Libros de Literatura en gallego, página 66 de 246

A tráxica morte de Diego Cruz, O Tato, un dos mellores boxeadores galegos de todos os tempos, permitirá descubrir o seu avolto pasado para así comprender o seu comportamento violento e fuxidío. Martiño Ferradas, un apoucado inspector de policia, farase cargo do caso e loitara contra vento e marea para esclarecer as causas da morte do puxilista. Ninguen confia nel, nin el mesmo. Namoradeiro, sentimental e un tanto desgraciado intentara poñer luz na escuridade a unha morte que envolve a cidade de Vigo. Os sentimentos son o seu peor inimigo e por iso acabaran pasandolle factura para facer terapia axudado polo seu caderno de erros._,

Estes relatos teñen certa inspiración autobiográfica, moi vaga, evocada, traída pola memoria íntima ou por esoutra memoria tumultuosa dos libros, a contemplación de obras de arte, a música. Memoria depurada, estilizada, de imaxes que se intercambian, que dialogan e harmonizan (ou desharmonizan) en diferentes momentos dos que, ás veces, non queda senón que un eco. Escribir o relato como aventura interior. Nada acontece de non ser o que cada unha das personaxes leva na súa mente, o pensamento da protagonista, que agarda o remate do paseo para pecharse no seu cuarto a escribir.

Maria, novela publicada de maneira póstuma en 1798, talvez sexa a obra máis radical da súa autora, Mary Wollstonecraft. O texto xira arredor das múltiples inxustizas que debe aturar a muller polo mero feito de selo. Asi, a protagonista, Maria, presa no interior dun alxube, vai narrando en primeira persoa as aciagas circunstancias do seu pasado, ateigado de episodios de gran crueldade tal que o rapto da sua filla ou non poucos abusos fisicos e psiquicos. O lector sabera en paralelo do seu presente, mais ese relato, que inclue unha historia sentimental de epoca transmitida con todo luxo de detalles, da por desgraza nun texto inacabado, xa que a autora morreu ao pouco de traer ao mundo unha filla.O valor historico da presente novela e evidente, pois Maria supon un dos primeiros achegamentos na historia do feminismo a cuestion da clase social. Polo demais, a obra conten unha serie de pasaxes autobiograficas que lle engaden novos atractivos. Con todo e iso, o certo e que non se trata dunha lectura sinxela, por ser a expresion de Wollstonecraft a miudo requintada e sisuda, non sempre fluida, produto talvez de ser ela autodidacta.

A presenta novela nace da querenza de Pasolini por narrar dende unha óptica neorrealista o estilo de vida da mocidade na periferia romana: o real e cru, o desagradable e inxusto. O autor presenta de xeito descarado e descarnado o dia a dia do mozo Tommaso Puzzilli e da sua cuadrilla. Ese e o modo que lle permite perfilar e definir a miseria, sexa en forma de fame, de delincuencia, de enfermidade ou de presidio... mais o certo e que canda esta violenta miseria coexiste a posibilidade dun cambio, propiciado en gran medida pola entrega, poida que polo amor.Unha vida violenta e sobre todo unha novela de sentimentos humanos erixida a partir da denuncia das condicions do proletariado tras o remate da Segunda Guerra Mundial. Por asi dicilo, isto e Pasolini, o narrador, en estado puro: ideoloxia, contrastes e unha linguaxe sen filtros nin medias tintas, trabada por momentos, que case lle valeron o reputado premio Sterga de 1959, do que quedou finalista; magoa, aquel ano tamen foi o da obra de Lampedusa Il Gatopardo.

O avanzado sistema de detección de asteroides avisa da entrada dun corpo pouco común no Sistema Solar. É Rama, un desconcertante cilindro de dezaseis quilómetros de largo por cincuenta de longo, que avanza a gran velocidade.Reunido o comite de expertos, tomase a decision de interceptalo. A nave tripulada de vixilancia espacial Endeavour sera a encargada de ir ao encontro do visitante. O comandante Norton, un home elegante e comedido, lidera a que sera unha expedicion inedita na historia da humanidade. Rama abandona o seu letargo de milenios.

