Reprodución facsimilar dun caderno autógrafo de Xosé María Álvarez Blázquez, a quen vai adicado o Día das Letras Galegas do ano 2008. Este documento fai o número oito dunha serie de cadernos conservados no arquivo da familia Alvarez-Caccamo e recolle poesias orixinais e traducions, algunhas delas ineditas, datadas entre 1934 e 1939.
O libro é froito do XXII Premio de poesía Eusebio Lorenzo Baleirón. En palabras do prologuista "Conservas suscita a memoria do que se nos vai perdendo, revisitado polo poeta que traza os primeiros rascuños da súa patria-paraíso, nunha infancia aínda non lonxe no tempo, pero distante no ser e na experiencia." "Xosé Daniel Costas converte en materia poética o ollar do neno sobre aquel cosmos de rebulicio, organizado polas sereas da fábrica da Guía e o estaleiro de ASCON".
Os nomes da terra, do gran escritor asturiano Xuan Bello, supón na obra do autor o achado da verdadeira voz, inmensa e sentida. Os nomes da terra está cheo de matices sensuais, onde a vista, o oído, o olfacto, o gusto e o tacto voan por riba de todos os poemas. E a importancia da paisaxe e da natureza acompaña sempre a unha linguaxe sinxela e natural.
Pedro Miguel Rocha, escritor português: "A intensa e apaixonante obra Galeguia provoca-nos saudades e, portanto, a ela teremos de regressar uma e outra vez. "Delmar Maia Gonçalves, escritor e presidente do Círculo de Escritores Moçambicanos na Diáspora: "Um poeta visionário e como todos os verdadeiros poetas, um intérprete da história; um poeta que aponta caminhos... Tenho por certo que a irmandade fraterna dos nossos povos é factual e indesmentível." Teresa Moure, escritora galega e professora na Universidade de Santiago de Compostela: "Na época do global e o rápido, a voz de Galeguia volta para o passado, joga com os mitos e tece cumplicidades entre o povo galego e o português, esses que mantêm um longe-perto inquietante." José Fanha, poeta e escritor português: "Ao entrarmos na palavra de Manuel Miragaia somos desde logo arrebatados pela paixão que o faz construir a sua identidade humana e poética de uma forma belíssima. Galeguia é um canto a língua e a cultura comuns que partindo do Norte Ibérico, a Galiza, se espalhou até ao Algarve e, depois, pelo mundo fora, América, África e Ásia, tomando novas músicas, misturando outros deuses, inventando identidades que, sendo novas não deixam de estar umbilicalmente ligadas aquelas de onde um dia partiram."
Este libro logró en 2016 el primer premio del Certame Literario do Concello de Vilalba (Lugo) . Telúrica es un grito que emerge de lo más profundo, una fuerza que se gira contra nosotros y que participa de la tierra. Heredero de la mejor tradicion poetica de una comarca tan literaria como la luguesa de la Terra Cha, Xose Otero Canto (Castro de Rei, 1951) penetra como "o lume nas entrañas" en una tierra convertida en "corpo sacratisimo dos nosos", pero que tambien esta "sementada de luz". En estos versos, la riqueza lexica actua con un brio fortificado ante el bastion inexpugnable de lo Telurico.
No recordo do que non ten memoriabaixo forma de amor ningunhapénsote e pérdomeno perfumeda flor de cera e de papel.Bebo o teu orballoe son as que fuches e por quen agardoe non sei quen es nin desde
Intimismo e denuncia da inxustiza no libro no que Rosalía asume a voz do pobo galego. Crítica social e intimismo conviven nos poemas de Follas novas. Uns abordan cuestións como o paso do tempo, a morte e Deus, dende unha vision sombria da existencia humana. Outros denuncian situacions de marxinacion: as mulleres, os orfos, os emigrantes, os labregos. Neste poemario atopanse alguns dos versos mais celebres de Rosalia, distribuidos nas cinco partes das que consta o libro: "Vaguedas", "Do intimo", "Varia", "Da terra" e "As viudas dos vivos e as viudas dos mortos".
