Libros de Literatura en gallego, página 13 de 248

O presente continuo é o tempo verbal do permanente correr, aparentemente inapreixable porque en canto se toca, convértese automaticamente en pasado. É o tempo do constante movemento, da vida que non cesa, do latexar das relacions que perduran fronte a ventos e mareas, fronte a maremotos, mesmo. Mais se cadra hai xeitos de apreixalo, de abrazalo, de entendelo nun contexto. A traves dos ecos de gravacions, que foron nun momento o inmediato e que de socate volven e forman ondas novas de presente. Presente continuo e esa gravacion atopada no camiño por quen viviu e se deten a esculcar. Unha gravacion que marca os dez anos daquela primeira viaxe a India en 1994, da relacion cambiante e fluida con lugares que xa non definen ben os nomes coñecidos, con culturas, con persoas, con formas de vida que son xa parte do cotian, do ser afortunadamente descentrado. Novamente, o tempo xoga con nos e escoitamos esa gravacion no presente que marca os case vinte anos de enguedellarse coa outra, porque o tempo nunca se deten.Presente continuo e a voz que tenta lembrar que o pasado so ten relevancia cando permite construir un presente diferente.O presente continuo é o tempo verbal do permanente correr, aparentemente inapreixable porque en canto se toca, convértese automaticamente en pasado. É o tempo do constante movemento, da vida que non cesa, do latexar das relacions que perduran fronte a ventos e mareas, fronte a maremotos, mesmo. Mais se cadra hai xeitos de apreixalo, de abrazalo, de entendelo nun contexto. A traves dos ecos de gravacions, que foron nun momento o inmediato e que de socate volven e forman ondas novas de presente. Presente continuo e esa gravacion atopada no camiño por quen viviu e se deten a esculcar. Unha gravacion que marca os dez anos daquela primeira viaxe a India en 1994, da relacion cambiante e fluida con lugares que xa non definen ben os nomes coñecidos, con culturas, con persoas, con formas de vida que son xa parte do cotian, do ser afortunadamente descentrado. Novamente, o tempo xoga con nos e escoitamos esa gravacion no presente que marca os case vinte anos de enguedellarse coa outra, porque o tempo nunca se deten.Presente continuo e a voz que tenta lembrar que o pasado so ten relevancia cando permite construir un presente diferente.

O bosque, eido primario onde a natureza impón o seu poder, está a ser penetrado por hordas de refuxiados de guerra. Proceden da Cidade, trasunto de civilización sepultada baixo a barbarie. Dous irmáns-paradigma, Hans e Greta, encarnan de seu a aprendizaxe da crueldade e o asedio a inocencia. Obra polimorfa, de multiples rexistros (do western apocaliptico ao relato de iniciacion) que se ensamblan nunha estrutura de sinfonia atonal. Novela de limites, de cuestions definitivas, da man dun autor que concibe a literatura como laboratorio de experimentacion artistica e discurso indagatorio no bosque do real.O bosque, eido primario onde a natureza impón o seu poder, está a ser penetrado por hordas de refuxiados de guerra. Proceden da Cidade, trasunto de civilización sepultada baixo a barbarie. Dous irmáns-paradigma, Hans e Greta, encarnan de seu a aprendizaxe da crueldade e o asedio a inocencia. Obra polimorfa, de multiples rexistros (do western apocaliptico ao relato de iniciacion) que se ensamblan nunha estrutura de sinfonia atonal. Novela de limites, de cuestions definitivas, da man dun autor que concibe a literatura como laboratorio de experimentacion artistica e discurso indagatorio no bosque do real.

Obra reveladora da extraordinaria forza expresiva do seu autor, que ilumina a carga que o poema leva dentro.

Normalmente chámaselle “contos do ciclo do soño” a aquela historias de H.P. Lovecraft comprendidas entre a súa etapa máis temperá, a dos “contos macabros”, inspirada por Poe e toda a tradición románt