As covas de aceiro é un thriller robótico publicado orixinalmente por entregas na revista Galaxy Science Fiction e editado máis tarde por Doubleday como volume de seu. Trátase da primeira novela da chamada serie dos robots, e seguramente a mais completa. A trama xira arredor da tensa relacion entre duas civilizacions: unha, a dunha Terra superpoboada, cuxos habitantes se amorean en cidades encovadas e se amosan reticentes a calquera aperturismo e sobre todo as innovacions tecnoloxicas a decadencia cultural e un tema recorrente ao longo de toda a obra de Asimov. A outra, a dos espacenses (individuos e robots dos Mundos Exteriores), unha sociedade avanzada que, precisamente por tal motivo, e consciente dos retos que entraña o futuro. Tras moito tempo vivindo de costas, sera un estraño homicidio o feito que obrigue a ambos os bandos a cooperar, coñecerse e entenderse.O detective terricola Elijah Baley sera o guia que conduza o lector por un dos universos futuristas mais logrados da literatura de ciencia ficcion. Cun estilo fluido que permite que a accion avance sen pausa e con escasos requilorios, esta novela atesoura ademais a famosa formulacion das leis da robotica e multitude de neoloxismos que a dia de hoxe son de uso comun.

O vello e millonario Reale morre sen revelar a combinación da singular caixa forte onde atesoura unha inmensa fortuna; porén, deixa un criptograma de cuxa solución depende o destino final desta. De acordo coa vontade do finado, catros son as persoas autorizadas a resolver o verso xeroglifico. Velai comeza, para gozo do lector, a competicion entre destinatarios, unha carreira non sempre exenta de artimañas que Angel Esquire, membro de Scotland Yard, seguira moi de preto.

A Eva futura, aparecida en 1886, está considerada unha das obras máis destacadas da literatura simbolista francesa. Nela Villiers converte o científico Edison nun personaxe idealista e sarcástico, en condicions de crear unha muller ideal movida pola electricidade. Polo titulo e polo discurso tecnico, o autor parece vincular a novela co xenero da anticipacion cientifica, asociada daquela a Verne, consideracion que influiu de maneira negativa na sua recepcion. Estamos, en palabras do autor, perante unha obra de arte metafisica; quen espere unha narracion lineal cargada de peripecias, ficara decepcionado; poren, nela atopara topicos decadentistas como o culto a artificialidade, a condena da mentalidade burguesa e o desafio sacrilego ao poder divino, xunto cunha abraiante ramificacion tematica: o evidente discurso misoxino (fondamente ligado a vida persoal do escritor), o papel da ilusion no amor, os efectos da crenza cega no progreso, ou reflexions sobre a beleza, a filosofia, o cientifismo e o materialismo de finais do seculo XIX.Mallarme destacou a sua feroz ironia e recoñeceu o autor como mestre do idealismo, como tamen fixo Huysmans. Atopanse ecos de A Eva futura en creacions tan diversas como o robot feminino de Metropolis (1927) de Fritz Lang, ou na cancion Hadaly de Radio Futura.

Henry Chinaski, alter ego do autor, é un tipo peculiar que consegue traballo como carteiro do Servizo Postal dos Estados Unidos, máis concretamente nunha estafeta de Los Angeles. Isto representará para el, mais que nada, desventuras, rifas e os berros irados dos seus superiores. Non obstante, Chinaski segue ao seu: o alcohol, as mulleres e mais as visitas ao hipodromo. Entre medias, hai tempo tamen para divorcios, funerais e outros avatares.Cun ton divertido pero deprimente, o autor norteamericano de culto tece nesta obra, Servizo de Correos, a que se cadra e a sua novela mais completa, onde contrasta a sinxeleza e mesmo poderia dicirse que simplismo narrativo coa complexa vision que sen dubida tanto Chinaski como Bukowski teñen das relacions humanas, as cales case sempre resultan en fracaso.

