Libros de Literatura en gallego, página 18 de 248

Idade: 5-10 anos Cucho, Coco e o dilema do 6, de Tino Antelo, foi a obra gañadora do I Premio Internacional Barriga Verde de textos para teatro de monicreques (2003, modalidade infantil). Cucho e Coco, dous amigos e compañeiros do cole, procuran coa axuda dos maiores resolver o dificil dilema do 6 que se lles presenta no seu ultimo encontro. O seu empeño e enxeño vailles servir para encontrar a solucion ao problema, ao tempo que lles proporciona un saboroso final.

Este libro de relatos está composto dun par de ducias de achegamentos a ese terreo máxico, de puro realista, co que Vicente Araguas asegura manter unha relación carnal. E afellas que a través deste relatorio imos vendo como o erotismo e mais a chamada telurica van ensamblando un conxunto onde a melancolia dos perdedores canxa coas maneiras nobres de quen miran como as luces do derradeiro tranvia abren paso a ollada riba da memoria, sentimental e historica. Personaxes neboentos xunto a outros tan certos como Marcelino, saindo do Hispano-Argentino o veran do gol a Rusia, ou Brigitte Bardot a erguer saudades que se debruzan no rio onde unha cucaña dispon un xamon no seu remate. Mentres hai quen se desfai, literalmente, entre das ponlas das arbores e o neno Fandiño en canto de facer caligrafia prefire escoitar unha historia de amor que ala foi no comboio descendente. Un libro que se move entre o real e o pintado, a metade do camiño que vai entre Norma Jean e ese homiño namorado dunha rapaza, suicida que non foi ainda. Un libro que nos fala da froita madura recollida por un autor, agora que e ano hernandino, tan "perico en luas" como o seu conto homonimo.Este libro de relatos está composto dun par de ducias de achegamentos a ese terreo máxico, de puro realista, co que Vicente Araguas asegura manter unha relación carnal. E afellas que a través deste relatorio imos vendo como o erotismo e mais a chamada telurica van ensamblando un conxunto onde a melancolia dos perdedores canxa coas maneiras nobres de quen miran como as luces do derradeiro tranvia abren paso a ollada riba da memoria, sentimental e historica. Personaxes neboentos xunto a outros tan certos como Marcelino, saindo do Hispano-Argentino o veran do gol a Rusia, ou Brigitte Bardot a erguer saudades que se debruzan no rio onde unha cucaña dispon un xamon no seu remate. Mentres hai quen se desfai, literalmente, entre das ponlas das arbores e o neno Fandiño en canto de facer caligrafia prefire escoitar unha historia de amor que ala foi no comboio descendente. Un libro que se move entre o real e o pintado, a metade do camiño que vai entre Norma Jean e ese homiño namorado dunha rapaza, suicida que non foi ainda. Un libro que nos fala da froita madura recollida por un autor, agora que e ano hernandino, tan "perico en luas" como o seu conto homonimo.

¿Que papel teñen as historias na nosa vida? ¿Somos o que contamos? ¿Poden os muíños, aínda que non sexan de vento, derrubar a un por terra? ¿Cantos coitelos entraron en novembro no corpo dun ditador agonizante? Neste libro, talvez unha novela, talvez un mando de relatos, as persoas resistense a ser tratadas como personaxes; os contos autenticos, parte enguedellanse cos inventados, se e que non son todos inventados. Desde os anos en que nos montes de Lugo se temian encontros mais perigosos que lobos ou porcos bravos, a tempos nos que os libros compiten con obxectos que de libros so teñen a aparencia; da voz dunha viuva desafiuzada a Xoana de Arco, remitindo un formulario de apostasia; dos nomes gardados baixo a lingua a muller que convoca as avesporas como ultimo recurso fronte a cemento e cobiza. Este libro e un canto ao poder das palabras que, como na historia de Ali Baba, poden chegar a fender montes.¿Que papel teñen as historias na nosa vida? ¿Somos o que contamos? ¿Poden os muíños, aínda que non sexan de vento, derrubar a un por terra? ¿Cantos coitelos entraron en novembro no corpo dun ditador agonizante? Neste libro, talvez unha novela, talvez un mando de relatos, as persoas resistense a ser tratadas como personaxes; os contos autenticos, parte enguedellanse cos inventados, se e que non son todos inventados. Desde os anos en que nos montes de Lugo se temian encontros mais perigosos que lobos ou porcos bravos, a tempos nos que os libros compiten con obxectos que de libros so teñen a aparencia; da voz dunha viuva desafiuzada a Xoana de Arco, remitindo un formulario de apostasia; dos nomes gardados baixo a lingua a muller que convoca as avesporas como ultimo recurso fronte a cemento e cobiza. Este libro e un canto ao poder das palabras que, como na historia de Ali Baba, poden chegar a fender montes.

Emilio Pérez Touriño debulla nesta longa conversa con Manuel Lombao as claves do seu proxecto político para Galicia en asuntos tan decisivos como as infraestruturas, a ordenación territorial, a reforma estatutaria, a educacion ou a lingua. E xunto ao politico que dirixe o rumbo do pais desde a presidencia da Xunta de Galicia, comparece tamen neste libro un Perez Touriño apenas coñecido polo publico, que nos fala das suas orixes familiares, da sua adolescencia, das suas experiencias militantes e da sua vida academica, asi como das circunstancias e motivos que o levaron a renovar o socialismo galego e a liderar o proceso que conduciria a formacion do primeiro goberno de esquerdas da historia de Galicia.

