Libros de Narrativa en gallego, página 25 de 156

Nun momento en que desde algúns sectores minoritarios da sociedade se pide a derrogación da Lei de Normalización Lingüística, en nome da liberdade, se pretende revogar o decreto polo que se regula o

Lucía, a piques de iniciar os estudos de xornalismo, vai rememorando nunha viaxe en tren a súa relación con Soa, unha esmoleira a quen coñeceu cando pretendía deter unha vaga de insolidariedade cos indixentes que se produce no seu barrio. Illa Soidade é unha novela iniciática que nos descobre unha vida marcada pola paixón e a soidade, con reflexións sobre a autonomía persoal e o respecto polo diferente. Afastándose de tópicos e concedéndolle voz a persoas que teñen o seu propio espazo nunha sociedade que habitualmente as silencia, a novela retrata o mundo da indixencia, da mendicidade, dos sen teito, dos esmoleiros, dos vagabundos. Cada unha destas persoas é unha illa deshabitada que vai conformando arquipélagos de soidade. Lucía procura nesta escuridade un pouco de luz para todas elas.

Fidel Castro. A miña vida. Conversas con Ignacio Ramonet, publicado en Cuba co título Cien horas con Fidel, ven sendo un repaso demorado pola vida, a obra e o pensamento dunha das figuras máis destacadas da historia recente da humanidade. Esta e a edicion completa do libro. No veran de 2006, Fidel Castro foi sometido a unha intervencion cirurxica por causa dunha crise intestinal aguda; meses despois a television traenos as imaxes dun Fidel convalecente, cun boligrafo na man: revisaba e completaba a primeira version desta obra con novas revelacions ineditas sobre a sua infancia, a sua familia e a historia de Cuba, as relacions co Che, con Hugo Chavez e con Evo Morales, a politica internacional e o futuro do socialismo. Como eran os seus pais? Onde e cando se forxou o rebelde? Estivo o mundo no limite dunha guerra nuclear durante a crise dos misiles? Que significou a presenza do papa Xoan Paulo II na illa en 1998? Que pensa da globalizacion neoliberal, da guerra de Iraq e do presidente Bush? Por que as autoridades cubanas aplican unha politica de arrestos contra opositores ao rexime? Por que permanece na lexislacion cubana a pena de morte? Que fan centos de medicos cubanos en paises diferentes de medio mundo? Existe corrupcion no Estado? Que futuro para a revolucion despois de Fidel Castro? As orixes galegas; os galegos no asalto ao cuartel Moncada e no proceso revolucionario. Opinions sobre Fraga Iribarne; e un capitulo especial para as relacions co Estado español, personificadas en Felipe Gonzalez e Jose Mª Aznar son alguns dos temas abordados neste groso volume de mais de seiscentas paxinas que constitue un amplo percorrido pola controvertida figura de Fidel Castro, ao tempo que un apaixonante relato sobre o pasado, o presente e o porvir da Revolucion cubana.

Quiroga é consensualmente considerado o fundador do conto sul-americano. Nestes pedaços de narrativa, ilustra de forma esmagadora a luta do homem contra o destino, as batalhas contra a natureza e a solido incomensuravel dos personagens, a presença totemica da morte, da doença, do lado negro da realidade; tudo nestas historias segue um percurso de decadencia que, contudo, estabelece uma especie de catarse que exorciza a esperança.

Eyré consegue, neste libro de relatos, presentarnos un arquipélago de proxeccións dos temas fundamentais da literatura galega. A variedade temática é extensa nestes vinte e sete contos, pero todos teñen un elemento comun: a vision multipolar que o espello, real ou imaxinario, sempre matiza co seu reflexo teimudo e testan.Na tradicion literaria, os espellos sempre foron obxectos que redimensionan a realidade dun xeito que ningun outro recurso e quen de conseguir. Se Carroll nos descubriu un mundo marabilloso detras dun, Eyre consegue, neste libro de relatos, presentarnos un arquipelago de proxeccions dos temas fundamentais da literatura galega. Por exemplo, o da morte que revive nunha fantasmagoria nesa especie de inframundo lovecraftiano que tanto nos apaixona nestas latitudes; tamen o do uso, ou mais ben o abuso, do poder e da forza nas relacions humanas que se plasma na fraxilidade da vida que o autor tracexa con mestria na alegoria das almas en pena, que nin viven nin morren e que legan a certeza maciza e densa da incerteza vital; e tamen o humor, sempre acedo, que fai caricatura dos personaxes dos que queremos, mesmo precisamos, rir nalgun momento, porque na vida real apenas si poderiamos saudalos A variedade tematica e extensa nestes vinte e sete contos, pero todos teñen un elemento comun: a vision multipolar que o espello, real ou imaxinario, sempre matiza co seu reflexo teimudo e testan.Este libro de relatos e un exemplo excepcional da tradicion contista galega, pois ofrece unha variedade argumental e unha calidade estilistica que sen dubida ningunha mereceron o Premio Risco de Creacion Literaria de 2015. Salienta a construcion dos ritmos discursivos, que transmite con moita efectividade os ambientes e atmosferas para desenlazalos sempre de xeito sorprendente, asi como unha riqueza lexica que lle achega a obra un universo narrativo propio.

