Libros de Literatura en gallego, página 44 de 249

O escritor Xaime Quessada, basea esta novela nas súas propias experiencias e cóntanos unha fantástica historia. O seu protagonista, Pepe, nárranos as súas vivencias ata a súa prematura morte.

Poesia en galego

Agosto, últimos anos do franquismo. Un promotor inmobiliario, ben relacionado cos notables locais, aparece morto. Un neófito policía deberá asumir a investigación. Corrupción? Conflitos empresariais? Asuntos familiares? En canto apareza outro corpo, as elites locais sentiranse ameazadas. As orixes dos acontecementos habera que procuralas ben lonxe, na Republica ou na Guerra Civil, cando os que hoxe morren eran mozos e participaban nas teimas do seu tempo. Que sucedeu daquela para ameazar aos que teñen hoxe unha posicion acomodada e unha vida comoda, para os que a unica preocupacion e que o franquismo teña os dias contados? O investigador debera desenredar os cabos que o vendaval da historia confundiu sen saber canto de proxima esta a chave. As feridas que non cauterizan dan sempre problemas e a ideoloxia pode manter aceso demasiado tempo o lume do resentimento. O pasado atrapanos, a memoria retorna... e mata.Agosto, últimos anos do franquismo. Un promotor inmobiliario, ben relacionado cos notables locais, aparece morto. Un neófito policía deberá asumir a investigación. Corrupción? Conflitos empresariais? Asuntos familiares? En canto apareza outro corpo, as elites locais sentiranse ameazadas. As orixes dos acontecementos habera que procuralas ben lonxe, na Republica ou na Guerra Civil, cando os que hoxe morren eran mozos e participaban nas teimas do seu tempo. Que sucedeu daquela para ameazar aos que teñen hoxe unha posicion acomodada e unha vida comoda, para os que a unica preocupacion e que o franquismo teña os dias contados? O investigador debera desenredar os cabos que o vendaval da historia confundiu sen saber canto de proxima esta a chave. As feridas que non cauterizan dan sempre problemas e a ideoloxia pode manter aceso demasiado tempo o lume do resentimento. O pasado atrapanos, a memoria retorna... e mata.

Narrativa en gallego

O beato frei Xiao de Chaguazoso, santo da Igrexa e falecido no século XVI, relixioso franciscano da Provincia do Santo Evanxeo de México, relata a súa vida chea de prodixios e adversidades apoiándose nas laminas que frei Tadeo de la Aguadilla, da mesma Orde e Provincia, faria sobre el, seculos despois, e que foron recollidas nun libro que alguen esqueceu nos bancos dunha igrexa. Un argumento que lle serve ao autor para recrear con rigor historico e alento de relato de aventuras un mundo imaxinado no Mexico de Hernan Cortes, onde o protagonista, un mozote emigrante de humilde orixe galega, convive con aventureiros, soldados e freires que interactuan coa poboacion indixena. Unha das novelas mais logradas e fermosas de Alfredo Conde.O beato frei Xiao de Chaguazoso, santo da Igrexa e falecido no século XVI, relixioso franciscano da Provincia do Santo Evanxeo de México, relata a súa vida chea de prodixios e adversidades apoiándose nas laminas que frei Tadeo de la Aguadilla, da mesma Orde e Provincia, faria sobre el, seculos despois, e que foron recollidas nun libro que alguen esqueceu nos bancos dunha igrexa. Un argumento que lle serve ao autor para recrear con rigor historico e alento de relato de aventuras un mundo imaxinado no Mexico de Hernan Cortes, onde o protagonista, un mozote emigrante de humilde orixe galega, convive con aventureiros, soldados e freires que interactuan coa poboacion indixena. Unha das novelas mais logradas e fermosas de Alfredo Conde.

É o amor a mellor arma para loitar contra a barbarie da sinrazón humana? Pode alguén confiar na bondade dese sentimento nun lugar onde hai que pelexar cos seres máis queridos por respirar a última burbulla de osixeno que fica nas camaras de gas? Estas son algunhas das preguntas que asaltaron a Thomas Munch pouco tempo despois de coñecer a Irene Rosenthal na fabrica de municion dos campos de exterminio de Auschwitz, a onde acudia regularmente a cortarlles o cabelo as presas. O perruqueiro berlines confiaba en que so ese sentimento podia levalo a esquecer a xenreira que sentia cara aos xudeus para implicarse nunha revolucion que os afastase do inferno de Birkenau. Mais sempre pairaba sobre el a mesma dubida: era realmente posible o amor en Birkenau?

