Libros de Literatura en gallego, página 67 de 246

Durante os preparativos da festa dos Sheridan, Laura, a filla menor, sabe da morte dun veciño, un carreteiro apelidado Scott. A rapaza dá por sentado que a súa nai anulará a festa como mostra de respecto, pero equivocase. Esta aguda descricion da vida britanica atopase no conto Festa no xardin, que da titulo a este volume.Nestes relatos atopamos nenos que miran sen comprender o mundo dos maiores, personaxes que non acaban de atopar o seu lugar no mundo e familias que vagan perdidas cargando co seu medo a vivir. Pola sua sutileza poetica, Katherine Mansfield e considerada un referente da literatura modernista en lingua inglesa e foi comparada con Chekhov e os realistas rusos.

O velorio é un tempo de recollemento, de asumir o dó mediante os recordos dun pasado que axudan a levar a perda. Só que a mirada atrás se bota desde un presente que dá conta dunha traxectoria chea de medo, de represion, de fuxida ou o de conformismo polo que non puido ser. Na sala, nunha fria noite de xeada de febreiro, catro mulleres acompañan a ultima noite de Isolina, a finada. Nas longas horas debullan os momentos pasados que as uniron e que delatan a procura dunha vida mellor. Reencontranse tras moitos anos logo de que, a raiz dun incendio, as suas vidas transcorresen por camiños diferentes. Durante o velorio non estan soas, a aldea eterna enfrontase unha vez mais a morte coa sua propia idiosincrasia, mais esta vez algo alterada pola desaparicion dun veciño, un feito novo, incomprensible para o que ten que ser. O velorio e un momento onde a comunidade dividida ten a derradeira oportunidade para se redefinir nun exercicio de recoñecemento mutuo. Compartese o que separa sen deixar fluir o mais profundo antes de que chegue a luz do dia e devolva a cada unha ao mundo cotian en que habita. Cara ao leste propon unha reflexion incomoda sobre o punto de partida e o dilema que leva a procura de novos territorios.O velorio é un tempo de recollemento, de asumir o dó mediante os recordos dun pasado que axudan a levar a perda. Só que a mirada atrás se bota desde un presente que dá conta dunha traxectoria chea de medo, de represion, de fuxida ou o de conformismo polo que non puido ser. Na sala, nunha fria noite de xeada de febreiro, catro mulleres acompañan a ultima noite de Isolina, a finada. Nas longas horas debullan os momentos pasados que as uniron e que delatan a procura dunha vida mellor. Reencontranse tras moitos anos logo de que, a raiz dun incendio, as suas vidas transcorresen por camiños diferentes. Durante o velorio non estan soas, a aldea eterna enfrontase unha vez mais a morte coa sua propia idiosincrasia, mais esta vez algo alterada pola desaparicion dun veciño, un feito novo, incomprensible para o que ten que ser. O velorio e un momento onde a comunidade dividida ten a derradeira oportunidade para se redefinir nun exercicio de recoñecemento mutuo. Compartese o que separa sen deixar fluir o mais profundo antes de que chegue a luz do dia e devolva a cada unha ao mundo cotian en que habita. Cara ao leste propon unha reflexion incomoda sobre o punto de partida e o dilema que leva a procura de novos territorios.

A voz poética de Manuel Álvarez Torneiro necesita espazo porque arrastra ecos dunha memoria en permanente estadode alerta. “Rigorosamente humano” ergue, cos cachotesdo tempo, un castelo onde o corazó

Premio García Barros 2015Editorial Galaxia publica Lourenço, xograr, novela coa que Manuel Portas obtivo o Premio García Barros do ano 2015. A obra premiada no certame que organiza o Concello da Estrada en colaboracion coa Secretaria Xeral de Politica Linguistica tratase dunha novela historica que recrea o periodo medieval en Galicia a traves da peripecia dun xograr.En opinion do xurado, nesta obra de Manuel Portas destaca a contribucion da novela a divulgacion da historia e da literatura medieval galegas por medio dun personaxe pouco coñecido, o xograr Lourenço, que constitue a porta pola que nos asomamos non so aos conflitos politicos que determinaron o que hoxe somos como pais senon tamen as vidas entrelazadas das distintas clases sociais da epoca.Mediado o seculo XIII, Lourenço, un rapaz, un humilde vilan, soña con ser trobador. Como xograr do cabaleiro Joam Garcia de Guilhade, buscara fortuna nas cortes peninsulares no empeño de que a sua arte sexa recoñecida polos escritores contemporaneos. Nin as burlas, nin os desprezos clasistas, nin as penalidades das continuas viaxes, nin sequera as descualificacions sobre os seus dotes literarios conseguiran vencer a sua ferrea vontade. Unha morea de poetas, moitos deles nobres sen diñeiro, pululan polas cortes a procura do favor do rei. Eles non van consentir...