Cun estilo narrativo incisivo, preciso, sen concesións a ningunha caste de retórica literaria, e cun dominio léxico pouco común, Antonio Pichel debuta con excelente oficio no panorama literario galego tras gañar o Premio Lueiro Rey de novela curta do Concello do Grove.A morte accidental, dun investigador universitario estranxeiro, trae desde Dallas a Compostela a unha detective privada disposta a resolver en beneficio da compañia de seguros un caso que a xustiza local deu por pechado, dadas as evidencias. Ao verse mergullada na realidade humana e xeografica dunha Galicia profunda, noutros tempos nutridamente rural e hoxe absolutamente anemica demograficamente, a investigadora toma contacto cunha serie de personaxes que son en aparencia transparentes para ela, pero que, segundo vai desenvolvendo as pescudas, presentan personalidades complexas abaneadas por existencias crueis.A profesional semella ser unha desas persoas que pensa que a verdade nos fai libres ou, cando menos, conscientes. Pero o que entendemos por verdade presentase moitas veces coma un simple chanzo no camiño a nada, ao baleiro da morte. Xente que nunca antes morrera trasladanos a un escenario glocal esgazado, escindido en duas metades que se repelen, pero que non teñen mais remedio que fluir en paralelo.Esta novela curta e un flash de alta potencia que mexe as estruturas do thriller psicoloxico para mostrarnos que os seres humanos non somos deste mundo, senon simples pasaxeiros da existencia nun universo continxente no que o diñeiro, o poder, o amor todos aqueles impulsos que sempre se consideraron motores da vida humana, non son mais que ilusions duns seres que apenas son agregados de atomos asoballados pola inmensidade do universo.

Ou non. Porque en realidade está a piques de iniciar unha incrible aventura que, xunto á súa cadeliña, o vai levar a unha viaxe ao pasado e a descubrir os segredos agochados dunha vila enteira. Intriga, misterio e aventuras por riba e debaixo da terra na primeira novela de Sara Barreiro.

Imaxinas unha sociedade na que o goberno che impoña como vestir, que nova lingua falar, como actuar, como pensar? En 1984 esa sociedade existe, chámase Oceanía e comparte o dominio da Terra con outras duas superpotencias coas que adoita estar en guerra alternativamente: Eurasia e Oriasia. Londres e a principal cidade da Aeropista Un e na sua cerna esta instalado o centro do poder do estado totalitario liderado polo Irman Grande, ser omnisciente que controla a vida social e privada dos cidadans grazas a un sistema de telepantallas instaladas por todas as partes. Ilustracion de portada: Adria Fruitos

Non debían medrar publicouse hai máis de corenta anos. Desde aquela ata esta edición conmemorativa do centenario do nacemento de Lueiro Rey, forma parte deses libros que non perden brillantez, interese nin atractivo malia o paso dos anos. O libro esta artellado como unha historia de aprendizaxe e inspiracion verista, cruzado polo desamparo e a vontade de reflectir un mundo gris sen esperanzas. A forza da oralidade cobra unha especial relevancia nun libro nucleado polo protagonismo infantil. Lueiro convidanos a asistir a particular descuberta dun universo que, desde o local, goza dunha proxeccion universal porque amosa un proceso que se converte, aos poucos, nun desafio que cuestiona o concepto de supervivencia. Tampouco se pode esquecer a importancia que se lle outorga a valores como a amizade ou a lealdade nun contexto afogante e sen expectativas como o da posguerra. Unha novela imprescindible para coñecer a traxectoria da voz de Lueiro, pero tamen para a literatura galega.Non debían medrar publicouse hai máis de corenta anos. Desde aquela ata esta edición conmemorativa do centenario do nacemento de Lueiro Rey, forma parte deses libros que non perden brillantez, interese nin atractivo malia o paso dos anos. O libro esta artellado como unha historia de aprendizaxe e inspiracion verista, cruzado polo desamparo e a vontade de reflectir un mundo gris sen esperanzas. A forza da oralidade cobra unha especial relevancia nun libro nucleado polo protagonismo infantil. Lueiro convidanos a asistir a particular descuberta dun universo que, desde o local, goza dunha proxeccion universal porque amosa un proceso que se converte, aos poucos, nun desafio que cuestiona o concepto de supervivencia. Tampouco se pode esquecer a importancia que se lle outorga a valores como a amizade ou a lealdade nun contexto afogante e sen expectativas como o da posguerra. Unha novela imprescindible para coñecer a traxectoria da voz de Lueiro, pero tamen para a literatura galega.