Nun porto afastado, Manuel Antonio mantén unha fermosa historia de amor cunha sorprendente muller á que coñeceu grazas a un estraño navegante chamado Joseph Conrad. Un rapaz de 15 anos relata a época en que os veraneantes madrileños eran o punto de todas as olladas e desexos da sua vila. Dous grupos de mozos provocan unha trifulca durante unhas festas patronais ao inicio da Transicion. O musico dunha orquestra e a camareira dun ambigu establecen unha engaiolante historia de amor... Cadeas e unha novela de novelas. Un baul de historias que denotan unha prodixiosa capacidade para fabular, para recrear, para imaxinar. A novela iniciase a partir da anecdota dun escritor que descobre na praia unha muller nova que le unha novela sua. Entre ambos os dous establecese unha curiosa e incomoda relacion que nos conduce a un debate sobre a identidade do que e ou non e hoxe unha novela. Desde o fragmentarismo dun narrador que as veces e pop e as veces e culto, Cadeas paseanos por diferentes atmosferas, rexistros e historias con gran sentido do humor e cunha axil ironia.Esta e a novela dun ventrilocuo, alguen capaz de enredarnos a traves de diversos xogos textuais que pretenden evidenciar para o narrador a imposibilidade de contar, problematizando as dificultades da escrita.Nun porto afastado, Manuel Antonio mantén unha fermosa historia de amor cunha sorprendente muller á que coñeceu grazas a un estraño navegante chamado Joseph Conrad. Un rapaz de 15 anos relata a época en que os veraneantes madrileños eran o punto de todas as olladas e desexos da sua vila. Dous grupos de mozos provocan unha trifulca durante unhas festas patronais ao inicio da Transicion. O musico dunha orquestra e a camareira dun ambigu establecen unha engaiolante historia de amor... Cadeas e unha novela de novelas. Un baul de historias que denotan unha prodixiosa capacidade para fabular, para recrear, para imaxinar. A novela iniciase a partir da anecdota dun escritor que descobre na praia unha muller nova que le unha novela sua. Entre ambos os dous establecese unha curiosa e incomoda relacion que nos conduce a un debate sobre a identidade do que e ou non e hoxe unha novela. Desde o fragmentarismo dun narrador que as veces e pop e as veces e culto, Cadeas paseanos por diferentes atmosferas, rexistros e historias con gran sentido do humor e cunha axil ironia.Esta e a novela dun ventrilocuo, alguen capaz de enredarnos a traves de diversos xogos textuais que pretenden evidenciar para o narrador a imposibilidade de contar, problematizando as dificultades da escrita.

O protagonista de Verán é John Coetzee, un escritor que comparte co autor deste libro procedencia, profesión, obras e Premio Nobel. Só que na ficción xa está morto. A través das conversas que mantén un biografo ingles, o relato reconstrue a vida do personaxe entre os anos 1972 e 1977. A sua curma, unha bailarina brasileira e outras persoas que o coñeceron pintan un Coetzee zoupon con escasas habilidades sociais, nun fresco que se move entre o emotivo e o comico.

Unha obra cun ben logrado movemento escénico, amenidade na trama, léxico accesible e moi axeitado, alusións á cultura popular (Entroido, filloas etc.). Unha obra sobre a cordial relación interxeracional e a transmision de valores humanos, integrada no seo da familia, asi como o vencello fraterno e de camaraderia entre nenos e nenas.

Vemos a imaxe dunha nave espacial que se achega ao escenario, ata que aterra nel. Soa a apertura dunha porta, e entre o fume dos motores aparecen tres extraterrestres. Semellan bonecos de feluxe de cor malva, teñen cara riseira como unha mascara, levan unha pequena antena na cabeza e un peto no bandullo. Moita xente ao escoitar o balbordo asoma para ver o que acontece.

"Aquel neno" leva dentro o neno que foi Xose Neira Vilas. Sabe o autor que o seu carácter, o seu xeito de ser ven de aquel neno, do ámbito familiar e social que lle cadrou en sorte, e dos primeiros pasos que o seguiron; e que a sua vida de adulto e, queira ou non, a suma de traballos, friaxes, medos, fames e carencias da vida dun neno pobre dunha aldea galega dos anos 30 e 40 do seculo que se nos foi, como se foi o cativo, caneando polo camiño do tempo. Pero este neno do libro e tamen todos os nenos e nenas veciños seus, e os de centos de parroquias dos arredores, e os de toda Galicia, e mais ala de Galicia. Son milleiros, pois "Aquel neno" non e so unha memoria persoal. Como dicia o poeta Jose Hierro: “Cando falo de min estou falando tamen dos demais”.

