Libros de Literatura en gallego, página 61 de 238

Dúas obras fundamentais do dramaturgo ruso Antón Chékhov

O prezo da fama inclúe os relatos que Slawomir Mrozek escribiu a principios da década de 1990, polo que se trata da súa obra máis recente. Malia seren escritas hai vinte anos, o talento do autor logra que estas breves narracions queden chantadas nun espazo a marxe do tempo, o cal permite que sexan lidas dende unha perspectiva actual. Destaca o humor co que Mrozek desenmascara o primitivismo, o disparate e a fachenda absurda coa que todos actuamos en ocasions, ao mesmo tempo que desacredita os esteriotipos do noso comportamento en sociedade.

Ninguén tiña a Gaspar Soutullo de Batitalas e Combarro por home de bosiso. Algúns dicían que certas quenturas sufridas cando neno lle deixaran como espetada entre as cellas unha eiva que lle privaba rexer ben; outros eran do parecer de que a fonte dos seus males viña de máis atrás, do mesmo nacemento, cando á parteira da Senra lle esborrexera o meniño e esnafrara contra o chan do dormitorio do pazo da Rúa Nova; e el mesmo, Gaspar Soutullo de Batitalas e Combarro, consciente ata certopunto da súa excentricidade, entendía que co aquel do seu nome non sepodía ser doutra lei. Aínda así, se nalgunha cousa uns e outros estaban de acordo, era en que un algueiro se lle atravesara nos miolos e non lle deixaba caletrar de xeito.

Este libro nace fundamentalmente da obxervación. Aquí somos así, señores. A través destes relatos, como fogaradas, como rápidas instantáneas, viaxamos por tipos humanos, situacións, contrastes e anécdotas que se presentan como un singular retablo da Galicia que vivimos. Entre o video-clip e o angazo na ria, entre o "turbo" e a corredoira, as parabolicas e o tute subastado, os grupos modernos e a pension da Seguridade Social Agraria...O periodista non mata o escritor, enriqueceo. Hai toneladas de sensibilidade nestas paximas que anuncian de primeiras divertimento, un xogo, unha explosion de humor, pero que axiña profundizan tamen na outra cara da realidade, a menos visible, e invitan a exercitar o noso espirito criticoEste libro nace fundamentalmente da obxervación. Aquí somos así, señores. A través destes relatos, como fogaradas, como rápidas instantáneas, viaxamos por tipos humanos, situacións, contrastes e anécdotas que se presentan como un singular retablo da Galicia que vivimos. Entre o video-clip e o angazo na ria, entre o "turbo" e a corredoira, as parabolicas e o tute subastado, os grupos modernos e a pension da Seguridade Social Agraria...O periodista non mata o escritor, enriqueceo. Hai toneladas de sensibilidade nestas paximas que anuncian de primeiras divertimento, un xogo, unha explosion de humor, pero que axiña profundizan tamen na outra cara da realidade, a menos visible, e invitan a exercitar o noso espirito critico

Unha selección de relatos escritos durante a primeira década do século XXI. A autora de 'Memoria de cidades sen luz' amosa nestes textos, de asunto aparentemente heteroxéneo, as teimas e paixóns dunha vocacion literaria que atravesa eses dez anos cun pulo creador constante.

