Libros de Literatura en gallego, página 50 de 249

Anti natura é unha viaxe polo saber. María Xosé Queizán descobre as trampas e simplifica as teorías que, desde Aristóteles ata Freud, lexitimaron o patriarcado, deténdose nas distintas concepcións do feminismo e apoiandose nos valores racionais de igualdade e xustiza. O saber e quen de mudarnos a mirada e de automodificarnos, de suprimir a opresion e a apropiacion patriarcal; con todo, os cambios non seran inmediatos, a pesar das leis, e nin sequera se produciran de balde: traeran o custo do enfrontamento cos intereses sociais, politicos e economicos acomodados a situacion, asi como un custo de vidas humanas que as mulleres xa estan a pagar. Toda viaxe leva a algures: esta viaxe parte do saber cientifico para rescatar as mulleres da escuridade a que estiveron predestinadas durante seculos para conducilas a luz publica.Anti natura é unha viaxe polo saber. María Xosé Queizán descobre as trampas e simplifica as teorías que, desde Aristóteles ata Freud, lexitimaron o patriarcado, deténdose nas distintas concepcións do feminismo e apoiandose nos valores racionais de igualdade e xustiza. O saber e quen de mudarnos a mirada e de automodificarnos, de suprimir a opresion e a apropiacion patriarcal; con todo, os cambios non seran inmediatos, a pesar das leis, e nin sequera se produciran de balde: traeran o custo do enfrontamento cos intereses sociais, politicos e economicos acomodados a situacion, asi como un custo de vidas humanas que as mulleres xa estan a pagar. Toda viaxe leva a algures: esta viaxe parte do saber cientifico para rescatar as mulleres da escuridade a que estiveron predestinadas durante seculos para conducilas a luz publica.

Raposiño, niño nacido en Barcelona, narra con pelos y señales, el primer encuentro, cuando tenía ocho años, con sus abuelos que nunca habían salido de su aldea, perdida en las montañas gallegas. El abuelo fascinara el alma de Raposiño con la historia de un ciego que lo ve todo, y la abuela llenara su mundo de encanto y ternura. Raposño descubre, en aquellas vacaciones, un mundo que cambiara para siempre su mundo

Sotelo Blanco Edicións publica CÓDIGO POÉTICO de María N. Soutelo Vázquez, obra gañadora do XX Premio de Poesía Eusebio Lorenzo Baleirón, convocado polo Concello de Dodro e coordinado por Helena Villar Janeiro. O xurado deste XX Premio estivo formado por Arturo Diaz Diaz (presidente), Anxo Franco (secretario) e os vogais Marica Campo, Antia Otero, Xesus Rabade Paredes e Rafa Villar.

