Libros de Literatura en gallego, página 61 de 246

Esta nova novela de Suso de Toro tómanos da man desde o comezo e fai que, empurrados pola intriga e pola emoción da súa lectura engaiolante, acompañemos ao protagonista nunha estraña viaxe cara á orixe para desvelar as claves da identidade persoal. Este relato e unha investigacion radical e intima, unha historia de familia, un retrato particular e colectivo dos humildes onde se acrisolan os diferentes xeneros literarios para achegarnos a esencia da vida. O autor fainos pasar da reflexion ao sorriso, con bravura e con tenrura, atopando nas experiencias da pobreza e da vida mais humilde as referencias primeiras que fundan a cultura occidental. Os lectores e lectoras agardan que Suso de Toro corra riscos con cada libro e afronte novos desafios esteticos e tematicos. Esta novela sorprendente non defrauda estas expectativas xa que Suso de Toro, como fixera en Polaroid, Tic-Tac ou Trece badaladas, traza unha nova fronteira literaria.Esta nova novela de Suso de Toro tómanos da man desde o comezo e fai que, empurrados pola intriga e pola emoción da súa lectura engaiolante, acompañemos ao protagonista nunha estraña viaxe cara á orixe para desvelar as claves da identidade persoal. Este relato e unha investigacion radical e intima, unha historia de familia, un retrato particular e colectivo dos humildes onde se acrisolan os diferentes xeneros literarios para achegarnos a esencia da vida. O autor fainos pasar da reflexion ao sorriso, con bravura e con tenrura, atopando nas experiencias da pobreza e da vida mais humilde as referencias primeiras que fundan a cultura occidental. Os lectores e lectoras agardan que Suso de Toro corra riscos con cada libro e afronte novos desafios esteticos e tematicos. Esta novela sorprendente non defrauda estas expectativas xa que Suso de Toro, como fixera en Polaroid, Tic-Tac ou Trece badaladas, traza unha nova fronteira literaria.

A obra coa que Doris Lessing, Premio Nobel de Literatura 2007, acadou o recoñecemento internacional. Publicada por primeira vez en 1962 e considerada unha das grandes novelas do século XX, O caderno dourado conta a historia de Anna Wulf, unha escritora inmersa nunha crise persoal que decide as suas experiencias en catro cadernos de cor diferente: o caderno negro para a sua vida literaria, o vermello para a politica, o amarelo para a vida emocional e o azul para todo o cotian.

A través de Conversas con Celso Emilio Ferreiro mergullámonos na significativa personalidade dun dos grandes escritores da literatura galega. Da man de Ramón Nicolás, biógrafo e editor da súa obra literaria, rescatase a voz e a palabra do autor celanoves, cando se cumpren trinta anos do seu pasamento, para dar conta da sua opinion politica e literaria e para introducirnos no "universo Celso Emilio", que en boa medida goza de plena actualidade e validez. Ramon Nicolas compilou e ordenou, tematica e fragmentariamente, as mais das entrevistas que se lle realizaron a Celso Emilio en medios escritos durante a sua vida e, como nun xogo de espellos, recupera o seu criterio e a sua presenza. A sua propia obra literaria, a politica, a militancia, as polemicas que protagonizou, a sua perspectiva sobre o ambito da cultura, a sua opinion sobre cuestions como a lingua galega ou a nacion latexan ao longo destas paxinas apaixonantes.A través de Conversas con Celso Emilio Ferreiro mergullámonos na significativa personalidade dun dos grandes escritores da literatura galega. Da man de Ramón Nicolás, biógrafo e editor da súa obra literaria, rescatase a voz e a palabra do autor celanoves, cando se cumpren trinta anos do seu pasamento, para dar conta da sua opinion politica e literaria e para introducirnos no "universo Celso Emilio", que en boa medida goza de plena actualidade e validez. Ramon Nicolas compilou e ordenou, tematica e fragmentariamente, as mais das entrevistas que se lle realizaron a Celso Emilio en medios escritos durante a sua vida e, como nun xogo de espellos, recupera o seu criterio e a sua presenza. A sua propia obra literaria, a politica, a militancia, as polemicas que protagonizou, a sua perspectiva sobre o ambito da cultura, a sua opinion sobre cuestions como a lingua galega ou a nacion latexan ao longo destas paxinas apaixonantes.

