Libros de Literatura en gallego, página 58 de 246

Eros e coches, calor, velocidade, paixón, mecánica, seducción, códigos de circulación, estradas… unha mestura que nos conducirá, a todo gas, a este novidoso poemario erótico.

A besta na xungla apareceu en 1903 dentro da recompilación intitulada The Better Sort. É un dos escasos textos que James non publicou na prensa ou en revistas. Trátase dunha novela curta que xira ao redor da ambigua relacion que xorde tras o reencontro de John Marcher e May Bartram, logo dunha decada sen saber nada o un do outro. O seu corte simbolista, e por momentos abstracto, forma parte da estratexia narrativa do autor, que se esmera en mergullar o lector nun labirinto psicoloxico, imprescindible para afondar nos sentimentos mais intimos e etereos. Existe un libro que rexistra as delicadas emocions dun home ao que nada lle ocorre, A besta na xungla, a meta da novela psicoloxica, afirmou Borges desta historia aberta a multiples lecturas e que invita a encher os espazos de indeterminacion.Esta pequena obra mestra aborda as relacions de dependencia talvez o amor, sublimado e inaprensible; posible reflexo da relacion do enigmatico e versatil Henry James coa tamen escritora Constance Fenimore Woolson grazas a unha carga considerable de reflexion, a dous unicos personaxes catalizadores e a suxestiva imaxe da besta, que, acazapada na xungla, asexa.

Na derradeira e contundente novela da triloxía de Dolores Redondo ambientada no Val do Baztán, topamos de novo coa inspectora Amaia Salazar, da Policía Foral de Navarra, un dos personaxes máis singulares da novela negra publicada nos ultimos anos. Outra volta cunha trama trepidante e estremecedora, a novela non deixa en ningun momento de causar sorpresa nos lectores e lectoras. A trama comeza cando unha muller atopa sospeitosa a morte subita da sua neta, ainda un bebe de berce, dado o estraño comportamento do pai da nena, detido cando intentaba roubar o cadaver. Na trama entra tamen en xogo, da man da avoa, unha criatura maxica arraigada no val, chamada inguma, un ser malefico que e quen de durmir persoas as que lles arrebata a vida. A ese feito engadese a circunstancia de que o bebe mostra unhas marcas avermelladas no rostro que son indicio de sucesos irregulares. Pero tamen o asasino aparece morto na sua cela da cadea, logo dun coma inducido por unha droga. A inspectora Amaia Salazar e o seu equipo descobren as circunstancias irregulares dalguns crimes parecidos que se produciron no pasado no propio val e a trama acelerase cara a unha resolucion sorprendente para a que a inspectora debe enfrontarse a verdadeira orixe dos sucesos que marcaron tan decididamente o Val do Baztan.Na derradeira e contundente novela da triloxía de Dolores Redondo ambientada no Val do Baztán, topamos de novo coa inspectora Amaia Salazar, da Policía Foral de Navarra, un dos personaxes máis singulares da novela negra publicada nos ultimos anos. Outra volta cunha trama trepidante e estremecedora, a novela non deixa en ningun momento de causar sorpresa nos lectores e lectoras. A trama comeza cando unha muller atopa sospeitosa a morte subita da sua neta, ainda un bebe de berce, dado o estraño comportamento do pai da nena, detido cando intentaba roubar o cadaver. Na trama entra tamen en xogo, da man da avoa, unha criatura maxica arraigada no val, chamada inguma, un ser malefico que e quen de durmir persoas as que lles arrebata a vida. A ese feito engadese a circunstancia de que o bebe mostra unhas marcas avermelladas no rostro que son indicio de sucesos irregulares. Pero tamen o asasino aparece morto na sua cela da cadea, logo dun coma inducido por unha droga. A inspectora Amaia Salazar e o seu equipo descobren as circunstancias irregulares dalguns crimes parecidos que se produciron no pasado no propio val e a trama acelerase cara a unha resolucion sorprendente para a que a inspectora debe enfrontarse a verdadeira orixe dos sucesos que marcaron tan decididamente o Val do Baztan.

