Libros de Poesía en gallego, página 16 de 72

Este é un disparatado intento de explicar o Universo e a vida. Tiven a desvergonza de poñelo en verso, marabillado polo incesante brillo dos astros e a estupefacción elemental que supón estar vivo. Alguns foron inspirados por nenos e nenas que me contan cousas do seu dia a dia; outros xurdiron da chistera do ilusionista nada. So pretendo prender a faisca da alegria, ainda que tamen dispon dun oco para a tristeza, porque ambas son irmas que van collidas da man. Un poema levarache a unha illa perdida no oceano do noso interior, onde te agardo. Supoño que quereras saber algunha razon pola que considero que o debes mercar. Non a hai. Iso depende de ti. Abre o libro ao chou. Le uns versos. Se algun che fai sorrir, dareime por satisfeito. Coidado!, debes ver cos ollos do primeiro neno que ergueu a cabeza cara ao firmamento.

Cando se fan cento cincuenta anos da publicación de Cantares gallegos, A miña primeira Rosalía é unha homenaxe a Rosalía de Castro, que puxo a súa voz e a súa vida ao servizo da dignificación da nosa lingua, das mulleres e dos desfavorecidos, en tempos nada propicios.Este libro reune unha biografia, unha antoloxia poetica e doce poemas musicados e cantados.Inclue CD con interpretacions de Maria Manuela, Mero, Mini e Xiana Lastra:1. O forno esta sin pan 2. Vente, rapasa 3. Tecin soia 4. Paseniño 5. Levame a aquela fonte cristaiña 6. No ceo, azul crarisimo 7. Miña Santa Margarida 8. Negra sombra 9. A xusticia pola man 10. Vamos bebendo 11. Mais o que ben quixo un dia 12. A Rosalia

Tradución e notas de Xosé López Díaz.

Narrativa en gallego

A liña do tempo desdebúxase nos seus extremos entre a esperanza e a devastación e, suspendida no centro dese arame de funambulista, a vítima do maltrato tenta aínda unha última reflexión. Dos días de anguria e soidade, escuros, xorden as preguntas e albiscase o xerme do naufraxio pero tamen a paixon para afrontar a loita.A resistencia non e de balde, con todo, e sempre quedara o sinal de cada negacion, dos ollos indiferentes que non quixeron ver, da man desafecta que non acudiu, da suplica silenciosa que ninguen escoitou... Nunca a reconstrucion sera completa.A liña do tempo desdebúxase nos seus extremos entre a esperanza e a devastación e, suspendida no centro dese arame de funambulista, a vítima do maltrato tenta aínda unha última reflexión. Dos días de anguria e soidade, escuros, xorden as preguntas e albiscase o xerme do naufraxio pero tamen a paixon para afrontar a loita.A resistencia non e de balde, con todo, e sempre quedara o sinal de cada negacion, dos ollos indiferentes que non quixeron ver, da man desafecta que non acudiu, da suplica silenciosa que ninguen escoitou... Nunca a reconstrucion sera completa.

Narrativa en catalan

Acolá no acantilado, aló preto do mar, enriba do verdor cinguido, azuis mates nas augas e o abrente por chegar. Ergueuse da auga unha sirea, moi verde o seu ollar. Foi a primeira vez que te vin. Casei, si casei, a sirea foi miña doa; pasou o tempo, fucheste e xa non estas; non deixo de te lembrar nin quero nin poido esquecerme de ti. No meu devagar, deixo de camiñar, e ainda agora parome de novo ao chegar preto do mar.Acolá no acantilado, aló preto do mar, enriba do verdor cinguido, azuis mates nas augas e o abrente por chegar. Ergueuse da auga unha sirea, moi verde o seu ollar. Foi a primeira vez que te vin. Casei, si casei, a sirea foi miña doa; pasou o tempo, fucheste e xa non estas; non deixo de te lembrar nin quero nin poido esquecerme de ti. No meu devagar, deixo de camiñar, e ainda agora parome de novo ao chegar preto do mar.r.

O autor fai unha peneira da poesía que escribiu desde a súa adolescencia até os 35 anos, a idade que Dante consideraba a metade da vida en A Divina Comedia. Cunha forma setenaria, Atravesar o fantasma debruzase sobre os dous temas centrais na vida de calquera ser humano: o eros e o tanatos, dos cales queremos falar e sobre os cales so podemos balbucir.O autor fai unha peneira da poesía que escribiu desde a súa adolescencia até os 35 anos, a idade que Dante consideraba a metade da vida en A Divina Comedia. Cunha forma setenaria, Atravesar o fantasma debruzase sobre os dous temas centrais na vida de calquera ser humano: o eros e o tanatos, dos cales queremos falar e sobre os cales so podemos balbucir.

O poema é unha inscrición na época. Non renuncia ao rumor do mundo. Nin á violencia de todas as cousas. Pero é provisional, inútil, precario, tatexo, rebelde, desenfocado. ruído de fondo ensaia unha achega a consignar o nome e o enderezo dos criminais e aproximase a este tempo salvaxe, ferido, cunha lingua rota. O poema funciona non como espello, senon como testemuño.

Os clásicos galegos a ritmo de rapRapoemas é un libro-disco da rapeira Aid no que se musican os grandes clásicos da literatura galega. Nunca antes se escoitara a Rosalía ou a Curros cantados desta maneira. A sorpresa vai ser grande. A calidade musical, tamen o e. Xa que logo, Rapoemas e unha viaxe que vai dende o seculo XIX, cando foron escritos moitos destes textos que tan ben coñecemos, ata este seculo XXI cheo de ritmos novos. Un libro-disco que vai facer que movamos as pernas e o corazon.

Os poemas deste libro transitan entre a tradición, sempre de dobre raíz, culta e popular, e a contemporaneidade, un espazo por definición fuxidío. Son poemas empeñados, asemade, en achegar a necesari