Libros de Literatura en gallego, página 75 de 246

Eduardo Pondal (1835-1917) é, xunto con Rosalía de Castro e Curros Enríquez, un dos tres grandes autores do Rexurdimento do século XIX. El é o poeta dos pinos, o bardo, a memoria antiga da Galicia celta, os verdes castros, mitos historicos do mundo anterior a cegada do romano.A sua obra "Queixumes dos pinos" e referencia obrigada na procura das raices de identidade da nacion galega, os fillos de Breogan, e o primeiro grande esforzo para a construccion duna lingua literaria e culta.Esta edicion da sua poesia, comentada e anotada, introduce o lector no mundo poderoso e baril da nosa mais remota memoria, vizosa fonte de inspiracion que unha riquisima tradicion continua.Eduardo Pondal (1835-1917) é, xunto con Rosalía de Castro e Curros Enríquez, un dos tres grandes autores do Rexurdimento do século XIX. El é o poeta dos pinos, o bardo, a memoria antiga da Galicia celta, os verdes castros, mitos historicos do mundo anterior a cegada do romano.A sua obra "Queixumes dos pinos" e referencia obrigada na procura das raices de identidade da nacion galega, os fillos de Breogan, e o primeiro grande esforzo para a construccion duna lingua literaria e culta.Esta edicion da sua poesia, comentada e anotada, introduce o lector no mundo poderoso e baril da nosa mais remota memoria, vizosa fonte de inspiracion que unha riquisima tradicion continua.

A aventura de catro irlandeses que viaxan a Galicia a bordo dunha embarcación tradicional converténdose en emblema do Camiño por mar. A viaxe está realizada en catro etapas, desde o 2014 ó 2017. Non e unha cronica periodistia, tampouco pretende ser unha novela, nin un documental. E a recreacion da historia real dos catro amigos que deciden facer o Camiño de Santiago por mar a bordo dun currach, feito por eles mesmos. Os feitos son certos, as singraduras e moitas das frases que aparecen. Os pensamentos, en cambio, son liberdade do novelista a hora de imaxinar a aventura. Unha viaxe a Santiago e unah viaxe interior as conciencias dos protagonistas.

Que a obra literaria de Vázquez Pintor sexa eminentemente poética non empece a visita do autor a outros xéneros, entre eles o teatral, que vemos hoxe reunido nesta fermosa antoloxía titulada "Teatro de Pintor", para indicar, talvez, unha certa condicion pictorica das dez pezas, ou cando menos a sua plasticidade, que as torna mais abertas, mais respirabeis.Da lectura das pezas contidas neste volume deducimos, en primeiro lugar, que son a obra e o traballo dun poeta, pola escolla de argumentos, linguaxes e espazos, mais tamen polas paradas metaforicas en temas e accions que denotan a vocacion precisa dun director de escena.

.

Quen lea as páxinas deste libro decatarase pronto do fértil territorio ficcional no que habita o seu autor. As historias que o compoñen apuntan nas máis diversas direccións, tanto temáticas coma estéticas, e son froito dun delongado proceso creativo ao que foron incorporandose sedimentos varios que explican a fasquia heteroxenea que amosan no seu conxunto.Do que digo son boa mostra a historia de recendos coloniais de A casa de Catalina Arencibia, mais tamen os relatos de protagonismo mozo A estrela fugaz, A rula, O estanque dos peixes vermellos, O monte, O peixiño vermello ou O rio; a acida vision do frikismo televisivo de A lercha; a refactura mitico literaria de A serea ou Novas tecnoloxias; a evocacion familiar de A tola; a historia secular de A torre; o relato de terror debuxado en Abrente; o onirismo apocaliptico que propon Anxos da noite; a latencia do absurdo desesperante que abriga Auga fosil; o fantastico aberto as portas de mundos paralelos que definen Mamede Salviña ou O paraiso perdido; a heroicidade case sobrehumana desa nai coraxe en Maternidade 4; a premonicion paranormal de Melisa; o esbozo de epopea que traza O Corpo Santo; os relatos animistas encerrados en O vento, Luz de lua nova e Pes lixeiros e mesmo o simbolico Un home ou ese espello das miserias as que arrastra a cobiza que e Voitre voraz.