Con Ámote vermella, o poeta Claudio Rodríguez Fer conclúe a súa triloxía poética sobre a memoria histórica iniciada con Lugo blues e proseguida con A loita continúa (Xerais 2004). Este poemario elexíaco, ilustrado pola pintora Sara Lamas, esta organizado en tres partes: I. No corazon da besta; II. Na besta do corazon e III. Memoria contra a morte. Na primeira parte, a mais extensa do libro o poeta e a pintora homenaxean a todas as mulleres vitimas da barbarie do 36, esquecidas entre os esquecidos. Asi recuperase a memoria e o rostro das mulleres libertarias asasinadas en Galicia, como Josefa Barreiro Gonzalez, nai humilde ou Dolores Blanco Montes, a voz das conserveiras e atadeiras do Morrazo. Outrosi faise con Juana Capdevielle, secuestrada tras ser fusilado o seu marido, Francisco Perez Carballo, gobernador republicano da Coruña, e asasinada e enterrada en Rabade o 18 de agosto de 1936. Elexia pronunciada na lembranza de Amada Garcia, fusilada en Ferrol o 27 de xaneiro de 1938, tras despedirse do seu pai, do seu marido e do seu fillo, acabado de nacer. Homenaxe que se estende as mestras represaliadas (como Maria Vazquez Suarez, Mercedes Romero Abella ou a ourensa Erundina Alvarez Perez), as matronas republicanas, as decenas de mulleres descoñecidas que agocharon a fuxidos e pagaron coa sua vida por isto ou a todas as mulleres que tolearon de dor durante aqueles anos da represion. Na segunda e terceira parte, o poeta homenaxea as suas voces filiais mais queridas. Amote vermella e un berro emocionante contra o exterminio atroz daquelas vidas desfeitas, contra o esquecemento inxusto e o silencio complice no que se mantivo a estas vitimas do fascismo, ao tempo que cosntitue un chamado en solidariedade con todas as comunidades do mundo que padecesen calquera ditadura do terror.

Este libro, preparado polo profesor José Ángel García López, ten un dobre obxectivo: por unha banda, reflicte o estado actual dos estudos relacionados con Lorenzo Varela e pretende ser unha ferramenta util para os presentes e futuros analistas da sua obra. Asi mesmo, e unha homenaxe a memoria deste intelectual ao cumprirse trinta anos do seu pasamento. Unha homenaxe que subscriben todos e cada un dos autores citados neste libro, moitos dos cales elaboraron as suas contribucions en circunstancias para a expresion e a difusion da literatura na nosa lingua menos propicias cas actuais. Co desexo de que a herdanza moral e literaria do poeta de Monterroso se espalle no espazo e no tempo, publicase este traballo bibliografico como mostra do compromiso da Comision de Homenaxe a Lorenzo Varela e de Xerais co estudo e coa divulgacion da biografia e da obra do autor homenaxeado no Dia das Letras Galegas do ano 2005.

Dez magníficos relatos constitúen este novo libro de Francisco X. Fernández Naval, que abre con "Noite de pallabarro", a descuberta adolescente dunha realidade calada, silenciada, que alentaba e confundia un tempo sen memoria historica; e que pecha con "Para seguir bailando", un relato que amosa a condicion fantastica do cotian nun xogo de multiples caras, coma o espello de Rafael Dieste, como o reflectir dos cristais do espello. Entre medias, hai oito relatos que fixan os temas das obsesions persoais do autor: o abandono do medio rural, a inxustiza e a corrupcion, o abuso exercido sobre a muller e o seu dereito a decidir sobre a sua vida e o seu corpo, o asombroso territorio da sombra ou a reflexion sobre a violencia. Alguns conectan directamente con obras anteriores de Naval pero, en definitiva, o que amosa este libro e a dimension do ser humano que protagoniza unha existencia normal na que, as veces, interfire o fantastico ou o azaroso, e sempre, por riba de calquera outra consideracion, a certeza de que debemos seguir bailando neste xogo da vida que e, en definitiva, o mais firme valor que posuimos.Dez magníficos relatos constitúen este novo libro de Francisco X. Fernández Naval, que abre con "Noite de pallabarro", a descuberta adolescente dunha realidade calada, silenciada, que alentaba e confundia un tempo sen memoria historica; e que pecha con "Para seguir bailando", un relato que amosa a condicion fantastica do cotian nun xogo de multiples caras, coma o espello de Rafael Dieste, como o reflectir dos cristais do espello. Entre medias, hai oito relatos que fixan os temas das obsesions persoais do autor: o abandono do medio rural, a inxustiza e a corrupcion, o abuso exercido sobre a muller e o seu dereito a decidir sobre a sua vida e o seu corpo, o asombroso territorio da sombra ou a reflexion sobre a violencia. Alguns conectan directamente con obras anteriores de Naval pero, en definitiva, o que amosa este libro e a dimension do ser humano que protagoniza unha existencia normal na que, as veces, interfire o fantastico ou o azaroso, e sempre, por riba de calquera outra consideracion, a certeza de que debemos seguir bailando neste xogo da vida que e, en definitiva, o mais firme valor que posuimos.