Un destacado científico e inventor, Martial Canterel, alter ego do propio Roussel, recibe a visita dunha serie de colegas e amigos aos que guía durante un demorado paseo pola súa propiedade, o parque Locus Solus. Conforme avanza a xornada o anfitrion amosalles as suas invencions, que espalladas polo xardin a modo de marabillas, presentan uns niveis de complexidade e estrañeza cada vez maiores.Locus Solus, publicada orixinalmente en 1914, e unha das novelas mais estrañas da literatura universal. Esta escrita a partir das tecnicas narrativas inventadas por Roussel, onde desempeñan un papel importante os xogos de palabras.O texto, alicerzado sobre repeticions e diversas acumulacions de palabras a maneira das parenteses nos calculos alxebricos, esta considerado unha obra mestra da desestruturacion. A voz de Roussel representa a independencia mais absoluta en confrontacion co canon literario. Asi llo recoñeceron Gide, Giacometti, Perec, Duchamp, Eluard, Breton, Foucault... E dificil falar das vangardas, especialmente do surrealismo, sen destacar a influencia que sobre estas tivo Locus Solus.

Un matrimonio provinciano é unha singular novela publicada en lingua italiana por vez primeira en 1885. A obra, escrita con mordaz ironía pola intelixente Marquesa Colombi, unha das pioneiras do feminismo en Italia, conta a historia en primeira persoa da moza protagonista, Denza Dellara, no decurso de case unha decada, o transo que vai da puberdade a madureza, e que culmina coa asimilacion dos modos e costumes da epoca. Denza percibe a sua propia vida como insubstancial e aburrida, o habitual nunha vila de provincias como e o caso da piemontesa Novara. Ali non fai senon matar o tempo cun medo constante a avellentar entre elucubracions e fantasias romanticas, a espera e a procura dun mozo que teña a ben dicirlle de casaren.A historia e simple, honesta, sen enfeites nin grandes sorpresas; o que en verdade situa este texto noutro nivel literario e a capacidade de analise e critica que a autora demostra, asi como a maneira sutil e retranqueira coa que aguilloa unha sociedade apegada aos convencionalismos. Non e casual que en 1973 Italo Calvino rescatase do esquecemento esta sobranceira voz de muller e a incluise na coleccion de novelas breves Centopagine, que publicou entre os anos 1977 e 1985 a editorial torinesa Einaudi.

Casellas botou tres anos concentrado na escritura da súa única novela, As valgadas bravas, que, tras saír de xeito fragmentario na prensa da época, foi publicada nun volume de seu en 1901. Esta obra supon a inauguracion do modernismo narrativo nas letras catalas e e tamen a precursora do que se daria en chamar naturalismo rural. En esencia, o texto presenta o enfrontamento de duas visions, a do home letrado e a da sociedade, que o autor simboliza respectivamente nas figuras por unha banda dun capelan e pola outra dos bravos e primarios habitantes dun recullo de montaña. Con todo e iso, este simbolismo ven alicerzado sobre unha base realista, con lugares e personaxes perfectamente recoñecibles.A modo de envoltorio, aparece a natureza agreste, que contribue a imposibilitar a adaptacion do relixioso a vida rural. Compre sinalar por ultimo que o espirito de loita, malia desenganos e derrotas, se erixe como valor fundamental para o autor barcelones, algo que predicou dende os comezos o propio ideario modernista.

Raros e curiosos, neste sentido, supón unha relativa mudanza coas anteriores achegas pois dirixe a ollada a un lector adulto e opta por ofrecer un discurso que, desde as instancias dunha voz que é a dun cronista alleo aos feitos relatados, mais ao tempo extraordinariamente informado, porfia en amosarse como rigoroso e obxectivo nas descricions e nos sucedidos que relata, acoirazado detras dun rexistro expresivo un chisco arcaizante que procura a tension e o distanciamento precisos para os casos e peripecias narradas. Moitas destas levanse da man dun conxunto de personaxes singulares e fantasticos, no sentido mais literal do termo, que salientan polas peculiares obsesions, senlleiras ocupacions profesionais e inesperados intereses vitais que exhiben.A enxurrada imaxinativa que se deita nestas paxinas, de mans dadas co humor que nalgunhas ocasions se modula felizmente en aberta gargallada, resulta inequivocamente un dos seus grandes meritos. A estes compre engadir que se trata de relatos escritos con enxeño e precision de ourive, insuflando aire fresco nun modelo narrativo no que Carlos Lopez se desvela, ou mais ben se confirma, como magnifico cultivador.