Laxeiro fronte a si mesmo e fronte a Xosé Otero Abeledo, o "eu" primixenio. Laxeiro nas súas propias palabras, sen intermediarios nin intérpretes, nunha conversa con Carlos G. Reigosa sobre o divino e o humano, e tamen sobre a pintura, o seu desafio radical. Laxeiro por si mesmo, nu diante do espello, espontaneo e vital, sen disfraces... Iso conten este libro. Ben seguro, cando Laxeiro ollou por primeira vez o Portico da Gloria, a sua alma e a do Mestre Mateo xuntaronse nalgun recuncho do Marquesado da Romea e comezaron o seu parrafeo creativo, frutifero e se cadra interminable. Naceu asi o pintor mais intuitivo, enerxico, axitador, libre e rebuldeiro da xeracion de Os Renovadores da Vangarda Historica galega. Rebelde contra as tradicions localistas, Laxeiro converteuse no rexo forxador dunha estetica granitica, sempre fiel as raices, pero tamen en profundo dialogo coas vangardas pictoricas internacionais. Deste xeito puido ser -e foino- un proteico revitalizador dos mitos galegos (na liña de Valle-Inclan e de Cunqueiro), cunha expresion artistica enxebre e universal a vez.Pintor de vigorosa ollada atlantica,, nunca deixou de buscar dentro del a autenticidade que distingue os grandes creadores. Por iso, como ben escribiu X. Anton Castro, Laxeiro e "un dos pintores mais significativos e innovadores da España dos ultimos setenta anos". Algo que ninguen discute no centenario do seu nacemento. Laxeiro por si mesmo, inclue a conversa que ainda permanecia inedita realizada por Carlos G. Reigosa, tres epilogos sobre o xenial pintor de Botos preparados por X. Anton Castro e os pintores Anton Patiño e Leopoldo Novoa, ademais de sesenta e catro paxinas a cor que constituen tanto un percorrido fotobiografico como unha escolma da sua obra pictorica.Laxeiro fronte a si mesmo e fronte a Xosé Otero Abeledo, o "eu" primixenio. Laxeiro nas súas propias palabras, sen intermediarios nin intérpretes, nunha conversa con Carlos G. Reigosa sobre o divino e o humano, e tamen sobre a pintura, o seu desafio radical. Laxeiro por si mesmo, nu diante do espello, espontaneo e vital, sen disfraces... Iso conten este libro. Ben seguro, cando Laxeiro ollou por primeira vez o Portico da Gloria, a sua alma e a do Mestre Mateo xuntaronse nalgun recuncho do Marquesado da Romea e comezaron o seu parrafeo creativo, frutifero e se cadra interminable. Naceu asi o pintor mais intuitivo, enerxico, axitador, libre e rebuldeiro da xeracion de Os Renovadores da Vangarda Historica galega. Rebelde contra as tradicions localistas, Laxeiro converteuse no rexo forxador dunha estetica granitica, sempre fiel as raices, pero tamen en profundo dialogo coas vangardas pictoricas internacionais. Deste xeito puido ser -e foino- un proteico revitalizador dos mitos galegos (na liña de Valle-Inclan e de Cunqueiro), cunha expresion artistica enxebre e universal a vez.Pintor de vigorosa ollada atlantica,, nunca deixou de buscar dentro del a autenticidade que distingue os grandes creadores. Por iso, como ben escribiu X. Anton Castro, Laxeiro e "un dos pintores mais significativos e innovadores da España dos ultimos setenta anos". Algo que ninguen discute no centenario do seu nacemento. Laxeiro por si mesmo, inclue a conversa que ainda permanecia inedita realizada por Carlos G. Reigosa, tres epilogos sobre o xenial pintor de Botos preparados por X. Anton Castro e os pintores Anton Patiño e Leopoldo Novoa, ademais de sesenta e catro paxinas a cor que constituen tanto un percorrido fotobiografico como unha escolma da sua obra pictorica.

Daniel Pennac, na liña narrativa de Coma unha novela (Xerais 1993), aborda en Mal de escola a cuestión da escola e da educación dende o punto de vista dos malos alumnos. O autor, un dos máis celebrados das letras francesas contemporaneas, un pesimo estudante adolescente, estuda esta figura do folclore popular outorgandolle a nobleza que se merece e restituindolle a carga de angustia e dolor que a acompaña. Mal de escola mestura as testemuñas autobiograficas (como estudante e profesor que exerceu a docencia durante vinte e cinco anos nun instituto de Paris) con reflexions sobre a pedagoxia e as disfuncions da institucion escolar, o papel dos pais e da familia co papel da television e dos medios de comunicacion actuais, a sede de aprendizaxe coa dor de ser un mal estudante, o sentimento de exclusion do alumno e o amor a ensinanza do profesor. Mal de escola, Premio Renaudot 2007, obra traducida ao galego por Xavier Senin Fernandez e Isabel Soto Lopez, e un fenomeno editorial en Francia capaz de reabrir, tamen en Galicia, un gran debate arredor das razons do fracaso escolar e do estado e do futuro da educacion publica.Daniel Pennac, na liña narrativa de Coma unha novela (Xerais 1993), aborda en Mal de escola a cuestión da escola e da educación dende o punto de vista dos malos alumnos. O autor, un dos máis celebrados das letras francesas contemporaneas, un pesimo estudante adolescente, estuda esta figura do folclore popular outorgandolle a nobleza que se merece e restituindolle a carga de angustia e dolor que a acompaña. Mal de escola mestura as testemuñas autobiograficas (como estudante e profesor que exerceu a docencia durante vinte e cinco anos nun instituto de Paris) con reflexions sobre a pedagoxia e as disfuncions da institucion escolar, o papel dos pais e da familia co papel da television e dos medios de comunicacion actuais, a sede de aprendizaxe coa dor de ser un mal estudante, o sentimento de exclusion do alumno e o amor a ensinanza do profesor. Mal de escola, Premio Renaudot 2007, obra traducida ao galego por Xavier Senin Fernandez e Isabel Soto Lopez, e un fenomeno editorial en Francia capaz de reabrir, tamen en Galicia, un gran debate arredor das razons do fracaso escolar e do estado e do futuro da educacion publica.