Romance policial cuja ação se desenvolve em torno ao roubo da caveira de Castelao do Panteão de Galegos Ilustres e que leva o protagonista a uma viagem por quatro continentes na procura da “relíquia”

O inspector Sánchez investiga a identidade de dous cadáveres calcinados que aparecen nas inmediacións da praia coruñesa do Matadoiro en plena madrugada de San Xoán do ano 2000. Axiña descobre que un deles pode ser Gustavo Gallego, un curman do comisario, a quen se lle encomenda a mision de atopar o seu familiar desaparecido. Cando comproba que esta vivo, inicia a sua busca por distintas cidades mentres vai lendo unha novela escrita polo fuxitivo en terceira persoa que so conten capitulos pares, polo que os feitos narrados polo inspector en primeira persoa funcionan a modo de capitulos impares. Estamos, pois, ante duas medias novelas que se complementan nun xogo metaliterario nada complicado para o lector. Unha das historias transcorre en doce dias e a outra alongase durante vinte anos; estan escritas con diferentes estilos. Crime, intriga, corrupcion, impunidade, whisky abundante, sexo, prostibulos, garitos de xogo... presiden unha das historias; a outra trata sobre o amor, a convivencia, o demo, o inferno -a loucura- como tema catalizador, como antesala luminosa da morte. Estamos ante unha novela mestiza, mulata. Unha novela que paga a pena ler como contribucion a un xenero negro menos xenuino e mais transcendente.O inspector Sánchez investiga a identidade de dous cadáveres calcinados que aparecen nas inmediacións da praia coruñesa do Matadoiro en plena madrugada de San Xoán do ano 2000. Axiña descobre que un deles pode ser Gustavo Gallego, un curman do comisario, a quen se lle encomenda a mision de atopar o seu familiar desaparecido. Cando comproba que esta vivo, inicia a sua busca por distintas cidades mentres vai lendo unha novela escrita polo fuxitivo en terceira persoa que so conten capitulos pares, polo que os feitos narrados polo inspector en primeira persoa funcionan a modo de capitulos impares. Estamos, pois, ante duas medias novelas que se complementan nun xogo metaliterario nada complicado para o lector. Unha das historias transcorre en doce dias e a outra alongase durante vinte anos; estan escritas con diferentes estilos. Crime, intriga, corrupcion, impunidade, whisky abundante, sexo, prostibulos, garitos de xogo... presiden unha das historias; a outra trata sobre o amor, a convivencia, o demo, o inferno -a loucura- como tema catalizador, como antesala luminosa da morte. Estamos ante unha novela mestiza, mulata. Unha novela que paga a pena ler como contribucion a un xenero negro menos xenuino e mais transcendente.

Biografias

Aurelio Aguirre (1833-1858) y otros é o título dun novo libro da escritora lucense Lucía García Vega. Unha vez máis, Edicións do Cumio aposta polo rescate e a difusión dunha gran figura galega. Ademais de aportar datos ineditos sobre o admirado poeta compostelan e un dos promotores do simbolico banquete de Conxo (1856), esta investigadora reune, entre outras cousas, un numero importante de textos dedicados a Aurelio Aguirre, en prosa e tamen en verso, polas principais voces da intelectualidade galega e foranea da segunda metade do seculo XIX e a primeira do XX.Os irmans Francisco e Antonio de la Iglesia, Manuel Murguia, Alfredo Vicenti, Valentin Lamas Carvajal, Rosalia de Castro, Eduardo Pondal, Jose Lopez de la Vega, Manuel del Palacio, Antonio Villar Ponte, Emilia Pardo Bazan, e un longo etcetera ata completar a variada nomina de corenta e sete suxeitos dos mais diversos ambitos. Asi mesmo o libro conten un prologo de excepcion, elaborado polo maxistrado da Sala 1ª do Tribunal Supremo de Madrid, don Jose Antonio Seijas Quintana, descendente de Aurelio Aguirre.