A lente de diamante é unha obra de fantasía cargada de amor pola ciencia; así se explica que, para a súa elaboración, o escritor Fitz-James O''Brien tivese que se documentar a eito, un feito que é posible constatar nas diversas alusions a multiples personaxes e invencions da epoca. Para esta historia, o autor atreveuse a especular, dun xeito tan atractivo coma delirante, sobre o descoñecido mundo microscopico e os seres minusculos que nel habitarian. Fixoo con sutileza, bosquexando unha trama que avanza con fluidez e gracilidade, mesmo nas pasaxes que na teoria poderian resultar as mais complexas, e dicir, nas de corte psicoloxico.A capacidade, mesmo poetica, do autor irlandes para crear atmosferas torna evidente neste longo relato nimbado de inquietude e desconcerto. O lector gozara con este texto pre-cursor da ciencia ficcion e do surrealismo, publicado orixi-nalmente pola revista norteamericana The Atlantic Monthly en 1858, e que na actualidade esta considerado a obra cumio de O''Brien.

Pescador de Islandia é unha obra datada en 1886 que no momento da súa publicación supuxo un grande éxito para o autor, e que o fixo merecente do Premio Vitet ese mesmo ano. Converteuse deseguida nun libro de culto e coñeceu numerosas edicions. Cun estilo impresionista, a novela evoca a Bretaña e o mundo dos pescadores, cuxas vidas xiran arredor das perigosas campañas da pesca de altura na distante Islandia. En paralelo presentase unha conmovedora historia de amor de inspiracion romantica, que se erixe en obxecto de exploracion psicoloxica do complexo mundo dos sentimentos. O autor afonda deste xeito nas duas vertentes da vida no mar: a do que marcha e a do que queda en terra, sometido a unha interminable espera marcada polo monotono paso dos dias.O cambiante clima, o mar e as paisaxes dan pe a bucolicas escenas descritivas, nunha novela de alento clasico que consegue transmitir a dura realidade de Pempoull, unha vila bretoa de pescadores, asi como as traxedias da vida.

Raros e curiosos, neste sentido, supón unha relativa mudanza coas anteriores achegas pois dirixe a ollada a un lector adulto e opta por ofrecer un discurso que, desde as instancias dunha voz que é a dun cronista alleo aos feitos relatados, mais ao tempo extraordinariamente informado, porfia en amosarse como rigoroso e obxectivo nas descricions e nos sucedidos que relata, acoirazado detras dun rexistro expresivo un chisco arcaizante que procura a tension e o distanciamento precisos para os casos e peripecias narradas. Moitas destas levanse da man dun conxunto de personaxes singulares e fantasticos, no sentido mais literal do termo, que salientan polas peculiares obsesions, senlleiras ocupacions profesionais e inesperados intereses vitais que exhiben.A enxurrada imaxinativa que se deita nestas paxinas, de mans dadas co humor que nalgunhas ocasions se modula felizmente en aberta gargallada, resulta inequivocamente un dos seus grandes meritos. A estes compre engadir que se trata de relatos escritos con enxeño e precision de ourive, insuflando aire fresco nun modelo narrativo no que Carlos Lopez se desvela, ou mais ben se confirma, como magnifico cultivador.

