Aníbal C. Malvar Unha novela que se move no ámbito referencial da literatura de xénero - o da novela negra— e conta a historia da busca do orixinal perdido dunha novela famosa. A acción desenvólvese
Como acontece a miúdo, o que non fun é quizais o que a define con máis precisión: bo soldado pero en absoluto grande home de guerra; afeccionado á arte, pero endexamais o artista que Nerón creu ser ó morrer; capaz de crimes pero non criminal; chego a pensar que os grandes homes se caracterizan xustamente pola sua posicion extrema e que o seu heroismo consiste en manterse nela toda a vida. Son os nosos polos ou os nosos antipodas. Ocupei todas as posicions extremas sucesivamente pero non me mantiven nelas: a vida obrigoume sempre a esvarar. E, nembargantes, eu non podo presumir dunha existencia situada no centro, como a dun labrego ou a dun mozo de corda.
Un trompetista sae, cumprindo o seu soño, coa vedette do teatro no que traballa. Para coller azos bebe de máis. Darase de conta de que se realmente a leva á cama pode que non estea á altura. Á mañá seguinte de se cumprir tan temido fiasco sobrevenlle unha ereccion que non cesara en toda a novela. Este e o comezo de `A magnitude da traxedia, unha novela sobre o amor, o odio, a soidade, o paso inapelable do tempo e a inevitabilidade da morte.
Non só é a poesía para escoitar e ler, senón para vela e tocala. Con ela volve a vida. O proxecto Extrema Europa naceu como unha proposta múltiple de poesía independente e móbil dendeo `Manifesto por un movemento vital, de 1990, aos cinco numeros do anuario `A Dama Amadaeditados ata 1994, pasando polos encartes `O que queda da boca e `Blues da insumision. Nada non se le se non se toca, nada se non ve se non se apalpa. Por iso este libro non e un libro, senon tan so unha accion materialista formulada nunha linguaxe vivida que aposta polo coñecemento e pola radicalidade, pola investigacion e pola vida. No confin da terra e na fin do milenio a poetica do extremo alter-nativo e chave para todos os limites.
Entre estradas e pazos, viaxando en coche ou pegado a unha bicicleta, labrando cun cicel, presumindo de templete ou tendo saudade da casa e da terra onde se naceu, avanzan os relatos de Isidro Novo, que, despois do sorprendente e descubridor `Carne de can, atrapanos aqui, neste `Antollos de Eimarmenaata quedarmos engaiolados desta escrita, desta literatura que e coma un antollo do destino, para o lector buscar ler con emocion, con calor.
