser terribel lles resulte estraño e lonxano, hoxe o terribel fixose invisibel, noutros tempos os monstros tiñan figura. (Da nota do autor).

Un arrepiante suceso acontecido durante a II Guerra Mundial en Vigo -cidade daquela ateigada de espías nazis e aliados- ten dramáticas consecuencias setenta anos despois, cando o rico nonaxenario Eliseo Sandamil Bentraces teme ser vitima dunha vinganza e contrata o detective Nivardo Castro, que actua, coma outras veces, acompañado polo xornalista Carlos Conde.A novela acolle personaxes reais e imaxinarios e desenvolve unha densa intriga internacional, que comeza en Galicia co trafico de volframio e o aprovisionamento de submarinos alemans -co porto de Vigo convertido nunha via de escape de xudeus e de nazis-, e que termina no ano 2013 na Arxentina patagonica. A vinganza do defunto, quinta entrega da serie de novelas iniciada por Crime en Compostela e protagonizadas polo detective Nivardo Castro, e unha impactante, orixinal e profunda viaxe ao corazon do mais grande drama belico do seculo XX e as suas demoradas consecuencias.Un arrepiante suceso acontecido durante a II Guerra Mundial en Vigo -cidade daquela ateigada de espías nazis e aliados- ten dramáticas consecuencias setenta anos despois, cando o rico nonaxenario Eliseo Sandamil Bentraces teme ser vitima dunha vinganza e contrata o detective Nivardo Castro, que actua, coma outras veces, acompañado polo xornalista Carlos Conde. A novela acolle personaxes reais e imaxinarios e desenvolve unha densa intriga internacional, que comeza en Galicia co trafico de volframio e o aprovisionamento de submarinos alemans -co porto de Vigo convertido nunha via de escape de xudeus e de nazis-, e que termina no ano 2013 na Arxentina patagonica. A vinganza do defunto, quinta entrega da serie de novelas iniciada por Crime en Compostela e protagonizadas polo detective Nivardo Castro, e unha impactante, orixinal e profunda viaxe ao corazon do mais grande drama belico do seculo XX e as suas demoradas consecuencias.

Naceu en Vilalba no ano 1947. Mestre e licenciado en Ciencias da Educación, desenvolve a súa actividade profesional no ensino. Despois de exercer o maxisterio en diversos centros escolares, traballou no gabinete de estudos para a Reforma Educativa e, na actualidade, e coordenador docente de Lingua Galega na cidade de Vigo.

Un texto clásico de comienzos de siglo XIV traducido por vez primera a la lengua gallega desde el italiano medieval por Darío Xohán Cabana, e ilustrado por Darío Basso. As floriñas de san Francisco reune la vida y actos de san Francisco de Asis y sus discipulos y en el se recoge tambien la peregrinacion del santo a Santiago de Compostela. Un delicioso libro de cuentos piadosos y a menudo acompañdados de gracia y humor, y siempre llenos de profunda emocion religiosa, mistica y fraternal. Las figuras de san Francisco y de sus compañeros y seguidores surgen de estas paginas con una extraordinaria capacidad de seduccion, llenas de vida y de verdad y, por que no decirlo, de simpatia personal (D. Xohan Cabana, en el Prologo).

Para celebrar o 55 aniversario da súa vida, Xavier Queipo presenta 55, unha colección de 55 relatos (56 se contamos o limiar, sempre evocador). A pegada do mar e dos océanos, o abraio diante das marabillas da natureza, as viaxes e as aprendizaxes que veñen prendidas tras dos ollos, as experiencias e soños dunha vida xa non curta. Xavier Queipo experimenta desde que comezou a sua andaina como escritor coa forma e cos contidos, sempre baixo a sombra tutelar da fascinacion e do xogo, da alteralidade e da celebracion da palabra. Este libro configura un mosaico de historias en alquimia perfecta de realidade e ficcion, de espellos deformantes, a medio camiño entre a erudicion e a lembranza de vidas pasadas ou posibeis. Queipo presenta un libro que non vai deixar indiferente a quen se mergulle na sua prosa engaiolante. Un longo percorrido de innovacion, de prosa mil veces renovada. Un libro para gozar.Para celebrar o 55 aniversario da súa vida, Xavier Queipo presenta 55, unha colección de 55 relatos (56 se contamos o limiar, sempre evocador). A pegada do mar e dos océanos, o abraio diante das marabillas da natureza, as viaxes e as aprendizaxes que veñen prendidas tras dos ollos, as experiencias e soños dunha vida xa non curta. Xavier Queipo experimenta desde que comezou a sua andaina como escritor coa forma e cos contidos, sempre baixo a sombra tutelar da fascinacion e do xogo, da alteralidade e da celebracion da palabra. Este libro configura un mosaico de historias en alquimia perfecta de realidade e ficcion, de espellos deformantes, a medio camiño entre a erudicion e a lembranza de vidas pasadas ou posibeis. Queipo presenta un libro que non vai deixar indiferente a quen se mergulle na sua prosa engaiolante. Un longo percorrido de innovacion, de prosa mil veces renovada. Un libro para gozar.

Nun cabaré, a medio camiño entre a realidade e a fantasía, asistimos á desesperada metamorfose de Juliette como a única saída ao tedio da existencia. Unha fuxida cara a ningunha parte que Casandra, guiada so polo que ve nos soños que a asedian cada vez con mais frecuencia desde hai algun tempo, intentara deter para evitar unha traxedia tan irremediabel como previsibel, e que, talvez precisamente por iso, nos fai sentir un abismo baixo os pes. Asi, cun no de vertixe no estomago, ficamos a ollar o espectaculo -denigrante e tenro asemade- dunhas personaxes imposibeis que tecen e destecen neste inframundo os seus soños mais intimos, que ensaian cada noite ousados pasos de ballet na corda frouxa da loucura, por veces flirteando inxenuamente coa morte, en canto finxen outras vidas para esqueceren as propias. E, sempre, de fondo, as bonecas de plastico que observan con noxo -recreandose morbosamente na dor allea-, o devir da traxedia.

Lengua Española y Literatura.Lingüística. Literatura. Filología;Enseñanza secundaria. Educación Secundaria Obligatoria.

Arroupada por unha constelación de voces amigas, a palabra celebra a plenitude do amor e do sexo, evoca os momentos atrapados e os obxectos marcados, recoñece a impotencia ante o abandono e a perda, reclama a memoria, contempla as identidades esgazadas, abraza quizais a esperanza. Entoa, en suma, un canto a gallardia.Arroupada por unha constelación de voces amigas, a palabra celebra a plenitude do amor e do sexo, evoca os momentos atrapados e os obxectos marcados, recoñece a impotencia ante o abandono e a perda, reclama a memoria, contempla as identidades esgazadas, abraza quizais a esperanza. Entoa, en suma, un canto a gallardia.