A confesión de Lúcio (1914) ocupa un lugar de honra na moderna literatura portuguesa. Profundamente subxectiva e lírica, afástase dos modelos realistas e románticos de comezos do século XX, achegándose as experiencias simbolistas que diluirian as fronteiras entre a prosa e a poesia e a trazos como o sentido estetico da vida, o gozo desenfreado dos apetitos sensuais e o tedio existencial. Sa-Carneiro evoca o seus tempos de xuventude no Paris de 1895, con multiples referencias ao seu vadiar pola cidade, ao tempo que aborda tres das suas teimas: o suicidio, o amor fora dos parametros convencionais e lindeiro coa perversion, e mais a confusa percepcion do real, por momentos achegada a loucura. A enigmatica caracterizacion dos personaxes reforza a idea da fragmentacion do suxeito, leitmotiv da historia, visible nun conxunto de experiencias proximas ao delirio e ao frenesi sensorial.A obra foi concibida cos codigos da novela fantastica, onde a trama xira arredor dun triangulo amoroso e do seu fatidico desenlace. O narrador, Lucio Vaz, reafirma dende as paxinas iniciais a sua condicion de cronista duns feitos inverosimiles. A confesion de Lucio e unha obra aberta a interpretacion, pois afonda en universos tan ambiguos e enigmaticos como o dandismo a xeito de actitude que repudia o sistema de valores da sociedade burguesa; a androxinia, un sofisticado homoerotismo, se cadra mesmo o travestismo, como reflexo dunha complexa sexualidade.

O terceiro fillo do señor e da señora Brocket naceu desafiando a lei da gravidade. Os seus pais son fanáticos da "normalidade" e non aturan que o neno teña a rara habilidade de flotar. Tras botalo da casa, Barnaby coñece mundo e fai amigos que, coma el, representan a diferenza e a diversidade nun mundo pouco tolerante.

Volume en duas partes con paxinación á inversa: na primeira parte a obra plástica é de Pepe Cáccamo e os poemas de Baldo Ramos, na segunda parte a obra plástica é de Baldo Ramos e os poemas de Pepe C

A primeira antoloxía poética de Joseba Sarrionandia en edición bilingüe galego-éuscaro reflicte a rebeldía do autor e o seu compromiso coa lingua do seu pobo. Tamén pode lerse como unha crónica recen

Ademais de Elias Portolu ser unha obra escrita con minuciosidade, romanticismo e un certo aire rexionalista verdadeiramente cativador, Grazia Deledda imprímelles aos seus personaxes protagonistas, Elias e Maddalena, unha complexidade psicoloxica mais que notoria; os conceptos de culpa, modestia e represion fisica e psiquica, tan propios da relixion catolica, a da autora, entrelazanse seguido para, ao cabo, tecer un drama colectivo.A novela propon bastante mais ca unha simple vision mistica da vida, onde a relixion seria a balsa de salvacion fronte ao exceso pasional. Asi, por exemplo, encerra unha lectura sexual oculta que seguro non mencionan aquelas ordes conventuais que a listan como de lectura obrigatoria. Outro punto de interese, por se ainda non fose abondo para espertar a curiosidade do lector, esta na vision da Sardeña da epoca, tan estantia na sua estrutura social.

A presente é unha compilación xenial e caótica das lembranzas e vivencias do home e do diplomático ao longo dun percorrido de sesenta anos. Xa octoxenario, a vontade de Morand foi crear coa súa obra un espazo de dialogo consigo mesmo, no marco dunha cidade incomparable.Si, hai recordos moitos, mais tamen e sobre todo o autor da conta dunha epoca, dun estilo de vida, dunha concepcion da arte, dunhas conviccions e dunhas crenzas que hoxe a duras penas se manteñen, ou cando menos non expostas ao ollo publico. Venecias e polo tanto unha peza de dificil catalogacion, o balance dunha existencia.

