Libros de Poesía en gallego, página 11 de 72

Contemplar como todo se esfarela, como o mundo se esborralla depredado pola praga humana, ser espectador dunha tarda e preguiceira apocalipse dende a comodidade dun fogar ben mantido no primeiro mundo. Facelo ate que algo racha nos adentros, unha demencia transitoria que impele a cavar trincheiras baixo as alfombras, que deixa a un espido fronte a unha incerteza radical, liminaridade sen norte. E a teima de transitar esa desolacion coa unica axuda da palabra. Velai o incerto territorio que tripa Xose de Cea no seu ultimo poemario: Dende a miña barricada de sofas e canapes, gañador do V Premio de Poesia Eduardo Pondal.

Neste outro título inédito e de aparición póstuma fai o autor simultáneos os anos dunha soa existencia, estremecida e sensible, cos séculos todos do mundo, que bulen nas copas das árbores mentres as suas raices descansan no infinito. Ocorre, ese encontro da sensibilidade coa verdade, na hora en que o bosque flota entre o sono e o real agasallandolle epifanias a quen ten os sentidos alerta: e dicir, o poeta e, canda el, nos, os seus lectores. E os versos que Torneiro mediu pacientemente na bascula de precision da Idea poñense ao servizo da Vida. E instalannos na festa da fala, e dispoñennos para a loita contra o esquecemento, e comprometennos a fin coa defensa da beleza necesaria. Axudannos asi a rectificar, ao abeiro da lectura e co guieiro da mellor poesia, a eternidade e un dia da nosa condena a ser homes e mulleres, transformandoa, celebrativamente, no agasallo da eternidade e un dia de sermos mulleres e homes unicos e irrepetibles. Na vixilia do bosque, territorio do soño, republica da palabra. Coa dose xusta da harmonia posible.

En “DES A MAR ultrasónio” atoparás emocións intensas, reflexión e elegancia en fusión con notas musicais que viaxan nunha dimensión ultrasónica.

«831-urb» é un exercicio arquitectónico de ambiente ciberpunk onde o ser humano cre recoñecerse.Este libro de poesía foi gañador do XXVI Premio Johan Carballeira.

Parasitando a túa pel é un conxunto de poemas de temática erótica escritos dende a propia pel da autora tentando compartir as súas experiencias vitais e a súa percepción da sexualidade.

Este ejemplar, tal como indica su título, intenta reflejar con un lenguaje claro y comprensible, las sensaciones positivas que ocupan el espacio que conduce desde la tristeza continuada hasta el entusiasmo mas apreciado. Tambien sugiere profundizar dos conceptos muy diferenciados, como poesias y rel...

O segredo éque non hai mar algúnsen un segredo

https://oespellodamemoria.org/o-espello-da-memoria-no-trazo-da-palabra__trashed/

O galego, nao sendo uma língua irma do português, mas sim um portuguès, uma forma do portuguès(como o andaluz do castelhano), tem-se de escrever, pois, como portuguès. Viver no seu seio é viver no mu

«Estudo sobre o voo dos corzos» é unha disección da beleza vulnerábel, unha análise poética da violencia na cultura humana e na cultura da natureza. Esta ollada é aloumiño e dó pola fraxilidade desa

quero ser un lago solitario cun parrulo no centro que me faga cóxegas na barriga un lago en calma non demasiado grande

Di Ana Ramil: «Lembra os sucos que labrei a bicos mentres eras terra / e reptaba arrastrando o meu corazón sobre ti». Entrar nestas páxinas é entrar na verdade fonda da gran poesía.

Edición facsímile dun poemario inédito da escritora Luísa Villalta que agora se exhuma, acompañado dun estudo introdutorio que contextualiza a obra no conxunto da produción da autora e dá razón das principais claves literarias que a sosteñen. O texto recuperado forma parte do Legado Luísa Villalta que se custodia no Centro Ramón Piñeiro e constitúe a primeira entrega da Biblioteca Luísa Villalta.

Volume de xinea popular integrado por miúdas pezas de ourivería poética. Cada unha das composicións que conforman esta obra son á vez fráxiles e intensas, de xeito que sexan doadas de inxerir tanto pola sensibilidade como pola intelixencia. O proposito

Canícula é un poemario que fala da xenealoxía familiar e a natureza. Hibridando o espazo mariño co monte e o rural co urbano, as nais coas avoas e as avoas coas netas, o libro preséntase como una reflexion arredor do que supon medrar e marchar, ou o que supuxo, nun tempo, ficar.Os poemas do libro galopan como as pernas de cabalos que foxen, como budions que se escorregan polas rias do Atlantico, como pingas que se desfan co primeiro sol da primavera. Canicula procura desde o intimismo a exploracion formal, procurando un achegamento minimo a estrutura do verso, desfacendose coa palabra que sobra e tentando, buscar interlocutores multiples: nos mortos e na natureza, no real e no imaxinario.