"O tecido dos soños" gandúxase coas fías da memoria e do corazón. Velaí a arte alquímica da que se serve Teresa Pérez Tilve para hibridar realidade e ficción nun relato que é, a un tempo, testemuña dunha epoca e evocacion entrañada do vivido.No comezo da narracion Laura chega destinada como mestra a unha parroquia do interior pontevedres, producindose un choque de mundos entre a sua vida formativa anterior (caracterizada polo ambiente universitario urbano, mais dinamico) e a sua nova realidade (unha Galicia case virxiliana, que semella ancorada no tempo).Laura ha descubrir ben axiña as precarias condicions nas que tera que desenvolver o seu labor de ensinante: a escola avellentada; a ausencia de escusados; a convivencia da aula coas cortes, parede medianeira por medio; a inexistencia do mais elemental material escolar; a desconfianza da veciñanza, que non acaba de ver claro a conveniencia de lle enviar as nenas e nenos as clases. En fin, todo un mundo de penurias e escasezas que dificultaran grandemente a sua tarefa.

Máis que un teórico, Lucio Urtubia é, ante todo, un home de acción. A súa vida foi unha loita constante e, en contra do que pensan moitas persoas, ese é o seu legado, o tesouro de Lucio. Baseándose en interminables charlas e entrevistas co anarquista navarro, Belatz recrea con nitidez e minuciosidade as accións, lugares, personaxes, sucesos e atmosferas que marcaron a vida de Lucio. Convertido xa no seu biógrafo oficial, o ilustrador pamplonés nárranos as súas vivencias máis

O“Diario de Ana Frank”foi escrito entre o 12 de xuño de 1942e o 1 de agosto de 1944 no ático de Amsterdam onde Anae a súa familia se esconderon dos nazis. A obra publicouseao rematar a II Guerra Mund

"Claro de lúa" é unha homenaxe ás grandes novelas decimonónicas. Escrita cunha boa dose de amor e humor, nela escóitanse ecos de Jane Austen, Charlotte Brönte e Leon Tolstoi entre outros, arroupados

Guntián é unha vila galega que serve de escenario a uns personaxes que verán as súas vidas cruzarse á sombra dun mundo de apariencias, no que se irá destapando unha trama imbuída de túrbidos intereses, sentimentos universais e impulsos incontrolados. A conxuncion de realidades paralelas nas que conviven lealdades e traizons, amores e desenganos, tenrura e violencia, moralidade e perversion, hipocresia e corrupcion. A inocente inconsciencia sobre a transcendencia incalculabel que os actos propios poden chegar a ter na vida dos demais._,

Novela de intriga e de memoria, "Fálame do silencio" é unha reconstrución literaria brillante e intensa daquela Coruña popular de hai medio século, marcada aínda pola escaseza, as necesidades, a guerra e as vidas truncadas.Cinco anos despois da morte de Daniel Gluckmann, o xornalista Samuel Eiris recibe un encargo postumo: completar a sua historia. Unha peticion que o arrastrara de volta a Galicia actual e a Coruña do ano 1977. Un regreso a un pais que deixaba atras a ditadura, mais tamen ao momento exacto en que mudan as conciencias. A volta do mozo que descobre o que pesa o esquecemento na alma. No Durban, unha taberna de mariñeiros rexentada por un vasco con pendentes na orella e ollada salitrosa, ninguen resultara ileso. Atochas. 1936. Duas palabras que levaran os protagonistas a facerse a mesma pregunta: Quen somos en realidade? Unha viaxe interior, unha historia na procura de respostas de quen aprende a ler nas olladas, neses ollos azuis que lle devolven unha e outra vez a mesma pregunta: Quen e en realidade Daniel Gluckmann?Novela de intriga e de memoria, "Fálame do silencio" é unha reconstrución literaria brillante e intensa daquela Coruña popular de hai medio século, marcada aínda pola escaseza, as necesidades, a guerra e as vidas truncadas.Cinco anos despois da morte de Daniel Gluckmann, o xornalista Samuel Eiris recibe un encargo postumo: completar a sua historia. Unha peticion que o arrastrara de volta a Galicia actual e a Coruña do ano 1977. Un regreso a un pais que deixaba atras a ditadura, mais tamen ao momento exacto en que mudan as conciencias. A volta do mozo que descobre o que pesa o esquecemento na alma. No Durban, unha taberna de mariñeiros rexentada por un vasco con pendentes na orella e ollada salitrosa, ninguen resultara ileso. Atochas. 1936. Duas palabras que levaran os protagonistas a facerse a mesma pregunta: Quen somos en realidade? Unha viaxe interior, unha historia na procura de respostas de quen aprende a ler nas olladas, neses ollos azuis que lle devolven unha e outra vez a mesma pregunta: Quen e en realidade Daniel Gluckmann?Novela de intriga e de memoria, "Fálame do silencio" é unha reconstrución literaria brillante e intensa daquela Coruña popular de hai medio século, marcada aínda pola escaseza, as necesidades, a guerra e as vidas truncadas.