Narrativa en galego

Coidado... coidado, ti, lector; amodo, pois este libro que tes nas túas mans agora mesmo é fráxil coma o punto xusto máxico de unión de dúas cereixas nos días de primavera. Así é. Aínda que este oso, mama, si? e brutalmente sincero coma un temporal na fisterra mais atlantica e animal. O poemario, de innovadora linguaxe poetica, susurranos ao oido, moi baixiño, a maxia, por unha banda, e a brutalidade por outra, que se agocha en algo tan especial como e a maternidade. Pero non so, pois oso, mama, si? non e un libro sobre a maternidade... non; este novo poemario de Maria Lado, fala de todo iso co que irremediablemente conectamos nas nosas vidas, independentemente de quen sexamos; todo ese amor que desprendemos, o medo ao paso do tempo, a nosa evolucion persoal, as dubidas invernais, a calor que acentua cada caricia, cada aperta... en definitiva, do longo e escarpado camiño vital que percorremos todos e cada un de nos. Suso Vaamonde.Coidado... coidado, ti, lector; amodo, pois este libro que tes nas túas mans agora mesmo é fráxil coma o punto xusto máxico de unión de dúas cereixas nos días de primavera. Así é. Aínda que este oso, mama, si? e brutalmente sincero coma un temporal na fisterra mais atlantica e animal. O poemario, de innovadora linguaxe poetica, susurranos ao oido, moi baixiño, a maxia, por unha banda, e a brutalidade por outra, que se agocha en algo tan especial como e a maternidade. Pero non so, pois oso, mama, si? non e un libro sobre a maternidade... non; este novo poemario de Maria Lado, fala de todo iso co que irremediablemente conectamos nas nosas vidas, independentemente de quen sexamos; todo ese amor que desprendemos, o medo ao paso do tempo, a nosa evolucion persoal, as dubidas invernais, a calor que acentua cada caricia, cada aperta... en definitiva, do longo e escarpado camiño vital que percorremos todos e cada un de nos. Suso Vaamonde.

Cora e Fidel manteñen unha relación afectiva chea de espazos grises e comparten a dirección dun gabinete sociolóxico. Reciben un encargo dunha institución académica que ten como obxectivo elaborar un estudo arredor dunha mostra de persoas unidas por un nexo comun: o suicido con tendencias criminais. Fidel ocupase dos asuntos administrativos; Cora do traballo de campo, e sera a sua implicacion emocional coas persoas entrevistadas o que fara remexer nela escuras lembranzas do seu pasado. Fuxindo dun ambiente opresor, e incapaz de desbotar do pensamento os testemuños inquietantes dos suicidas, Cora dirixese a cidade que a viu medrar buscando o acubillo de Remedios, a sua avoa, unha muller de personalidade castradora. Xaora, non atopara acougo, senon un mundo de falsidades agochadas no soto da sua infancia.Un mosaico de personaxes que actuan como monicreques guiados por un destino perverso que controla as suas vidas, erguendo entre eles hermeticos muros de aire.Cora e Fidel manteñen unha relación afectiva chea de espazos grises e comparten a dirección dun gabinete sociolóxico. Reciben un encargo dunha institución académica que ten como obxectivo elaborar un estudo arredor dunha mostra de persoas unidas por un nexo comun: o suicido con tendencias criminais. Fidel ocupase dos asuntos administrativos; Cora do traballo de campo, e sera a sua implicacion emocional coas persoas entrevistadas o que fara remexer nela escuras lembranzas do seu pasado. Fuxindo dun ambiente opresor, e incapaz de desbotar do pensamento os testemuños inquietantes dos suicidas, Cora dirixese a cidade que a viu medrar buscando o acubillo de Remedios, a sua avoa, unha muller de personalidade castradora. Xaora, non atopara acougo, senon un mundo de falsidades agochadas no soto da sua infancia.Un mosaico de personaxes que actuan como monicreques guiados por un destino perverso que controla as suas vidas, erguendo entre eles hermeticos muros de aire.