Un libro de poemas enormemente rico y misteriorso, complejo y trascendente. Luz Pozo Garza (Ribadeo-Lugo, 1922) regresa a la poesía en lengua gallega con esta Rosa tántrica, un singularísimo microcosmos donde la veterana escritora establece un dialogo con Jorge Luis Borges a partir del relato La rosa de Paracelso, en el que el escritor argentino narra la historia del mago alquimista y de su incredulo discipulo. Borges ahonda, en esa narracion, en el origen de la creacion como algo trascendente. Sobre esta base construye Luz, libre, su Rosa tantrica. El libro, en el que ha trabajado la autora en los ultimos diez años, consta de 63 poemas, estructurados en dos partes o Libros y trece capitulos. En el, Luz Pozo nos sumerge en un peculiar universo poetico onde, en ocasiones, la puntuacion juega con los lectores, y la lengua gallega atrae como iman terminos y giros del sanscrito, latin, ingles y castellano. La simbologia budista y el tantra asoman a cada paso como tambien los enigmaticos tigres de Borges o la aparicion de filosofos como Carl Jung aquel sabio que entendia el alma.Nos pide Luz, desde su altura vital, que, como ella, nos enfrentemos a la idea de eternidad a traves de la palabra y de la creacion.

A Radoslav non lle queda máis remedio que gorecerse da chuvia nunha vella taberna fronte á entrada principal do porto, cando unha intensa bátega de auga o sorprende á saída do traballo. Nevenka Teodosic, a contumaz profesora de linguas romanicas que agarda a inminente saida do carcere de Goran, contempla as luces de neon sobre as pozas de auga no asfalto da cidade durante a viaxe en autobus a casa. Aspasia comeza a afacerse as consecuencias neuroloxicas da enfermidade e, malia a adversidade, non evita sentirse feliz, coma Anja, a moza que non sabe se quere ser poeta, mecanica ou biologa."Non hai outro camiño" conta a historia de Staro Selo, unha urbe ao pe do mar na que os seus habitantes teiman, a forza de sobrevivir, por tecer unhas estrañas relacions que son as que, finalmente, acaban por dar caracter a unha cidade que semella querer pasar anonima a forza de autoridade, asfalto e chuvia.A Radoslav non lle queda máis remedio que gorecerse da chuvia nunha vella taberna fronte á entrada principal do porto, cando unha intensa bátega de auga o sorprende á saída do traballo. Nevenka Teodosic, a contumaz profesora de linguas romanicas que agarda a inminente saida do carcere de Goran, contempla as luces de neon sobre as pozas de auga no asfalto da cidade durante a viaxe en autobus a casa. Aspasia comeza a afacerse as consecuencias neuroloxicas da enfermidade e, malia a adversidade, non evita sentirse feliz, coma Anja, a moza que non sabe se quere ser poeta, mecanica ou biologa."Non hai outro camiño" conta a historia de Staro Selo, unha urbe ao pe do mar na que os seus habitantes teiman, a forza de sobrevivir, por tecer unhas estrañas relacions que son as que, finalmente, acaban por dar caracter a unha cidade que semella querer pasar anonima a forza de autoridade, asfalto e chuvia.

A historia comeza nunha montaña sagrada da fronteira, seguindo o rastro dun vello castelo, do que non queda memoria. E remata cando o protagonista decide vivir, durante algunhas semanas, nun edificio singular que e tamen hospedaria. Pouco a pouco, vai coñecendo o pasado da familia, un universo de suxestions, onde a forma de mirar -e de ser mirado- son quizais o mais importante.Un libro no que, en parte, se respira a atmosfera de autores europeos como Sebald ou Magris. E tamen un exemplo da relacion entre o escritor e o seu contorno que nos serve para redescubrir o interior de Galicia.A historia comeza nunha montaña sagrada da fronteira, seguindo o rastro dun vello castelo, do que non queda memoria. E remata cando o protagonista decide vivir, durante algunhas semanas, nun edificio singular que e tamen hospedaria. Pouco a pouco, vai coñecendo o pasado da familia, un universo de suxestions, onde a forma de mirar -e de ser mirado- son quizais o mais importante.Un libro no que, en parte, se respira a atmosfera de autores europeos como Sebald ou Magris. E tamen un exemplo da relacion entre o escritor e o seu contorno que nos serve para redescubrir o interior de Galicia.