A avogada Nadia foxe de Santiago de Compostela cara a Venecia para esquecer as súas realidades máis cotiás, como a crise matrimonial ou a defensa dun preso independentista. Pero Venecia nunca lle fara esquecer Compostela, nin sequera a relacion amorosa cun camareiro veneciano.

A MERECIDA HOMENAXE No outono de 1989, a piques de caer o Muro de Berlín e de comezar en Galicia a longa xeira do fraguismo, Xosé Luís Méndez Ferrín xuntou en Compostela, na sede da Fundación Sotelo Blanco, un grupo de xente nacionalista e de esquerdas para expoñerlle o proxecto dunha revista trimestral coa que (re)pensar Galicia e o mundo desde Galicia. Meses despois comezaba a sua travesia A Trabe de Ouro. Publicacion galega de pensamento critico, so a direccion do propio Ferrin e co texto Estamos abertos a todos e a todo; teimamos que nada do noso tempo e terra nos sexa alleo como mascaron de proa dunha revista plural. Cando A Trabe xa levaba feitas moitas singraduras, a alguns dos que nela navegan pareceulles necesario (e urxente) facerlle unha homenaxe ao insigne temoneiro en forma de libro dos amigos. Propuxoselles a idea a Olegario Sotelo e a Manuel Bragado, responsables das duas casas onde o homenaxeado levaba anos publicando, que a acolleron moi satisfactoriamente. O 23 de marzo do 2006 constituiuse en Vigo a Comision de Homenaxe a X. L. Mendez Ferrin, formada por varios membros dA Trabe (Francisco Fernandez Rei e Rosa Lopez, secretarios do consello de redaccion; Anton Dobao e Miguel Anxo Seixas, membros dese consello desde o seu inicio); por xente moi vencellada a revista desde habia tempo (Anxo Angueira, editor e estudoso da obra de Ferrin; Xose-Henrique Costas Gonzalez, promotor do seu Honoris Causa pola Universidade de Vigo); e por representantes das duas editoriais (Olegario Sotelo e Xabier Vazquez, por Sotelo Blanco Edicions; Manuel Bragado e Xose M. Garcia Crego, por Edicions Xerais de Galicia Crego e Xabier son, por outra parte, integrantes do equipo da revista). A devandita Comision acordou preparar un Libro-Homenaxe a Ferrin para o 2008, por facer este 70 anos, por ser o 50 aniversario de Percival e outras historias e, sobre todo, por tratarse dunha das figuras sobranceiras do panorama socioc

En Pedras de Compostela, Aldonza de Praterías debulla as súas lembranzas para referirlle á cidadanía os sucesos acaecidos ao longo de séculos en Compostela. Aldonza observou desde finais do século XI a cantos franquearon os limiares da porta do Perdon, na fachada de Praterias, sentido en cada momento o latexo da cidade. Mercedes Gualteria Pintos Barreiro, a autora de Pedras de Compostela, movese animada pola esperanza que a cidadania compostela redescubra a adultera pillada en flagrante, esa marabillosa escultura romanica da catedral, e que a reincorpore ao seu patrimonio persoal.Pedras de Compostela reune sesenta e oito fermosos textos, acompañados de fotografias de Manuel G. Vicente, que percorren a historia de Compostela durante nove seculos e acrecentan o gozo de vivir nesta cidade de pedra. Como afirma Jose Mª Diaz, Dean da catedral de Compostela, no prologo, Aldonza -"esa Aldonza feminista precoz, reivindicativa e, por momentos laicista militante"- "debeu de escapar durante moitas noites do seu posto", tanto para estudar de seu os espazos interiores da Catedral como para atender o paso dos peregrinos ou seguir o desenvolvemento da cidade: traida de augas, fontes, hospitais, institucions docentes, etc.En Pedras de Compostela, Aldonza de Praterías debulla as súas lembranzas para referirlle á cidadanía os sucesos acaecidos ao longo de séculos en Compostela. Aldonza observou desde finais do século XI a cantos franquearon os limiares da porta do Perdon, na fachada de Praterias, sentido en cada momento o latexo da cidade. Mercedes Gualteria Pintos Barreiro, a autora de Pedras de Compostela, movese animada pola esperanza que a cidadania compostela redescubra a adultera pillada en flagrante, esa marabillosa escultura romanica da catedral, e que a reincorpore ao seu patrimonio persoal.Pedras de Compostelareune sesenta e oito fermosos textos, acompañados de fotografias de Manuel G. Vicente, que percorren a historia de Compostela durante nove seculos e acrecentan o gozo de vivir nesta cidade de pedra. Como afirma Jose Mª Diaz, Dean da catedral de Compostela, no prologo, Aldonza -"esa Aldonza feminista precoz, reivindicativa e, por momentos laicista militante"- "debeu de escapar durante moitas noites do seu posto", tanto para estudar de seu os espazos interiores da Catedral como para atender o paso dos peregrinos ou seguir o desenvolvemento da cidade: traida de augas, fontes, hospitais, institucions docentes, etc.

O diario literario excepcional dun autor que foi referencia na poesía galega dos anos 50 e 60. Con variados rexistros literarios, Follas de vagar é unha sorpresa que retorna intacta á nosa literatura.