Libros de Poesía en gallego, página 17 de 73

…No recordo do que non ten memoriabaixo forma de amor ningunhapénsote e pérdomeno perfumeda flor de cera e de papel.Bebo o teu orballoe son as que fuches e por quen agardoe non sei quen es nin desde

Camiñar polos versos de A elegancia do século é facelo polas rúas de calquera cidade. Só cómpre a disposición dunha ollada atenta e solidaria, pois non é outra a mirada da poeta sobre a realidade cotia. En efecto, a cidade e os seus moradores son o centro do poema. A cidade e metafora da humanidade, encrucillada de vidas e de camiños polos que van chegando xentes nun deambular incansable. En cada poema atopamos lugares e personaxes recoñecibles, contemplados desde unha perspectiva proxima, nus ante a loita pola supervivencia. Son homes e mulleres cheos de valor e dignidade, persoas anonimas; pero conscientes, non derrotadas. Este e un libro vital, un canto de esperanza, no que a tenrura e o humanismo conviven coa ironia, o xogo e a experimentacion. Un poemario sereno e comprometido, onde as palabras, xustas e belas, conviven en harmonia. Ese e o sentido ultimo da palabra poetica, o gran valor de A elegancia do seculo.Camiñar polos versos de A elegancia do século é facelo polas rúas de calquera cidade. Só cómpre a disposición dunha ollada atenta e solidaria, pois non é outra a mirada da poeta sobre a realidade cotia. En efecto, a cidade e os seus moradores son o centro do poema. A cidade e metafora da humanidade, encrucillada de vidas e de camiños polos que van chegando xentes nun deambular incansable. En cada poema atopamos lugares e personaxes recoñecibles, contemplados desde unha perspectiva proxima, nus ante a loita pola supervivencia. Son homes e mulleres cheos de valor e dignidade, persoas anonimas; pero conscientes, non derrotadas.Este e un libro vital, un canto de esperanza, no que a tenrura e o humanismo conviven coa ironia, o xogo e a experimentacion. Un poemario sereno e comprometido, onde as palabras, xustas e belas, conviven en harmonia. Ese e o sentido ultimo da palabra poetica, o gran valor de A elegancia do seculo.

Neste libro de poemas, antoloxía da produción lírica de Xesús Alonso Montero desde 1963 ata 2016, o autor exerce de «fistor», de «vate popular», pero elevando a poesía bebedora das fontes do cancione

TSC. Diario da noite de Alfonso Armada é un experimento, o intento destemido dun poeta de 24 anos que, seguindo o alento de escritores como Gide ou Joyce, desexaba a literatura como unha sorte de vida e devecia por rexistrar o paso do tempo e todos os seus estragos escribindo un poema cada dia do ano de 1982. As obsesions intimas, os medos, os anhelos e as mitoloxias da epoca estan case todas neste diario poetico que e tamen un canto de amor e desapego a cidade de Vigo, onde o poeta naceu, e as que comezaban a facer parte da sua existencia: Compostela, Madrid, Sevilla ou Tanxer. Estes Trescentos Sesenta e Cinco dias son, para o poeta, un intento de dar conta de si.

A Biblioteca das Letras Galegas publica No desterro cando se cumpren 50 anos do pasamento de Ramón Cabanillas. Trátase do primeiro poemario de do autor de Cambados, editado por primeira vez en 1913. Esta obra coñeceria, por volta de 1926, unha segunda edicion que amosaba un importante numero de diferenzas con respecto daquela primeira, aparecida na Habana. Ofrecense asi ambas as versions, nun texto prologado e anotado con rigor por Xose Ramon Pena, para unha mellor estima do labor desenvolto por Cabanillas. Unha obra que conten as claves -poesia de denuncia, pero tamen intimista, paisaxista e ainda retallos modernistas- que explican o devir literario do noso poeta.A Biblioteca das Letras Galegas publica No desterro cando se cumpren 50 anos do pasamento de Ramón Cabanillas. Trátase do primeiro poemario de do autor de Cambados, editado por primeira vez en 1913. Esta obra coñeceria, por volta de 1926, unha segunda edicion que amosaba un importante numero de diferenzas con respecto daquela primeira, aparecida na Habana. Ofrecense asi ambas as versions, nun texto prologado e anotado con rigor por Xose Ramon Pena, para unha mellor estima do labor desenvolto por Cabanillas. Unha obra que conten as claves -poesia de denuncia, pero tamen intimista, paisaxista e ainda retallos modernistas- que explican o devir literario do noso poeta.