Coidado... coidado, ti, lector; amodo, pois este libro que tes nas túas mans agora mesmo é fráxil coma o punto xusto máxico de unión de dúas cereixas nos días de primavera. Así é. Aínda que este oso, mama, si? e brutalmente sincero coma un temporal na fisterra mais atlantica e animal. O poemario, de innovadora linguaxe poetica, susurranos ao oido, moi baixiño, a maxia, por unha banda, e a brutalidade por outra, que se agocha en algo tan especial como e a maternidade. Pero non so, pois oso, mama, si? non e un libro sobre a maternidade... non; este novo poemario de Maria Lado, fala de todo iso co que irremediablemente conectamos nas nosas vidas, independentemente de quen sexamos; todo ese amor que desprendemos, o medo ao paso do tempo, a nosa evolucion persoal, as dubidas invernais, a calor que acentua cada caricia, cada aperta... en definitiva, do longo e escarpado camiño vital que percorremos todos e cada un de nos. Suso Vaamonde.Coidado... coidado, ti, lector; amodo, pois este libro que tes nas túas mans agora mesmo é fráxil coma o punto xusto máxico de unión de dúas cereixas nos días de primavera. Así é. Aínda que este oso, mama, si? e brutalmente sincero coma un temporal na fisterra mais atlantica e animal. O poemario, de innovadora linguaxe poetica, susurranos ao oido, moi baixiño, a maxia, por unha banda, e a brutalidade por outra, que se agocha en algo tan especial como e a maternidade. Pero non so, pois oso, mama, si? non e un libro sobre a maternidade... non; este novo poemario de Maria Lado, fala de todo iso co que irremediablemente conectamos nas nosas vidas, independentemente de quen sexamos; todo ese amor que desprendemos, o medo ao paso do tempo, a nosa evolucion persoal, as dubidas invernais, a calor que acentua cada caricia, cada aperta... en definitiva, do longo e escarpado camiño vital que percorremos todos e cada un de nos. Suso Vaamonde.

Cansas da precariedade do seu oficio de pescadoras e limita-das por unha sexualidade vilega con escasas alternativas, as xemelgas bretoas Gaelle e Gwenaelle, con dezaoito anos acabados de facer, acordan viaxar a Paris co obxectivo de se internaren nas practicas sexuais da modernidade. Sera Yann, un seu curman afastado, o que se encargue de lles facer de cicerone polos mais senlleiros antros do vicio, ainda que as expectativas de ambas as irmas non han resultar doadas de satisfacer. Ben lle acaeria a esta historia a etiqueta de novela de formacion se non fose porque subverte o concepto mais clasico, pois este bou patroneado por mans femininas navega polas augas da Bretaña arquetipica, da pesca, do sexo, da pornografia e das parafilias, na procura de coñecementos empiricos.Fabula e satira social con truculentos episodios eroticos e un ton que abala entre o comico e o florido, o relato integra ademais unha vision ironica sobre o sexo e a sociedade, abrindo un conxunto de incisivas suxestions que complican calquera clasificacion. A industria do sexo e do peixe empanado non atoparia mellor acubillo ca nesta coleccion que dispara contra o manido.

A irmandade da uva, igual ca o resto da obra de John Fante, non obtivo de primeiras nin a repercusión nin o éxito que, como cabe imaxinar, o autor italo-americano lle desexaba. Foi décadas máis tarde, grazas ao feito de que Charles Bukowski o amentase como referencia fundamental e dese en demostrar a admiracion pola sua obra, cando gañou dunha sentada milleiros de lectores, e esta novela, a ultima escrita da sua man (antes de morrer publicaria outra que lle ditou a muller por mor da sua cegueira), tornou en texto fundamental para entender a traxectoria de quen adoita ser cualificado como precursor do realismo sucio.Narrada cun estilo directo e escasos enfeites estilisticos, a voz narrativa de Henry Molise, o alter ego de Fante, aborda a sua historia familiar cunha mirada adoito retrospectiva. Deste xeito, o autor trata, mais unha vez, os temas que mais o obsesionaban, coma tal, a pobreza, a incomunicacion, os conflitos familiares, o peso abafante do catolicismo ou as dificultades para se facer un nome no mundo das letras. Asi mesmo, compre non esquecer que a escrita supuña para Fante, en certa maneira, unha valvula de escape, pois malia a patina de ficcion que forzosamente imprimia as suas creacions, non renuncia a carga autobiografica que deita no seu personaxe protagonista, isto e, un pai alcolico, a fuxida da casa na mocidade, as penurias e os axustes de contas literarios, a redaccion de guions cinematograficos, algunhas das experiencias amorosas e sexuais que viviu ou as suas orixes italianas.

Un xardín. O xardín máis fermoso do mundo. Un príncipe. O neto do lendario príncipe Genji. A súa procura, os seus segredos, unha fuxida e unha persecución; unha trama na que un mosteiro abandonado, o tren da liña Keihan, as antenas de television, a exuberante Natureza e o saber milenario presente na marabillosa arquitectura deste mosteiro nun lugar ignoto do Xapon fundense nun todo e conforman o ambiente inquietante desta obra na que a prosa de Laszlo Krasznahorkai flue, vira e revira e visita os recantos da harmonia intemporal e a disharmonia humana, do simbolo e a realidade, da matematica e as forzas vivintes da Terra, da estetica do Oriente e a formacion dos cristais para iluminar dun xeito desacostumado e cunha intensidade desacostumada a existencia.

