Libros de Literatura en gallego, página 8 de 248

Ninguén tiña a Gaspar Soutullo de Batitalas e Combarro por home de bosiso. Algúns dicían que certas quenturas sufridas cando neno lle deixaran como espetada entre as cellas unha eiva que lle privaba rexer ben; outros eran do parecer de que a fonte dos seus males viña de máis atrás, do mesmo nacemento, cando á parteira da Senra lle esborrexera o meniño e esnafrara contra o chan do dormitorio do pazo da Rúa Nova; e el mesmo, Gaspar Soutullo de Batitalas e Combarro, consciente ata certopunto da súa excentricidade, entendía que co aquel do seu nome non sepodía ser doutra lei. Aínda así, se nalgunha cousa uns e outros estaban de acordo, era en que un algueiro se lle atravesara nos miolos e non lle deixaba caletrar de xeito.

Os Apuntamentos de Jakob Littner desde un burato no chan viron a luz en 1948, o que fai da obra unha das primeiras memorias literarias do Holocausto. Tamén resultou ser unha das máis polémicas: orixinalmente presentouse como un texto orixinal de Koeppen, baseado nas reminiscencias que o protagonista, Jakob Littner, supostamente compartira en conversa co editor; anos despois, a raiz da reedicion da obra (para enton esquecida), quedou demostrado que Koeppen traballara sobre un manuscrito do propio Littner, que o editor xulgara interesante no contido e deficiente na forma. Sexa como for, os Apuntamentos constituen un relato poderosisimo da desgracia e salvacion dun home que na noite do 9 de novembro de 1938 deixa de ser reputado filatelista muniques de vida acomodada para se converter nun xudeo polaco deportado e perseguido pola que sempre considerou a sua patria. Cun estilo sobrio e enganosamente obxetivo narranse a espiral de horror que conclue con Littner agochado nun burato no chan grazas a intervencion dun aristocrata polaco mais premido pola falta de diñeiro ca polas conviccions nazis.

Na Cidade dos Anxos, capital mística dun país remoto, vive Roi, un singular estudante universitario. Mocidade louca, luces de neón, buguinas, tellados, unha virxe sensual e magoada, diamantes no ceo, confusión. Porén, aí están os anxos para... Esta novela, como a vida mesma, é unha singradura, unha viaxe, unha odisea. O navío intérnase en océanos vastos, en ríos sanguineos, da nosa xeografía. O navío é unha procura,a procura da vida. Enviar a un amigo Imprimir

Sara, unha muller que está farta dos ruídos da cidade, decide cambiar de estilo de vida. Un mozo vive obsesionado polas voces dos seus veciños, que lle impiden levar unha vida normal. Outra muller cítase nunha cafeteria cun home ao que coñeceu a traves de Internet. S. Lonely toma a decision, por primeira vez na sua vida, de emprender unha pequena viaxe de vacacions para romper a rutina. Un escritor, que recibe correos dunha lista na que nunca se deu de alta, descobre a carga subversiva dos hoax, esas falsas cadeas que se envian a traves do correo electronico. Simultaneamente, diversos mails cruzan o ciberespazo deste libro singular.Estas son algunhas das historias e personaxes do novo libro de Fran Alonso. Ninguen aborda os actuais xeitos de relacion entre as persoas nas sociedades urbanas e o modo en que a cidade e a tecnoloxia influen para mudar os medios que empregamos para comunicarnos. O libro esta centrado na convivencia entre os veciños dun edificio, pero tamen no uso da tecnoloxia como paradigma das formas de relacion. Desde a presenza do telefono mobil ata o contacto persoal a traves das redes sociais, Ninguen explora esa nova condicion que hoxe nos define aos cidadans das comunidades contemporaneas, vencelladas, entre outras cousas, ao individualismo, a maquina, a soidade e ao ruido.Sara, unha muller que está farta dos ruídos da cidade, decide cambiar de estilo de vida. Un mozo vive obsesionado polas voces dos seus veciños, que lle impiden levar unha vida normal. Outra muller cítase nunha cafeteria cun home ao que coñeceu a traves de Internet. S. Lonely toma a decision, por primeira vez na sua vida, de emprender unha pequena viaxe de vacacions para romper a rutina. Un escritor, que recibe correos dunha lista na que nunca se deu de alta, descobre a carga subversiva dos hoax, esas falsas cadeas que se envian a traves do correo electronico. Simultaneamente, diversos mails cruzan o ciberespazo deste libro singular.Estas son algunhas das historias e personaxes do novo libro de Fran Alonso. Ninguen aborda os actuais xeitos de relacion entre as persoas nas sociedades urbanas e o modo en que a cidade e a tecnoloxia influen para mudar os medios que empregamos para comunicarnos. O libro esta centrado na convivencia entre os veciños dun edificio, pero tamen no uso da tecnoloxia como paradigma das formas de relacion. Desde a presenza do telefono mobil ata o contacto persoal a traves das redes sociais, Ninguen explora esa nova condicion que hoxe nos define aos cidadans das comunidades contemporaneas, vencelladas, entre outras cousas, ao individualismo, a maquina, a soidade e ao ruido.

"Un acontecimiento literario de altísima importancia". Así define este descubrimiento editorial el presidente de la Real Academia Galega, Xosé Luís Méndez Ferrín, en el prólogo a "Bretemada", el poemario inedito de Gonzalo Lopez Abente (Muxia, 1878-1963) el escritor a quien, hace precisamente 40 años, en 1971, se le dedicaba el "Dia das Letras Galegas". El libro contiene un total de cien poemas. "Bretemada" es una metonimia de Galicia.