Libro+CD de uno de los poetas gallegos más destacados de todos los tiempos. Uxío Novoneyra alcanza, con Tempo de elexía (su segundo libro) el culmen de su creatividad e inspiración. Versos que, en pa

O profesor e poeta Arturo Casas, un dos críticos literarios galegos de maior prestixio, prologa e selecciona esta escolma da obra poética de Novoneyra.

Reprodución facsimilar dun caderno autógrafo de Xosé María Álvarez Blázquez, a quen vai adicado o Día das Letras Galegas do ano 2008. Este documento fai o número oito dunha serie de cadernos conservados no arquivo da familia Alvarez-Caccamo e recolle poesias orixinais e traducions, algunhas delas ineditas, datadas entre 1934 e 1939.

Na ruindade a pe do asfalto, na vida deshabitada a pe da rúa, pálpase o medo á soidade, ao abandono, ao engano. Cando fracasa o entendemento, o odio prende nos fentos secos da rutina e medra un desamor incendiario, abafante, verdugo. Amor amen, o primeiro poemario de Iolanda Zuñiga, a autora de Vidas post-it, e un monologo fragmentado, un berro que fala das lesions multiples, dos golpes amargos, das fracturas a peito aberto, que se enquistan provocando adiccion. Amor amen e unha ofrenda arida aos desamores idiotas, torpes, suicidas, que fecundan as nosas biografias fabricando, do futuro, desencanto.

Con Ámote vermella, o poeta Claudio Rodríguez Fer conclúe a súa triloxía poética sobre a memoria histórica iniciada con Lugo blues e proseguida con A loita continúa (Xerais 2004). Este poemario elexíaco, ilustrado pola pintora Sara Lamas, esta organizado en tres partes: I. No corazon da besta; II. Na besta do corazon e III. Memoria contra a morte. Na primeira parte, a mais extensa do libro o poeta e a pintora homenaxean a todas as mulleres vitimas da barbarie do 36, esquecidas entre os esquecidos. Asi recuperase a memoria e o rostro das mulleres libertarias asasinadas en Galicia, como Josefa Barreiro Gonzalez, nai humilde ou Dolores Blanco Montes, a voz das conserveiras e atadeiras do Morrazo. Outrosi faise con Juana Capdevielle, secuestrada tras ser fusilado o seu marido, Francisco Perez Carballo, gobernador republicano da Coruña, e asasinada e enterrada en Rabade o 18 de agosto de 1936. Elexia pronunciada na lembranza de Amada Garcia, fusilada en Ferrol o 27 de xaneiro de 1938, tras despedirse do seu pai, do seu marido e do seu fillo, acabado de nacer. Homenaxe que se estende as mestras represaliadas (como Maria Vazquez Suarez, Mercedes Romero Abella ou a ourensa Erundina Alvarez Perez), as matronas republicanas, as decenas de mulleres descoñecidas que agocharon a fuxidos e pagaron coa sua vida por isto ou a todas as mulleres que tolearon de dor durante aqueles anos da represion. Na segunda e terceira parte, o poeta homenaxea as suas voces filiais mais queridas. Amote vermella e un berro emocionante contra o exterminio atroz daquelas vidas desfeitas, contra o esquecemento inxusto e o silencio complice no que se mantivo a estas vitimas do fascismo, ao tempo que cosntitue un chamado en solidariedade con todas as comunidades do mundo que padecesen calquera ditadura do terror.