A imaxe dun ou de varios paraugas, con xente ou sen xente, reclama a nosa atención antes de comezarmos a ler cada unha das historias que encabezan. Non sabemos con seguridade se foi antes a foto ou o relato, pero en realidade tanto ten, porque ambas as duas cousas se complementan e forman parte dun mesmo acto creador. O comezarmos a lectura vaisenos desvelando e explicando a imaxe, agas en Monica dos dous paraugas e mais en A volta do rodeo, relatos nos que temos que agardar o final para descubrir o que une imaxe e texto.Habitantes do pais da chuvia, Paco Martin e Daniel Puente Bello poñen o foco nos paraugas para facelos protagonistas deste libro. "Hai moitas historias de paraugas na miña provincia galega e todas as que coñezo supoñen que os paraugas voan" Alvaro CunqueiroA imaxe dun ou de varios paraugas, con xente ou sen xente, reclama a nosa atención antes de comezarmos a ler cada unha das historias que encabezan. Non sabemos con seguridade se foi antes a foto ou o relato, pero en realidade tanto ten, porque ambas as duas cousas se complementan e forman parte dun mesmo acto creador. O comezarmos a lectura vaisenos desvelando e explicando a imaxe, agas en Monica dos dous paraugas e mais en A volta do rodeo, relatos nos que temos que agardar o final para descubrir o que une imaxe e texto. Habitantes do pais da chuvia, Paco Martin e Daniel Puente Bello poñen o foco nos paraugas para facelos protagonistas deste libro."Hai moitas historias de paraugas na miña provincia galega e todas as que coñezo supoñen que os paraugas voan" Alvaro Cunqueiro

Castelao foi feliz en Pontevedra, a pequena capital de provincia á que chegou en 1916, cando era fundamentalmente artista. Dúas décadas despois, sendo xa sobre todo político e dirixindo a loita do galeguismo, o estoupido da guerra no veran de 1936 afastao de ali para sempre. Debe deixar atras, canda recordos imborrables, o fillo que tivera que enterrar e o compañeiro Boveda, fusilado ao pe dun piñeiro polos sublevados. A vida arrastrao daquela por metropoles coma Nova York, Bos Aires, Paris e, de novo, Bos Aires. Son tempos que incluen o seu paso por un ministerio sen carteira do Goberno da Republica no exilio e mais o reencontro casual con Jose Gomez Gayoso, o militante comunista ao que podera recorrer cando a dor do fracaso o leve a facer un encargo que o desacouga: por que non vingar o martirio do seu mellor amigo da Pontevedra onde creron que os soños ian ser posibles? Do peso na alma dos homes da historia colectiva e das incertezas morais dunha peticion dificil nace a historia con que Rei Nuñez regresa a novela de non ficcion. Un titulo que agranda o territorio conquistado polas letras galegas. Unha regalia para os lectores.Castelao foi feliz en Pontevedra, a pequena capital de provincia á que chegou en 1916, cando era fundamentalmente artista. Dúas décadas despois, sendo xa sobre todo político e dirixindo a loita do galeguismo, o estoupido da guerra no veran de 1936 afastao de ali para sempre. Debe deixar atras, canda recordos imborrables, o fillo que tivera que enterrar e o compañeiro Boveda, fusilado ao pe dun piñeiro polos sublevados. A vida arrastrao daquela por metropoles coma Nova York, Bos Aires, Paris e, de novo, Bos Aires. Son tempos que incluen o seu paso por un ministerio sen carteira do Goberno da Republica no exilio e mais o reencontro casual con Jose Gomez Gayoso, o militante comunista ao que podera recorrer cando a dor do fracaso o leve a facer un encargo que o desacouga: por que non vingar o martirio do seu mellor amigo da Pontevedra onde creron que os soños ian ser posibles? Do peso na alma dos homes da historia colectiva e das incertezas morais dunha peticion dificil nace a historia con que Rei Nuñez regresa a novela de non ficcion. Un titulo que agranda o territorio conquistado polas letras galegas. Unha regalia para os lectores.

En "Exhumación", a xuízo do xurado que lle concedeu o Premio Manuel Lueiro Rey, escóitase «o tempero dunha voz moi afinada, chea de resonancias e lecturas que o autor soubo procesar para ofrecer unha

Roi sobreviviu a un accidente horrible. A memoria quedoulle sepultada nun aeroporto de París. De regreso a Galicia debe lembrar quen é, confiar no pasado que lle describen. A súa muller, Beatriz, axúdalle a recompoñer ese tempo, ainda sendo dificil. Roi negase a esquecer o desagradable. Asume que o seu concesionario de coches esta na ruina e que ten unha amante, Helena, a que prometeu mais paraisos dos que esta disposto a visitar. Andados os dias, acepta que volver ser Roi foi un erro irreparable, pero o amor ha axudalo a soportar cada dia ata o anoitecer. O amor: ese placebo, esa bonita rua sen saida.