Continuando no ronsel de Pensa nao, esta nova novela de Anxo Angueira lévanos agora a fins dos sesenta, ós anos en que se organiza a primeira resistencia activa antifranquista. E lévanos a bordo dun pequeno galeon a vela que lle da o titulo, Iria, e que se converte no grande protagonista. As suas travesias pola Arousa e as suas remontadas polo Ulla, descritas co lexico nautico ainda vivo, parecen as veces concibidas como unha dura proba de resistencia, de escritura e de lectura, na que o autor e o lector viven embarcados.Entretecido coas viaxes do galeon, o traballo na construcion dun canal de regadio funciona como contrapunto obreiro e labrego que contrapesa o protagonismo do mundo mariñeiro. Pero tamen e toda unha metafora social e politica da epoca. Cosendo todolos fios, as entremesturadas historias de afogados semellan unha memoria polifonica do Ulla e mais da Arousa.Concibida e escrita sen concesions, Iria e un poderoso exercicio literario que nos leva a bordo, coma en Manoel Antonio, e nos emproa cara a horizontes nunca antes navegados. Unha novela memorable, un fito na narrativa galega contemporanea.Continuando no ronsel de Pensa nao, esta nova novela de Anxo Angueira lévanos agora a fins dos sesenta, ós anos en que se organiza a primeira resistencia activa antifranquista. E lévanos a bordo dun pequeno galeon a vela que lle da o titulo, Iria, e que se converte no grande protagonista. As suas travesias pola Arousa e as suas remontadas polo Ulla, descritas co lexico nautico ainda vivo, parecen as veces concibidas como unha dura proba de resistencia, de escritura e de lectura, na que o autor e o lector viven embarcados.Entretecido coas viaxes do galeon, o traballo na construcion dun canal de regadio funciona como contrapunto obreiro e labrego que contrapesa o protagonismo do mundo mariñeiro. Pero tamen e toda unha metafora social e politica da epoca. Cosendo todolos fios, as entremesturadas historias de afogados semellan unha memoria polifonica do Ulla e mais da Arousa.Concibida e escrita sen concesions, Iria e un poderoso exercicio literario que nos leva a bordo, coma en Manoel Antonio, e nos emproa cara a horizontes nunca antes navegados. Unha novela memorable, un fito na narrativa galega contemporanea.

Os protagonistas desta novela coral tentan dar respostas ás contradicións e teimas da nova xeración de mozos e mozas do século XXI que andan na busca do seu lugar no mundo, outorgando un sentido ao deambular desatinado dos seus protagonistas, unha pintora disposta a ser vista por quen non mira nun remuiño de emocions coas que tenta comprender o mundo, un escritor que precisa atencion exclusiva para existir, unha directora de videoclips que logra ser o centro das miradas e un rapaz anonimo que necesita o amor baixo a forma de tacto. Olladas falanos da sua relacion individual e colectiva co mundo, dos procesos de interioridade e exterioridade revelados simultaneamente, das lecturas que os foron conformando, dos amigos, da memoria dos avos e do que queda daquela forma de tenrura, da solidariedade con outros conflitos e outras realidades, das viaxes como espazos de permanente descubrimento, da era da comunicacion, das casualidades, da obstinacion como actitude vital, tematicas coas que Adelaida Vidal ven explicar o que queda a fin como pouso da vida, ese misterio que adopta o nome Inmensidade en forma de lenzo. Escrita con pulso narrativo firme, a novela aposta por unha linguaxe innovadora e sensitiva coa que da conta da fragmentaria percepcion dunha realidade sempre fuxidia.Esta obra resultou elexida como gañ...

Antoloxía poética

En Cardume relátasenos, a través dun fío persoal e familiar, a historia dos sobreviventes a un tempo confuso, enfermo e doloroso; a ese tempo aberto pola eclipse da República e dos seus ideais. A novela caracteriza un periodo moi longo que retrata boa parte do seculo XX a traves de varias xeracions, sorprendendonos coa fascinante recreacion de atmosferas sociais, familiares, politicas, industriais, culturais, e a recreacion dos retratos da emigracion daquela epoca convulsa que deixou unha pegada imborrable nas persoas que a viviron. Ambientda nun Vigo industrial e atlantico, Cardume e un crisol de personaxes que evolucionan e logran subsistir as miserias dunha cidade desacougante. Cunha gran capacidade expresiva e unha lingua poetica e metaforica que evidencia unha clara vontade estilistica, Rexina Vega reivindica nesta novela a memoria como conformacion da identidade do presente. Cardume obtivo o Premio Xerais de novela 2007.En Cardume relátasenos, a través dun fío persoal e familiar, a historia dos sobreviventes a un tempo confuso, enfermo e doloroso; a ese tempo aberto pola eclipse da República e dos seus ideais. A novela caracteriza un periodo moi longo que retrata boa parte do seculo XX a traves de varias xeracions, sorprendendonos coa fascinante recreacion de atmosferas sociais, familiares, politicas, industriais, culturais, e a recreacion dos retratos da emigracion daquela epoca convulsa que deixou unha pegada imborrable nas persoas que a viviron. Ambientda nun Vigo industrial e atlantico, Cardume e un crisol de personaxes que evolucionan e logran subsistir as miserias dunha cidade desacougante. Cunha gran capacidade expresiva e unha lingua poetica e metaforica que evidencia unha clara vontade estilistica, Rexina Vega reivindica nesta novela a memoria como conformacion da identidade do presente. Cardume obtivo o Premio Xerais de novela 2007.