Que é vivir se non camiñar pola corda frouxa? Esta idea é o xermolo de Funambulistas. Na vida apenas hai certezas e mesmo aquelas ás que nos aferramos poden verse truncadas en calquera momento. Procuramos con teimosia a estabilidade (profesional, economica, emocional etc.) e, ainda que a teñamos, non podemos mantela definitivamente: a estabilidade e un agasallo vulnerable, sen garantias. Vivimos expostos a ventos e tempestades e dese xeito avanzamos pola corda inestable, as mais das veces sen rede. Funambulistas e un libro de relatos -moitos deles ligados entre si- de ampla variedade de situacions, de circunstancias e de personaxes, nos que predomina a primeira persoa, a fin de que os protagonistas poidan expresarse con propia voz. Do dramatismo ao suspense, da denuncia ao humor, este libro de Mercedes Leobalde esta protagonizado por mulleres e homes retratados en situacions moi diversas: algunhas cotias, outras verdadeiramente excepcionais (o monxe en plena crise espiritual, o naufrago no medio do oceano, a muller maltratada quereune forzas para se rebelar, o xadrecista namorado, a ladroa do codice, a nai adolescente, o home con tendencias suicidas, a enferma terminal disposta a espremer os seus ultimos meses de vida...).Con Funambulistas, Mercedes Leobalde mostrase como unha habil narradora para descifrar os camiños da vida.Que é vivir se non camiñar pola corda frouxa? Esta idea é o xermolo de Funambulistas. Na vida apenas hai certezas e mesmo aquelas ás que nos aferramos poden verse truncadas en calquera momento. Procuramos con teimosia a estabilidade (profesional, economica, emocional etc.) e, ainda que a teñamos, non podemos mantela definitivamente: a estabilidade e un agasallo vulnerable, sen garantias. Vivimos expostos a ventos e tempestades e dese xeito avanzamos pola corda inestable, as mais das veces sen rede. Funambulistas e un libro de relatos -moitos deles ligados entre si- de ampla variedade de situacions, de circunstancias e de personaxes, nos que predomina a primeira persoa, a fin de que os protagonistas poidan expresarse con propia voz. Do dramatismo ao suspense, da denuncia ao humor, este libro de Mercedes Leobalde esta protagonizado por mulleres e homes retratados en situacions moi diversas: algunhas cotias, outras verdadeiramente excepcionais (o monxe en plena crise espiritual, o naufrago no medio do oceano, a muller maltratada que reune forzas para se rebelar, o xadrecista namorado, a ladroa do codice, a nai adolescente, o home con tendencias suicidas, a enferma terminal disposta a espremer os seus ultimos meses de vida...).Con Funambulistas, Mercedes Leobalde mostrase como unha habil narradora para descifrar os camiños da vida.

Para Fernando, o mais natural do mundo era ser internacional e galeguista. Non vía contradición entre esas dúas cousas. Falábamos todo o tempo de Galicia, non con morriña, senón con ansia de entender e dilucidar.Teresa BarroFernando Perez Barreiro me fai presente cada dia que a realidade e cambiante porque asi e a vida. E cando non sabemos velo desa maneira, petrificamonos, que e unha maneira de morrer.Xose Luis Franco GrandeFernando era e queria seguir sendo, custe o que custe, un galego de viaxe polo ancho mundo, como tantos e tantos. As suas referencias para o encadre da confusa e afastada realidade exterior foron sempre deliberadamente galegas e considerou sempre que para os galegos non habia (non deberia haber) emigracion, senon diaspora.Francisco Silva CastañoO xornalismo en Fernando foi como unha estrada que, como se sabe, ten via de ida e de volta. Asi, como lector serviulle para coñecer moi ben a nosa realidade desde a diaspora britanica.Nicolas VidalPara Fernando, a poesia era a realidade primaria do ser humano, asi o expresou en mais dunha ocasion. Opinaba que ainda que non houbese poetas, haberia poesia agardando por un primeiro explorador que a descubrise.Esta reflexion era consecuencia dunha vida enteira dedicada a ela.Francisco Xose Fernandez NavalBrillante en tantos campos, agudo nas suas analises, o maior merito de Fernando no meu ver, mais alo dese incrible don de linguas, e esa capacidade para penetrar nos problemas e achegar trazos innovadores, facendoo, en primeiro lugar, dende a autoridade de quen posue unha ampla bagaxe, pero tamen dende o rexeitamento dos inmobilismos.Xulio Rios

Poesía en galego

Narrativa en gallego

Plinio, que foi un neno da inclusa, ten os ollos abertos cara aos antípodas. Na brevidade dunha noite dos estragos, acompañado por Luneda -o seu can-, relata as circunstancias do seu mundo, a vida na cidade do mar, cando os abismos semellan ser historia. Medra o silencio e Plinio vive na memoria e nas palabras do seu tempo: 2014. No desamparo renacen para sempre as resistencias, que o protagonista prende e abrasa nunha noite maxica. Todo e axiña: vai na devoracion. O lume e a brasa dos monologos. O realismo, desbordado no transito, xa non existe senon canda o solpor. E velai van de balde e de bussines no avion transoceanico da fuxida as parrafadas de Banka e de Kapito, as alimarias, nunha viaxe a bordo que o soño nunca acorda. Desce o boeing cabo de moi lonxe e a noite troca en sol de ausencias.Plinio, que foi un neno da inclusa, ten os ollos abertos cara aos antípodas. Na brevidade dunha noite dos estragos, acompañado por Luneda -o seu can-, relata as circunstancias do seu mundo, a vida na cidade do mar, cando os abismos semellan ser historia. Medra o silencio e Plinio vive na memoria e nas palabras do seu tempo: 2014. No desamparo renacen para sempre as resistencias, que o protagonista prende e abrasa nunha noite maxica. Todo e axiña: vai na devoracion. O lume e a brasa dos monologos. O realismo, desbordado no transito, xa non existe senon canda o solpor. E velai van de balde e de bussines no avion transoceanico da fuxida as parrafadas de Banka e de Kapito, as alimarias, nunha viaxe a bordo que o soño nunca acorda. Desce o boeing cabo de moi lonxe e a noite troca en sol de ausencias.