Narrativa

Ela, María, traballa como fisioterapeuta na residencia Miguel Hernández, un centro privado de persoas maiores. Preparada para rehabilitar outros corpos, cansos e mallados, espíritos esgotados polo paso do tempo, ela permanece soa, tamen por dentro, onde doe, onde as viaxes son tan longas, tan pesadas e interminabeis. El, Xose, profesor de Historia nun centro de ensino secundario, tamen so, leva un tempo agardando, mentres agoniza cada tarde de xaneiro. Interferencias e a historia de Maria e Xose, dous seres humanos que atravesan os camiños da vida como poden, persoas illadas, que se mergullan entre insospeitadas interferencias. Unha novela escrita nunha longa noite de pedra psicoloxica, que supon o agardado regreso a narrativa galega de Manuel Seixas, autor de A velocidade do frio, (Premio Xerais 1996) e Bailarina (1999), duas novelas destacadas da fin do seculo XX.Ela, María, traballa como fisioterapeuta na residencia Miguel Hernández, un centro privado de persoas maiores. Preparada para rehabilitar outros corpos, cansos e mallados, espíritos esgotados polo paso do tempo, ela permanece soa, tamen por dentro, onde doe, onde as viaxes son tan longas, tan pesadas e interminabeis. El, Xose, profesor de Historia nun centro de ensino secundario, tamen so, leva un tempo agardando, mentres agoniza cada tarde de xaneiro. Interferencias e a historia de Maria e Xose, dous seres humanos que atravesan os camiños da vida como poden, persoas illadas, que se mergullan entre insospeitadas interferencias. Unha novela escrita nunha longa noite de pedra psicoloxica, que supon o agardado regreso a narrativa galega de Manuel Seixas, autor de A velocidade do frio, (Premio Xerais 1996) e Bailarina (1999), duas novelas destacadas da fin do seculo XX.

A navegación marítima sempre estivo moi pendente dos astros. Os ceos eran os mapas dos mares. Para aprender a lelos de xeito eficaz había que aventurarse a ir máis aló do permitido. A ousadía duns poucos permitiu ultrapasar os muros da ignorancia e rachar coa esfera das estrelas fixas que o delimitaba todo.Eses aires de cambio percorrian libremente os mares e acababan penetrando polos portos comerciais. Ribadeo non permaneceu alleo a estas novas influencias. De feito, o Tribunal da Santa Inquisicion dera ordes expresas de poñer moita mais atencion no control dos barcos que chegaban a porto e deixaban as suas mercadorias sen o debido control.

Algunhas obras quedan sen título (s/t) cando o autor non é quen de abranguer nunha única expresión todo o espírito definitivo da obra que vén de crear. Pode resultar un labor difícil de máis cando hai que pechar nel unha declaracion de intencions e unha sintese. As veces a mellor escolla e o silencio. Neste caso s/t significa, ademais, sen terra, e ese demudado titulo leva a describir todas as perdas, a do espazo e a do tempo, a das coordenadas fisicas da infancia nese lugar que xa non sera posible se non e a traves da palabra e da memoria deformadas pola bretema dos dias. Un libro de facer memoria para atopar o inicial e o esencial: as orixes, o xermolo e a raiz, a transicion e o transplante, o medrar no dislocado, desposuido xa, sendo o poema a unica pegada que ficara despois de que as desaparicions sexan totais e non haxa mais forma de sobrevivir que o intanxible.Algunhas obras quedan sen título (s/t) cando o autor non é quen de abranguer nunha única expresión todo o espírito definitivo da obra que vén de crear. Pode resultar un labor difícil de máis cando hai que pechar nel unha declaracion de intencions e unha sintese. As veces a mellor escolla e o silencio. Neste caso s/t significa, ademais, sen terra, e ese demudado titulo leva a describir todas as perdas, a do espazo e a do tempo, a das coordenadas fisicas da infancia nese lugar que xa non sera posible se non e a traves da palabra e da memoria deformadas pola bretema dos dias. Un libro de facer memoria para atopar o inicial e o esencial: as orixes, o xermolo e a raiz, a transicion e o transplante, o medrar no dislocado, desposuido xa, sendo o poema a unica pegada que ficara despois de que as desaparicions sexan totais e non haxa mais forma de sobrevivir que o intanxible.