Os nomes da terra, do gran escritor asturiano Xuan Bello, supón na obra do autor o achado da verdadeira voz, inmensa e sentida. Os nomes da terra está cheo de matices sensuais, onde a vista, o oído, o olfacto, o gusto e o tacto voan por riba de todos os poemas. E a importancia da paisaxe e da natureza acompaña sempre a unha linguaxe sinxela e natural.
Este é un disparatado intento de explicar o Universo e a vida. Tiven a desvergonza de poñelo en verso, marabillado polo incesante brillo dos astros e a estupefacción elemental que supón estar vivo. Alguns foron inspirados por nenos e nenas que me contan cousas do seu dia a dia; outros xurdiron da chistera do ilusionista nada. So pretendo prender a faisca da alegria, ainda que tamen dispon dun oco para a tristeza, porque ambas son irmas que van collidas da man. Un poema levarache a unha illa perdida no oceano do noso interior, onde te agardo. Supoño que quereras saber algunha razon pola que considero que o debes mercar. Non a hai. Iso depende de ti. Abre o libro ao chou. Le uns versos. Se algun che fai sorrir, dareime por satisfeito. Coidado!, debes ver cos ollos do primeiro neno que ergueu a cabeza cara ao firmamento.
O Códice Calixtino é unha das xoias da cultura galega. Conservado na Catedral de Santiago de Compostela, os seus contidos, atribuídos ao papa Calixto II, foron recopilados desde 1160. Nel se conservan textos liturxicos, narracion de miragres, descripcions dos camiños a Santiago e apoloxeticas do rei Carlomagano. Fundamental para a historia medieval de Galiza, esta edicion e a primeira no que se presenta o Codice Calixtino traducido integramente a lingua galega por Xose Lopez Diaz.
A colección poética Ventoalto de Laiovento enriquece o seu catálogo co Caderno dun regreso á terra natal, do escritor Aimé Fernand David Césaire (1913-2008), nado na Martinica e un dos impulsores do movemento poetico da Negritude a caron de Leopold Sedare Senghor e Leon Gontran Damas. E unha obra, segundo fontes editoriais, que camiña desde o concepto da desolacion a rebeldia para se erixir en voceiro do seu pobo alienado pola colonizacion () , revalorizar a condicion de ser negro e situalo nun humanismo rexenerador na cultura universal. Un libro traducido por Manuel Angel Garcia Fernandez. O Caderno da critica sauda estoutro caderno poetico: benvido!
Coa alusión bíblica do seu título, Correa Corredoira entoa todo un rosario de salmos laicos nos que o eros trata de escorrentar a morte e puxar a brazo partido pola vida.Son tan tenaces e apaixonados coma a sua pintura: so trasladan a mensaxe das pinceladas ao codigo escrito. Identicos e vitais; coherentes. E un mesmo Xabier o que pinta, o que escribe, o que desexa.E asi de hibrido e ardoroso e este Cantar de corpos. Un libro no que o amor se fai pero tamen se come, se preme, se fuma, se soña, se cociña, se zarrapica, se debulla... se respira.[...]Porque se algo e quen de exorcizar o mal candosangran as nubese a humidade vivificante de duas linguas que se beixan; porque se algo e capaz de combater ese grito mudo e a forza centrifuga do mais fondo abrazo. Porque so podedemorar a estrela onde pace o tempoo amor.Do Limiar, de Yolanda Castaño
A través dunha arquitectura sólida e un universo poético enlazado na mellor tradición literaria occidental e galega, Xerardo Quintiá ofrece en Fornelos&Fornelos: terceira fundación un poemario en
As Cantigas de Santa María, que o rei Afonso X recolleu en galego son, en xeral, relatos de miragres. Cómpre destacar o seu inxenioso estilo e maila forza narrativa. Con motivo de dedicarlle o Día das letras galegas do ano 1980 a este autor, publicouse o presente volume, no que se recolle unha pequena escolma do Cancioneiro marial do rei. No seu labor antoloxico, Cunqueiro procurou recoller as cantigas con mais simbolismo; o conxunto constitue unha mostra reveladora da suxerente obra que Afonso X realizou na nosa lingua.