A principios dos anos 80, Nicolás Bren, capitán retirado da Mariña Mercante, recibe un estraño encargo por parte dos veciños dunha parroquia montañesa da Costa da Morte: recuperar a figura roubada dunha Santa Mariña da que son moi devotos.A investigacion emprendida polo capitan, xunto cos veciños da parroquia, levaraos a transitar pola trama dun sistema corrupto e a descubrir os incribles vinculos da talla cun dos instantes decisivos da historia de Europa.Unha novela trepidante coa que Manuel Gago se mergulla nas raices profundas da cultura popular galega.A principios dos anos 80, Nicolás Bren, capitán retirado da Mariña Mercante, recibe un estraño encargo por parte dos veciños dunha parroquia montañesa da Costa da Morte: recuperar a figura roubada dunha Santa Mariña da que son moi devotos.A investigacion emprendida polo capitan, xunto cos veciños da parroquia, levaraos a transitar pola trama dun sistema corrupto e a descubrir os incribles vinculos da talla cun dos instantes decisivos da historia de Europa.Unha novela trepidante coa que Manuel Gago se mergulla nas raices profundas da cultura popular galega.

Os contos e lendas tradicionais constitúen un dos tesouros máis interesantes do patrimonio cultural popular. Transmitidos de boca en boca ao longo das xeracións, en moitos casos ao longo dos séculos, son manifestacions artisticas da fantasia colectiva e conteñen un reflexo dos medos, as esperanzas, o humor ou os soños dun pobo.Coa desaparicion da sociedade campesiña tradicional e os seus modos de vida perdese tamen a requintada arte do conto que se transmite de palabra, pois desaparecen os escenarios onde se producia a sua transmision activa.Nesta obra, Jose Rodriguez Cruz recolle materiais narrativos diversos (contos, relatos e lendas) da tradicion oral popular no territorio suroriental galego, nos concellos da Gudiña, A Mezquita e os seus arredores, na raia galego-trasmontana e na veciñanza das terras de Viana do Bolo.Organizada tematicamente, esta coleccion de narracions, froito dun demorado traballo de campo, salva do esquecemento os vestixios da antiga tradicion dos contos populares, parte inseparable da identidade cultural galega.Os contos e lendas tradicionais constitúen un dos tesouros máis interesantes do patrimonio cultural popular. Transmitidos de boca en boca ao longo das xeracións, en moitos casos ao longo dos séculos, son manifestacions artisticas da fantasia colectiva e conteñen un reflexo dos medos, as esperanzas, o humor ou os soños dun pobo.Coa desaparicion da sociedade campesiña tradicional e os seus modos de vida perdese tamen a requintada arte do conto que se transmite de palabra, pois desaparecen os escenarios onde se producia a sua transmision activa.Nesta obra, Jose Rodriguez Cruz recolle materiais narrativos diversos (contos, relatos e lendas) da tradicion oral popular no territorio suroriental galego, nos concellos da Gudiña, A Mezquita e os seus arredores, na raia galego-trasmontana e na veciñanza das terras de Viana do Bolo.Organizada tematicamente, esta coleccion de narracions, froito dun demorado traballo de campo, salva do esquecemento os vestixios da antiga tradicion dos contos populares, parte inseparable da identidade cultural galega.

Este libro tituladoManuel María. Día das Letras Galegas 2016, como corresponde á marca da colección que a Universidade de Santiago de Compostela dedica cada ano á figura designada pola Real Academia Galega para a celebracion das Letras Galegas, quere dar profundidade e a maior difusion a obra creativa de Manuel Maria (Outeiro de Rei, Lugo, 1929-A Coruña, 2004), a traves da edicion facsimilar de dous cadernos e nove debuxos que mostran o traballo artesan dos seus versos, manuscritos, mecanoscritos, encadernacions e debuxos. Con este obxectivo escolleuse, entre o material gardado no arquivo da Fundacion Manuel Maria, na Casa-Museo Manuel Maria en Outeiro de Rei, tres conxuntos creativos que, citando segundo a orde da sua entidade literaria e non a cronoloxica, tal como aparecen nesta edicion, son os seguintes: o caderno manuscrito autografoPoemas da luz resucitada, o caderno mecanoscritoNenia por Aquilino Iglesia Alvariñoe nove debuxos. Ditos orixinais son ineditos na sua forma concreta, no caso dePoemas da luz resucitada, ineditos en libro, no caso dos versos daNenia por Aquilino Iglesia Alvariño, e absolutamente ineditos, no caso dos nove debuxos.