Se a poesía quere intimidade e reflexión, tempo, un dos sitios que mellor lle acaen hoxe é o váter: Hai cu, e polo tanto tamén hai medo. Ser retraído quere tempo. Tempo abondo para facer (de ventre) unha breve e(va)cuacion. Tempo que se inviste, por exemplo, en faceren as suas pintadas os vates publicos nos vateres publicos. O vater reduto ultimo do eu, do nos, do noso, do noxo. Un libro de poemas para colgar nun cordel no cravo en que espetamos as follas do xornal para nos limpar; de par da cadea da cisterna do vater. Mentres hai cu, hai esperanza.Se a poesía quere intimidade e reflexión, tempo, un dos sitios que mellor lle acaen hoxe é o váter: Hai cu, e polo tanto tamén hai medo. Ser retraído quere tempo. Tempo abondo para facer (de ventre) unha breve e(va)cuacion. Tempo que se inviste, por exemplo, en faceren as suas pintadas os vates publicos nos vateres publicos. O vater reduto ultimo do eu, do nos, do noso, do noxo. Un libro de poemas para colgar nun cordel no cravo en que espetamos as follas do xornal para nos limpar; de par da cadea da cisterna do vater. Mentres hai cu, hai esperanza.

Pietro Puliani é un afamado vidreiro veneciano que posúe grandes coñecementos sobre alquimia e poderes adiviñatorios aprendidos no Exipto. Todo o que rodea a figura de Pietro é un gran misterio: vive nun dos illotes de Venecia e habita un suntuoso palacio ao que case ninguen accedeu nunca; agocha a sua face baixo unha mascara carnavalesca; goza do respecto da alta nobreza e da proteccion do Dogo; ninguen sabe a sua idade e moitos pensan que e o mesmo demo. Pietro Puliani dedica a sua vida a busca da beleza e da inmortalidade femininas. Para dar con elas, frecuenta todos os bordeis da cidade na procura da rapaza que agoche no seu interior unha alma inmortal e bela.Cunha prosa elaborada, que recrea ambientes preciosistas e as veces oniricos, A venus de cristal, a novela coa que Chelo Suarez Muiños debuta na coleccion Xerais Narrativa, retrata con precision descricions de escenas e lugares marabillosos e personaxes entre fantasticos e grotescos daquela Venecia do seculo XV, conducindo ao lector cun ritmo axil polas suas paxinas.Pietro Puliani é un afamado vidreiro veneciano que posúe grandes coñecementos sobre alquimia e poderes adiviñatorios aprendidos no Exipto. Todo o que rodea a figura de Pietro é un gran misterio: vive nun dos illotes de Venecia e habita un suntuoso palacio ao que case ninguen accedeu nunca; agocha a sua face baixo unha mascara carnavalesca; goza do respecto da alta nobreza e da proteccion do Dogo; ninguen sabe a sua idade e moitos pensan que e o mesmo demo. Pietro Puliani dedica a sua vida a busca da beleza e da inmortalidade femininas. Para dar con elas, frecuenta todos os bordeis da cidade na procura da rapaza que agoche no seu interior unha alma inmortal e bela. Cunha prosa elaborada, que recrea ambientes preciosistas e as veces oniricos, A venus de cristal, a novela coa que Chelo Suarez Muiños debuta na coleccion Xerais Narrativa, retrata con precision descricions de escenas e lugares marabillosos e personaxes entre fantasticos e grotescos daquela Venecia do seculo XV, conducindo ao lector cun ritmo axil polas suas paxinas.

Lucía, a piques de iniciar os estudos de xornalismo, vai rememorando nunha viaxe en tren a súa relación con Soa, unha esmoleira a quen coñeceu cando pretendía deter unha vaga de insolidariedade cos indixentes que se produce no seu barrio. Illa Soidade é unha novela iniciática que nos descobre unha vida marcada pola paixón e a soidade, con reflexións sobre a autonomía persoal e o respecto polo diferente. Afastándose de tópicos e concedéndolle voz a persoas que teñen o seu propio espazo nunha sociedade que habitualmente as silencia, a novela retrata o mundo da indixencia, da mendicidade, dos sen teito, dos esmoleiros, dos vagabundos. Cada unha destas persoas é unha illa deshabitada que vai conformando arquipélagos de soidade. Lucía procura nesta escuridade un pouco de luz para todas elas.