Extramunde narra, co alento prendido nas entrañas, unha viaxe alucinada que vai da freguesía de San Andrés deica a illa de Borneo, pasando por Senegal, Camerún, o Cabo de Boa Esperanza, Mozambique, a illa de Madagascar, a badia de Trincomalee, as illas de Anaman e o estreito de Malaca. Unha novela que retrata o poder omnimodo da Igrexa nos tempos escuros da Inquisicion e a navegacion polos oceanos Atlantico e Indico na procura de mundos afastados, para rematar nun poboado da tribo dos Dayaks, os cortadores de cabezas. Extramunde, escrita nunha prosa coidada, engaiolante, por veces vertixinosa, supon a culminacion dun soño: a negacion da diferenza, a procura da liberdade. Dividida en catro seccions, cada unha cun ritmo e cun alento diferenciado, admite varios niveis de lectura, pois e, ao mesmo tempo, novela de aventuras, de viaxes e de pausada reflexion. Unha novela que non vai deixar indiferente a quen se adentre no proceloso mar da escrita de Queipo.Extramunde narra, co alento prendido nas entrañas, unha viaxe alucinada que vai da freguesía de San Andrés deica a illa de Borneo, pasando por Senegal, Camerún, o Cabo de Boa Esperanza, Mozambique, a illa de Madagascar, a badia de Trincomalee, as illas de Anaman e o estreito de Malaca. Unha novela que retrata o poder omnimodo da Igrexa nos tempos escuros da Inquisicion e a navegacion polos oceanos Atlantico e Indico na procura de mundos afastados, para rematar nun poboado da tribo dos Dayaks, os cortadores de cabezas. Extramunde, escrita nunha prosa coidada, engaiolante, por veces vertixinosa, supon a culminacion dun soño: a negacion da diferenza, a procura da liberdade. Dividida en catro seccions, cada unha cun ritmo e cun alento diferenciado, admite varios niveis de lectura, pois e, ao mesmo tempo, novela de aventuras, de viaxes e de pausada reflexion. Unha novela que non vai deixar indiferente a quen se adentre no proceloso mar da escrita de Queipo.

A loucura como vivencia, a loucura como metáfora, como agudísima conciencia da dor de estar vivo. Esta é unha historia dura, triste, abrumadora, o relato da loita dunha corredora de marathon exhausta que procura o derradeiro alento para chegar a meta. Narrada nunha ambigua voz que camiña sobre o gume, que se amarra a linguaxe para non perderse, para exorcizar un mal que ameaza con esfarelar toda identidade, esta novela enfrontanos ao proceso da enfermidade mental como unha lenta e consciente deriva cara a escision e a exclusion. Un literal descenso aos infernos ante o que a psiquiatria revela toda a sua impotencia.Dark butterfly e unha novela memorable, unha obra que deixa unha fonda pegada emotiva. A confirmacion literaria dunha autora afouta que explora coa maior sutileza e profundidade unha das caras mais fraxiles e agochadas da condicion humana.A loucura como vivencia, a loucura como metáfora, como agudísima conciencia da dor de estar vivo. Esta é unha historia dura, triste, abrumadora, o relato da loita dunha corredora de marathon exhausta que procura o derradeiro alento para chegar a meta. Narrada nunha ambigua voz que camiña sobre o gume, que se amarra a linguaxe para non perderse, para exorcizar un mal que ameaza con esfarelar toda identidade, esta novela enfrontanos ao proceso da enfermidade mental como unha lenta e consciente deriva cara a escision e a exclusion. Un literal descenso aos infernos ante o que a psiquiatria revela toda a sua impotencia.Dark butterfly e unha novela memorable, unha obra que deixa unha fonda pegada emotiva. A confirmacion literaria dunha autora afouta que explora coa maior sutileza e profundidade unha das caras mais fraxiles e agochadas da condicion humana.

Xardín de Inverno nace do drama da morte. A partir da perda, empréndese un intenso percorrido por distintos escenarios cargados de símbolos. É unha viaxe introspectiva cara ao lugar máis puro e máis desolador: o propio eu. Como superar a dor da ausencia? A obra vai tecendo os fios necesarios para soster a alma cando esta a piques de se precipitar ao baleiro mais absoluto. Xardin de Inverno e un canto ao recordo, a permanencia dos seres queridos mais ala da morte.

O Premio de Relatos Mulleres Progresistas foi convocado por vez primeira no ano 2006, vindo substituír o xa veterano de Novela, cun obxectivo moi claro: animar e fomentar a escrita de narrativa en galego por mulleres, e nada mellor para isto que facer esa convocatoria desde o formato do relato, verdadeiro banco de probas de todo tipo de argumentos e voces e de maior poder de convocatoria para todas aquelas que algunha vez pensaron en contar algunha historia en negro sobre branco. O resultado final e concreto e este recompilatorio: quince pezas breves dun total de once autoras entre gañadoras, finalistas e mencions especiais do I, II, III e IV Premios, que veñen amosarnos a riqueza tematica e de estilos da narrativa galega escrita por mulleres, pero, sobre todo, que veñen dar forma e corpo a un entusiasmo compartido.

O poema é unha inscrición na época. Non renuncia ao rumor do mundo. Nin á violencia de todas as cousas. Pero é provisional, inútil, precario, tatexo, rebelde, desenfocado. ruído de fondo ensaia unha achega a consignar o nome e o enderezo dos criminais e aproximase a este tempo salvaxe, ferido, cunha lingua rota. O poema funciona non como espello, senon como testemuño.

Cun enorme poder metafórico, 15.724, unha magnífica novela de Xesús Constela, trasládanos a unha Patria «asentada no lombo dunha ave durmida» que está presidida pola figura do Gran Mariscal e ten com