Dous homes de avanzada idade camiñan por unha praia enleados en distintas conversas mentres, para o seu abraio e incomodidade, atenden, sen pretendelo, a unha serie de acontecementos que escapan da sua comprension e van alterando o seu estado de animo. Esa circunstancia obrigaos a reflexionar sobre a sua situacion na praia, sen liberarse da dubida de que se atope alguen mais canda eles a quen non dan visto.Cunha linguaxe multifocal, que as veces roza o surrealismo, mesturando realidade e ficcion de xeito continuo e partindo dunha cita do pintor Toulouse-Lautrec (que di que o esencial e a figura mentres que a paisaxe e un mero accesorio), Xesus Constela acheganos un libro no que xoga con diversas tecnicas literarias que van desde o mais espido dos dialogos, ata unha sorte de poesia de caracter narrativo, pasando pola linguaxe cinematografica ou a prosa poetica, entre outras.Con moitas e moi diferentes voces narradoras relatando ao mesmo tempo, A rotura das paisaxes configurase como un libro que admite diversas ordes de lectura e, xa que logo, pode ser interpretado como unha novela para quen queira ver nel unha novela, ou unha coleccion de relatos para quen prefira ver nel unha coleccion de relatos.Dous homes de avanzada idade camiñan por unha praia enleados en distintas conversas mentres, para o seu abraio e incomodidade, atenden, sen pretendelo, a unha serie de acontecementos que escapan da sua comprension e van alterando o seu estado de animo. Esa circunstancia obrigaos a reflexionar sobre a sua situacion na praia, sen liberarse da dubida de que se atope alguen mais canda eles a quen non dan visto.Cunha linguaxe multifocal, que as veces roza o surrealismo, mesturando realidade e ficcion de xeito continuo e partindo dunha cita do pintor Toulouse-Lautrec (que di que o esencial e a figura mentres que a paisaxe e un mero accesorio), Xesus Constela acheganos un libro no que xoga con diversas tecnicas literarias que van desde o mais espido dos dialogos, ata unha sorte de poesia de caracter narrativo, pasando pola linguaxe cinematografica ou a prosa poetica, entre outras.Con moitas e moi diferentes voces narradoras relatando ao mesmo tempo, A rotura das paisaxes configurase como un libro que admite diversas ordes de lectura e, xa que logo, pode ser interpretado como unha novela para quen queira ver nel unha novela, ou unha coleccion de relatos para quen prefira ver nel unha coleccion de relatos.

Cando o mar foi polo rio editado por Fund.manuel maria

Martiño recibe o encargo de desentrañar os contidos duns documentos de moita antigüidade que teñen que ver co devir histórico dun convento de monxas denominadas «onas». Neles emerxe Ona Guiomar, a ab

En cada un dos relatos de Galería de saldos mestúranse as vidas de personaxes cotiáns, protagonistas de calquera crónica de actualidade, con obras de arte orixinais ou reproducións baratas. Un mondrian nun edredon, un maruja mallo nunha bolsa de pan. A arte, igual que as traxectorias dos que fracasan, tamen pode quedar fora de contexto. E doado identificarse con calquera dos personaxes do libro porque estan ai, na seccion de sucesos dun xornal, sentados no bar de sempre. Son superviventes dunha crise que os obriga a crer que teñen mala sorte. Caen enfermos. Padecen desamor, violencia e frustracions. Galeria de saldos e unha homenaxe aos antiheroes en bata de casa. Escrito con importantes doses de ironia e a franqueza mais cruenta, neste libro non hai oco para a fantasia, unicamente para unha realidade que doe. As vidas dos personaxes son coma pezas da mostra dunha galeria en rebaixas tan so visitada pola persoa encargada da limpeza.En cada un dos relatos de Galería de saldos mestúranse as vidas de personaxes cotiáns, protagonistas de calquera crónica de actualidade, con obras de arte orixinais ou reproducións baratas. Un mondrian nun edredon, un maruja mallo nunha bolsa de pan. A arte, igual que as traxectorias dos que fracasan, tamen pode quedar fora de contexto. E doado identificarse con calquera dos personaxes do libro porque estan ai, na seccion de sucesos dun xornal, sentados no bar de sempre. Son superviventes dunha crise que os obriga a crer que teñen mala sorte. Caen enfermos. Padecen desamor, violencia e frustracions. Galeria de saldos e unha homenaxe aos antiheroes en bata de casa. Escrito con importantes doses de ironia e a franqueza mais cruenta, neste libro non hai oco para a fantasia, unicamente para unha realidade que doe. As vidas dos personaxes son coma pezas da mostra dunha galeria en rebaixas tan so visitada pola persoa encargada da limpeza.