A confesión de Lúcio (1914) ocupa un lugar de honra na moderna literatura portuguesa. Profundamente subxectiva e lírica, afástase dos modelos realistas e románticos de comezos do século XX, achegándose as experiencias simbolistas que diluirian as fronteiras entre a prosa e a poesia e a trazos como o sentido estetico da vida, o gozo desenfreado dos apetitos sensuais e o tedio existencial. Sa-Carneiro evoca o seus tempos de xuventude no Paris de 1895, con multiples referencias ao seu vadiar pola cidade, ao tempo que aborda tres das suas teimas: o suicidio, o amor fora dos parametros convencionais e lindeiro coa perversion, e mais a confusa percepcion do real, por momentos achegada a loucura. A enigmatica caracterizacion dos personaxes reforza a idea da fragmentacion do suxeito, leitmotiv da historia, visible nun conxunto de experiencias proximas ao delirio e ao frenesi sensorial.A obra foi concibida cos codigos da novela fantastica, onde a trama xira arredor dun triangulo amoroso e do seu fatidico desenlace. O narrador, Lucio Vaz, reafirma dende as paxinas iniciais a sua condicion de cronista duns feitos inverosimiles. A confesion de Lucio e unha obra aberta a interpretacion, pois afonda en universos tan ambiguos e enigmaticos como o dandismo a xeito de actitude que repudia o sistema de valores da sociedade burguesa; a androxinia, un sofisticado homoerotismo, se cadra mesmo o travestismo, como reflexo dunha complexa sexualidade.

Unha pequena illa grega, Skiathos, e unha muller de sesenta anos, Khadula, son os dous piares sobre os que Alexandros Papadiamandis asenta a súa desconcertante novela A asasina, unha obra publicada orixinalmente en 1903 que a dia de hoxe e considerada de forma unanime pola critica unha obra mestra das letras gregas. A novela mostranos unha sociedade pobre, ensumida na penuria, sen esperanzas de ningun tipo, que habita un medio natural hostil, ainda que dunha beleza abraiante, onde, ao igual que na traxedia grega, o asasinato pode chegar a contemplarse como saida inevitable.Esta e, antes que nada, unha novela psicoloxica maxistralmente articulada, que foxe de axuizamentos e afonda na angustia do ser humano ante circunstancias extremas da vida. Tratase, en sintese, dunha obra magna da literatura grega contemporanea que logra conmover e sorprender. Mais dun cento de anos despois de ser escrita, A asasina non perdeu un apice de vixencia.

O terceiro fillo do señor e da señora Brocket naceu desafiando a lei da gravidade. Os seus pais son fanáticos da "normalidade" e non aturan que o neno teña a rara habilidade de flotar. Tras botalo da casa, Barnaby coñece mundo e fai amigos que, coma el, representan a diferenza e a diversidade nun mundo pouco tolerante.

A presente é unha compilación xenial e caótica das lembranzas e vivencias do home e do diplomático ao longo dun percorrido de sesenta anos. Xa octoxenario, a vontade de Morand foi crear coa súa obra un espazo de dialogo consigo mesmo, no marco dunha cidade incomparable.Si, hai recordos moitos, mais tamen e sobre todo o autor da conta dunha epoca, dun estilo de vida, dunha concepcion da arte, dunhas conviccions e dunhas crenzas que hoxe a duras penas se manteñen, ou cando menos non expostas ao ollo publico. Venecias e polo tanto unha peza de dificil catalogacion, o balance dunha existencia.

Mel de abellón traslada o lector a Västerbotten, no norte de Suecia, onde os irmáns Hadar e Olof viven en senllos fogares, conscientes ambos os dous de que han morrer dun momento a outro. Sucede entó

Volume en duas partes con paxinación á inversa: na primeira parte a obra plástica é de Pepe Cáccamo e os poemas de Baldo Ramos, na segunda parte a obra plástica é de Baldo Ramos e os poemas de Pepe C

A primeira antoloxía poética de Joseba Sarrionandia en edición bilingüe galego-éuscaro reflicte a rebeldía do autor e o seu compromiso coa lingua do seu pobo. Tamén pode lerse como unha crónica recen