O autor fai unha peneira da poesía que escribiu desde a súa adolescencia até os 35 anos, a idade que Dante consideraba a metade da vida en A Divina Comedia. Cunha forma setenaria, Atravesar o fantasma debruzase sobre os dous temas centrais na vida de calquera ser humano: o eros e o tanatos, dos cales queremos falar e sobre os cales so podemos balbucir.O autor fai unha peneira da poesía que escribiu desde a súa adolescencia até os 35 anos, a idade que Dante consideraba a metade da vida en A Divina Comedia. Cunha forma setenaria, Atravesar o fantasma debruzase sobre os dous temas centrais na vida de calquera ser humano: o eros e o tanatos, dos cales queremos falar e sobre os cales so podemos balbucir.

Unha fuxida, ás veces, non é máis que unha carreira frenética que tenta afastarnos de nós mesmos. Sabemos do que queremos escapar mais case nunca estamos seguros de até onde nos levará. Brais marcha

Cunha escrita sobria e irónica, Achebe constrúe unha das novelas máis politicamente abafantes da Literatura. A novela presenta os distintos procesos de intimidación civil e social que é posible exercer, coa maior efectividade, dende os circulos de poder; analiza con frialdade os mecanismos e engrenaxes capaces de sumir un pobo na violencia e corrupcion institucional mais repugnante. Faino a traves da relacion entre dous homes: o xefe Nanga, ministro, e Odili, mestre de escola.Para un lector galegofalante, e consecuentemente bilingue, hai dous aspectos a maiores que converten a lectura en obrigada: o linguistico, dado o enorme respecto que Achebe ten polo plurilinguismo; nesta novela o autor alterna pasaxes en ingles e pidgin, que na traducion ao galego precisaron dun esforzo extra por parte da tradutora. E en segundo lugar, o fondo caciquil, onde salvadas as distancias con respecto a violencia fisica e as caracteristicas especificas de cada pobo, o certo e que as estruturas de corrupcion, hoxe, non son tan diverxentes entre o mundo africano que describe o autor e Galicia.

Jude o escuro é a última e máis célebre novela de Thomas Hardy. Publicouse inicialmente por entregas na Harper''s New Monthly Magazine e non foi até 1895 cando saíu editada nun volume de seu. Xa revista, xa libro, converteuse nun escandalo mesmo houbo un bispo, o de Wakefield, que a queimou en publico, e basta sinalar que o enxeño da critica deu en transformala en Jude o obsceno. Esta obra expon os sentimentos e paixons mais fondos do autor ingles; faino por boca de diversos personaxes, co mozo Jude Fawley como protagonista e fio condutor dunha tramaemocionante e turbulenta. A historia, pioneira na maneira de lles presentar a sua vision da realidade aos lectores no tocante ao sexo, ao desexo, ao instinto, ao matrimonio ou as crenzas relixiosas, ten ademais o engado de se desenvolver na rexion de Wessex, un tan soado coma singular territorio literario.A partir do que en efecto fora un reino anglosaxon previo a invasion normanda, Hardy utilizou este espazo como marco para varias das suas novelas, cuxo marcado acento rural brilla con forza neste libro. Que dira a xente do futuro cando volva a vista cara aos costumes barbaros e as supersticions destes tempos que tivemos a mala sorte de vivir?, sentencia un dos personaxes.

Ademais de Elias Portolu ser unha obra escrita con minuciosidade, romanticismo e un certo aire rexionalista verdadeiramente cativador, Grazia Deledda imprímelles aos seus personaxes protagonistas, Elias e Maddalena, unha complexidade psicoloxica mais que notoria; os conceptos de culpa, modestia e represion fisica e psiquica, tan propios da relixion catolica, a da autora, entrelazanse seguido para, ao cabo, tecer un drama colectivo.A novela propon bastante mais ca unha simple vision mistica da vida, onde a relixion seria a balsa de salvacion fronte ao exceso pasional. Asi, por exemplo, encerra unha lectura sexual oculta que seguro non mencionan aquelas ordes conventuais que a listan como de lectura obrigatoria. Outro punto de interese, por se ainda non fose abondo para espertar a curiosidade do lector, esta na vision da Sardeña da epoca, tan estantia na sua estrutura social.