En 1809 as tropas napoleónicas francesas entran en Galiza e toman varias das súas cidades e vilas. Pontevedra é ocupada e desde o primeiro momento a resistencia comeza a actuar contra os invasores da Terra. En pleno conflito belico, o amor ten espazo e lugar entre desencontros, odios atavicos e dubidas de lealdade. Unha moza galega desata a atencion dun alto oficial frances nos peores dias da invasion. Amores fronteirizos co imposibel e desenvoltos, en paralelo, as crueldades propias dunha guerra de guerrillas aberta para loitar por conceptos de liberdade, tan afastados e distintos, como os que representan os protagonistas desta pequena historia.

Xosé Fernández Ferreiro, que con tanto acerto narrou a traxedia dos paseos e dos fuxidos galegos, ofrécenos en Tempo de centeo outra magnífica novela sobre a posguerra. Transcorre naquel pequeno Ourense, clerical e clasista, dos anos corenta e cincuenta do pasado seculo cando todo eran atrancos e miserias para o pobo. O personaxe principal e un adolescente que emigra da aldea a cidade, onde se ve obrigado a traballar en diversos oficios para subsistir nun mundo hostil e represivo no que se sente alleo e desnortado. so un grande amor e a sua paixon polo cine lle dan pulo e o liberan para soportar o noxo de cada dia.Tempo de centeo e unha historia amarga e realista, da que emerxen, coa forza das cousas prohibidas, todos os desexos humanos nun tempo escuro e desaventurado que trocou a vida de moitas xeracions.Xosé Fernández Ferreiro, que con tanto acerto narrou a traxedia dos paseos e dos fuxidos galegos, ofrécenos en Tempo de centeo outra magnífica novela sobre a posguerra. Transcorre naquel pequeno Ourense, clerical e clasista, dos anos corenta e cincuenta do pasado seculo cando todo eran atrancos e miserias para o pobo. O personaxe principal e un adolescente que emigra da aldea a cidade, onde se ve obrigado a traballar en diversos oficios para subsistir nun mundo hostil e represivo no que se sente alleo e desnortado. so un grande amor e a sua paixon polo cine lle dan pulo e o liberan para soportar o noxo de cada dia.Tempo de centeo e unha historia amarga e realista, da que emerxen, coa forza das cousas prohibidas, todos os desexos humanos nun tempo escuro e desaventurado que trocou a vida de moitas xeracions.

Cando se cumpren cincuenta anos do falecemento de Ramón Cabanillas, Xerais reedita un libro inatopable que agora cobra vida propia: Samos. A Biblioteca das Letras Galega pon na man dos lectores e lectoras o emblematico libro de Cabanillas nesta coidadosa edicion prologada e notada por Carlos L. Bernardez. Samos, publicado orixinalmente en 1958 (o derradeiro que viu a luz en vida do autor) e un extraordianrio poema epico-didactico, de inspiracion relixiosa e maxistral dominio tecnico, onde o poeta procura o seu propio equilibrio interior, constituindo unha obra cimeira da nosa tradicion no que se refire a poesia descritivaCando se cumpren cincuenta anos do falecemento de Ramón Cabanillas, Xerais reedita un libro inatopable que agora cobra vida propia: Samos. A Biblioteca das Letras Galega pon na man dos lectores e lectoras o emblematico libro de Cabanillas nesta coidadosa edicion prologada e notada por Carlos L. Bernardez. Samos, publicado orixinalmente en 1958 (o derradeiro que viu a luz en vida do autor) e un extraordianrio poema epico-didactico, de inspiracion relixiosa e maxistral dominio tecnico, onde o poeta procura o seu propio equilibrio interior, constituindo unha obra cimeira da nosa tradicion no que se refire a poesia descritiva

Historias da pintura é unha serie de contos inspirados nos cadros dos grandes mestres da pintura universal. Mediante a análise da técnica e temática dun cadro, téntase ficcionalizar a praxe psicolóxica do autor correspondente no trance do acto pictórico. Odas aos poetas galegos son sesenta e cinco poemas adicados aos grandes pintores galegos. A través dunha análise da dialéctica concreta dos cadros reflíctese a silenciosa voz poética que os habita.