Constátase que hoxe en día os cativos e as cativas non brincan nin enredan coma se facía décadas atrás. É a mudanza dos tempos. Os novos medios (TV, xogos electrónicos, teléfono móbil, ipad, ipod...) asi como unha xeografia urbana desaxeitada (falta de espazos de encontro e recreo), alen da ocupacion dos mesmos por outras circunstancias (ruas ateigadas de vehiculos) e engadido todo isto ao forte descenso da natalidade que da por resultado a escaseza de nenos (quer no medio urbano quer no medio rural -ainda conservando este toda a xeografia do xogo-) que dificulta, xa que logo, a concentracion de nenos necesaria para que se produza o xogo colectivo e socializador. A todo isto ainda hai que sumar a excesiva ocupacion do tempo de lecer das crianzas en actividades regradas (deportes, musica, tarefas escolares...) que lles resta posibilidades de desenvolveren o xogo libre e creativo. Quizabes, se os meniños e as meniñas xogasen como se xogaba en creatividade, liberdade e gratuidade, esta obra non teria razon de ser.Constátase que hoxe en día os cativos e as cativas non brincan nin enredan coma se facía décadas atrás. É a mudanza dos tempos. Os novos medios (TV, xogos electrónicos, teléfono móbil, ipad, ipod...) asi como unha xeografia urbana desaxeitada (falta de espazos de encontro e recreo), alen da ocupacion dos mesmos por outras circunstancias (ruas ateigadas de vehiculos) e engadido todo isto ao forte descenso da natalidade que da por resultado a escaseza de nenos (quer no medio urbano quer no medio rural -ainda conservando este toda a xeografia do xogo-) que dificulta, xa que logo, a concentracion de nenos necesaria para que se produza o xogo colectivo e socializador. A todo isto ainda hai que sumar a excesiva ocupacion do tempo de lecer das crianzas en actividades regradas (deportes, musica, tarefas escolares...) que lles resta posibilidades de desenvolveren o xogo libre e creativo. Quizabes, se os meniños e as meniñas xogasen como se xogaba en creatividade, liberdade e gratuidade, esta obra non teria razon de ser.

Ismael, o coxiño, o fillo da Rosaura da casa dos Boullosas, pasou aos catorce anos da escola de Andrade á de Santomé, onde aprendeu o manexo da tesoira e da agulla, habilidades propias do oficio de xastre. O enterro do seu avo, a quen lle preparou o primeiro traxe, foi o escaparate que lle permitiu comezar a contar con clientes na sua parroquia e despois tamen nas aldeas limitrofes. A cousa non empezaba mal. Poren, a division da herdanza familiar, obrigouno a coller outro camiño. O 5 de agosto de 1955, saiu do porto de Vigo a bordo do transatlantico Santa Maria rumbo ao porto da Guaira de Caracas. Iniciaba asi Ismael o seu percorrido emigrante que o levaria despois a Brasil e Arxentina e, mais tarde, de regreso a outra beira do Atlantico, a aquela primeira Suiza dos galegos.Nunha prosa gozosa e vibrante, labrada cunha lingua de inequivoca estirpe popular, e cunha presenza constante dun humor sutilmente retranqueiro, Bautista Alvarez reconstrue nesta sua novela alboral os vieiros da emigracion galega da segunda metade do seculo XX, unha epopea colectiva merecente de ser rescatada do esquecemento.Ismael, o coxiño, o fillo da Rosaura da casa dos Boullosas, pasou aos catorce anos da escola de Andrade á de Santomé, onde aprendeu o manexo da tesoira e da agulla, habilidades propias do oficio de xastre. O enterro do seu avo, a quen lle preparou o primeiro traxe, foi o escaparate que lle permitiu comezar a contar con clientes na sua parroquia e despois tamen nas aldeas limitrofes. A cousa non empezaba mal. Poren, a division da herdanza familiar, obrigouno a coller outro camiño. O 5 de agosto de 1955, saiu do porto de Vigo a bordo do transatlantico Santa Maria rumbo ao porto da Guaira de Caracas. Iniciaba asi Ismael o seu percorrido emigrante que o levaria despois a Brasil e Arxentina e, mais tarde, de regreso a outra beira do Atlantico, a aquela primeira Suiza dos galegos.Nunha prosa gozosa e vibrante, labrada cunha lingua de inequivoca estirpe popular, e cunha presenza constante dun humor sutilmente retranqueiro, Bautista Alvarez reconstrue nesta sua novela alboral os vieiros da emigracion galega da segunda metade do seculo XX, unha epopea colectiva merecente de ser rescatada do esquecemento.