Libros de Literatura en gallego, página 41 de 248

Uma grave acusaçao de cinquenta anos atrás agita a familia Fredberg, e dous irmâos decidem viajar de Vedra a Oslo á procura de respostas. Mas, apesar de partilharem fuso horário, o tempo corre em par

Parasitando a túa pel é un conxunto de poemas de temática erótica escritos dende a propia pel da autora tentando compartir as súas experiencias vitais e a súa percepción da sexualidade.

GOLFARONS DE SANGUE es un libro del autor FARIÑA JAMARDO,XOSE editado por EDICIONS LAIOVENTO. GOLFARONS DE SANGUE tiene un c�digo EAN 9788484876632, de la colecci�n NARRATIVA y consta de 246 p�

Este ejemplar, tal como indica su título, intenta reflejar con un lenguaje claro y comprensible, las sensaciones positivas que ocupan el espacio que conduce desde la tristeza continuada hasta el entusiasmo mas apreciado. Tambien sugiere profundizar dos conceptos muy diferenciados, como poesias y rel...

O segredo éque non hai mar algúnsen un segredo

Nené baila unha danza de resistencia ao redor de Heinrich, nunha escena de xadrez que os volve invisibles. Os dous sobreviven nun mundo en crise, nun teatro de máscaras onde nada é o que parece e a identidade se torna un xogo, un intercambio efemero entre bambolinas. Asalariados, estafadores ou grandes cinicos, os dous deambulan na procura dunha esquina limpa na costa galega para nadar ou para naufragar, para ocultar o seu amor entre dunas ou para sentirse vivos. Saben que a farsa empeza na propia gorxa. Que o silencio e un baixio que hai que evitar. Que o valor dunha conversa e infinito no perfil das apetencias. Aprecian tanto o que beben coma o ticket que amosa a sua consumicion.

«Cinco pseudocomedias» contén cinco dos meus textos preferidos. Todos eles están emparentados polo humor, pero en cada un a comedia mestúrase con outros xéneros para transitar por camiños diferentes.

https://oespellodamemoria.org/o-espello-da-memoria-no-trazo-da-palabra__trashed/

Unha aldea que cre no soño para construír un mundo mellor, e que os mellores soños son os imposibles. Este é o pensamento dos habitantes de Chorente. E non é para eles imprescindible facelos realidad

O galego, nao sendo uma língua irma do português, mas sim um portuguès, uma forma do portuguès(como o andaluz do castelhano), tem-se de escrever, pois, como portuguès. Viver no seu seio é viver no mu

Palabras mortas é un poemario irreverente, posoptimista, cheo de non-humor e ideas cínicas sobre a desaparición da cultura galega, o desleixo da lingua, a subrogación da identidade de país en pos dunha estirpe na que nunca se integrara a persoas con mais de cinco vogais, os medios de comunicacion escrupulosos, as vitroceramicas con conciencia, a benevolencia da policia americana, os pangolins, os garranos da serra da Groba, Castelao, o Potsdam dos anos vinte, a reconversion da central de As Pontes, o futuro de Vallecas e os colectores de residuos para a reciclaxe de restos de poetas non humanos, no que o autor de "mover os marcos" e "ko?post?la" xoga agora, coma sempre, a descolocar o lector cunha linguaxe simple, digna de rabia e excomuñon literaria, e que se publica grazas ao afouto xurado do XII Certame de Poesia Xose M. Lopez Ardeiro do Concello de Negreira.

Sofía, unha prestixiosa fotógrafa, intérnase nun agreste parque nacional de Suecia onde só é posible subsistir durante o estío. McClaunasey, investigadora sobre o papel das mulleres na ciencia, avisa a Fatima da desaparicion da amiga de ambas. Pretende que dean con ela baseandose nunhas indicacions ocultas nos libros e poemas que, con tal finalidade, Sofia deixou a mantenta. Fatima, ornitologa na universidade de Cornell, rexeita participar na busca por considerar imposible a sua localizacion. Poren, a mensaxe da antiga amante impulsaa a viaxar ata Lisboa. Ali visita unha exposicion fotografica en cuxas imaxes cre recoñecer a Sofia. Cun foco iluminando sempre a ciencia e a arte, paixon das protagonistas, Libro das contrarias e unha deliciosa novela que nos convida a gozar de marabillosos lugares e a vivir situacions de emocion plena.

«Estudo sobre o voo dos corzos» é unha disección da beleza vulnerábel, unha análise poética da violencia na cultura humana e na cultura da natureza. Esta ollada é aloumiño e dó pola fraxilidade desa

quero ser un lago solitario cun parrulo no centro que me faga cóxegas na barriga un lago en calma non demasiado grande

Di Ana Ramil: «Lembra os sucos que labrei a bicos mentres eras terra / e reptaba arrastrando o meu corazón sobre ti». Entrar nestas páxinas é entrar na verdade fonda da gran poesía.