Se comes un limón sen facer xestos, libro de vinte relatos de Sergi Pàmies, traducido por Antón Dobao, afronta con mestría, situacións cotiás e fantásticas que nos mergullan nas emocións humanas. A p

Un dos tópicos máis arraigados recoñece Galiza como unha paisaxe: un país verde, de dondas montañas e mil ríos, onde a poboación vive da casa labrega ou do oficio mariñeiro, apegada ao territorio e ao seu. Hai varias decadas que ese modelo deixou de existir para ser aceleradamente substituido polo unico vixente coa globalizacion neoliberal. O natural e politico, o novo ensaio de Teresa Moure, non e un texto especializado. Un determinado modelo de desenvolvemento economico e os problemas globais do planeta (quecemento, cambio climatico, contaminacion) desatan unhas paxinas en que alterna o ensaio literario coas narracions, para provocar unha revolta contra o medioambientalismo eslamiado e o consumismo masivo. Velaqui un berro doente a prol da liberacion animal, da desobediencia civil que practica segas de cultivos transxenicos, da toma de conciencia; de estarmos, en fin, a vivir un momento crucial na historia da humanidade. A pesar de a literatura ecoloxica ter sona de pesimista, o texto participa do entusiasmo liberador, do compromiso e a militancia, e propon o ecoloxismo como unha estratexia de liberacion nacional, un modelo de existencia atento non so aos intereses economicos, senon tamen a conservacion da vida, que poña os coñecementos tecnicos e cientificos ao servizo dos ecosistemas e desenvolva tecnicas menos agresivas na liña dun movemento que xa se coñece como ecoloxia profunda.Un dos tópicos máis arraigados recoñece Galiza como unha paisaxe: un país verde, de dondas montañas e mil ríos, onde a poboación vive da casa labrega ou do oficio mariñeiro, apegada ao territorio e ao seu. Hai varias decadas que ese modelo deixou de existir para ser aceleradamente substituido polo unico vixente coa globalizacion neoliberal. O natural e politico, o novo ensaio de Teresa Moure, non e un texto especializado. Un determinado modelo de desenvolvemento economico e os problemas globais do planeta (quecemento, cambio climatico, contaminacion) desatan unhas paxinas en que alterna o ensaio literario coas narracions, para provocar unha revolta contra o medioambientalismo eslamiado e o consumismo masivo. Velaqui un berro doente a prol da liberacion animal, da desobediencia civil que practica segas de cultivos transxenicos, da toma de conciencia; de estarmos, en fin, a vivir un momento crucial na historia da humanidade. A pesar de a literatura ecoloxica ter sona de pesimista, o texto participa do entusiasmo liberador, do compromiso e a militancia, e propon o ecoloxismo como unha estratexia de liberacion nacional, un modelo de existencia atento non so aos intereses economicos, senon tamen a conservacion da vida, que poña os coñecementos tecnicos e cientificos ao servizo dos ecosistemas e desenvolva tecnicas menos agresivas na liña dun movemento que xa se coñece como ecoloxia profunda.